Συνέχεια…

Δημήτρης Ροντήρης

Πολύ συγκινητικό ένας νεοσύστατος «πολιτιστικός οργανισμός», που ιδρύθηκε στον
Πειραιά, να υιοθετεί τον ένδοξο τίτλο του «Πειραϊκού Θεάτρου» του Δημήτρη
Ροντήρη. Από το δελτίο Τύπου, όμως, που είδα μπερδεύτηκα. Τη μια διαβάζω για
οργανισμό «νεοσύστατο», από την άλλη για «ανασύσταση ενός φορέα που είναι
συνώνυμος με τον πολιτισμό στον Πειραιά». Και η παρουσία και οι δηλώσεις της
κ. Κωστούλας Ροντήρη, κόρης του σκηνοθέτη, στη σχετική συνέντευξη Τύπου, που
δεν έμαθα πότε ακριβώς έγινε, τι σημαίνουν; Ότι πούλησε τον τίτλο; Ότι τον
παραχώρησε; Ότι συμμετέχει; Αν και δεν είδα το όνομά της στα μέλη του
διοικητικού συμβουλίου.

… ή ανθ’ ημών ο Γουλιμής;

Όσο για την πρώτη εμφάνιση του νέου «Πειραϊκού Θεάτρου», με σκηνοθέτη τον κ.
Στέφανο Καρυδάκη, που λυπάμαι αλλά δεν έχω ξανακούσει, με σκηνογράφο τον κ.
Σπύρο Μαρινάκη, που, επίσης, λυπάμαι αλλά δεν έχω ξανακούσει και με ένα θίασο
δεκαπέντε ηθοποιών, από τους οποίους έχω ξανακούσει μόνον τους τέσσερις, σαν
να με ανησυχεί. Πόσο μάλλον όταν διαβάζω να χαρακτηρίζουν το έργο του
Γρηγορίου Ξενοπούλου «Δεν είμ’ εγώ», που θα παρουσιάσουν σε Δήμους της
περιοχής, ως «φαρσοκωμωδία χαρακτήρων». Θέλω να ελπίζω ότι η κληρονόμος του
Δημήτρη Ροντήρη δεν θα επιτρέψει, ελαφρά τη καρδία, να χρησιμοποιηθεί ως
«άλλοθι» και ως «Δούρειος Ίππος» το όνομα του πατέρα της. Και ότι δεν θα μας
αναγκάσει να επικαλεστούμε το «ανθ’ ημών ο Γουλιμής».