Το Τέταρτο κουδούνι

Το ‘χασα το στοίχημα. Ότι οι παραστάσεις της αθηναϊκής χειμερινής – εαρινής
«σεζόν» θα φτάσουν τις τριακόσιες. Ήταν… μόνο διακόσιες ενενήντα τρεις.

Τώρα που σιγουρεύτηκα καλά ότι η σεζόν έληξε – η τελευταία πρεμιέρα
δόθηκε στις 28 Ιουνίου -, τις μέτρησα. Όχι τόσο σχολαστικά – τόσο σχολαστικά,
όσο θα ήθελα, δηλαδή. Μια – δυο μπορεί και να μου «ξέφυγαν». Αλλά ο αριθμός,
ε, ναι, είναι εντυπωσιακός.

Και μιλώ για παραστάσεις που παίχτηκαν τουλάχιστον μια εβδομάδα συνεχώς
ή σε τακτικές, κάθε εβδομάδα, παραστάσεις επί τρεις εβδομάδες. Παραστάσεις για
ενηλίκους ή για παιδιά, επαγγελματικές ή ερασιτεχνικές, καινούργιες ή
επαναλήψεις. Όχι, πάντως, για τις έκτακτες ή αυτές που, απλώς, «ταξίδεψαν»
στην Αθήνα.

Να σας θυμίσω ότι, πριν από δέκα χρόνια, τη «σεζόν» 1991-1992, οι
παραστάσεις ήταν – σχολαστικά, τότε, μετρημένες – εκατόν εξήντα. Αύξηση,
σχεδόν 83%.

Αλήθεια, κανείς δεν ανησυχεί;

Επιστροφή, προτροπάδην, αλλά χωρίς «αποχρώντα λόγο»- διότι «έσκισε» με τα
ξένα που ανέβαζε τελευταία -, παρά μόνον από επιθυμία. Στο σύγχρονο ελληνικό
έργο. Του Σταμάτη Φασουλή. Ο οποίος, μετά από αρκετές σεζόν πλήρους αφοσίωσης
σ’ αυτό, όταν «έμενε» στο «Βεάκη», αφ’ ότου εγκαταστάθηκε στο «Χορν», του
έκανε απιστίες.

Και δεν θα ανεβάσει μόνο – τον Νοέμβριο, με σκηνικά – κοστούμια Γιώργου
Πάτσα και με Πέμη Ζούνη και Αλέξη Γεωργούλη – «Το σπίτι φεύγει» του
πρωτοεμφανιζόμενου Αντώνη Νικολή, τον οποίο «ανακάλυψε».

Θα ανοίξει τη «σεζόν» του «Δημήτρης Χορν», τον Οκτώβριο και για ένα
μήνα, με δυο μονολόγους του Άκη Δήμου – «Αιώνες μακριά απ’ την Αλάσκα» (δίνει
ρέστα στους τίτλους ο Δήμου) και «Η αναγνώριση» -, που θα ερμηνεύσει η Πέμη
Ζούνη, με σκηνικό και κοστούμι της Ελένης Μανωλοπούλου και με συντροφιά ένα
«ζωντανό» σαξόφωνο, σε σκηνοθεσία Φασουλή – πλήρης «σεζόν» ελληνικού έργου.

Ο πρώτος από τους μονολόγους θα κάνει πρεμιέρα τον Σεπτέμβριο, στο
πλαίσιο του Προγράμματος Θεατρικών Μονολόγων της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας, στο
οποίο θα συμμετάσχει και ο ίδιος ο Σταμάτης Φασουλής, με μονόλογο, επίσης του
Αντώνη Νικολή, που ζει στην Κω – «Ο κ. Εμμανουήλ και ο Ροΐδης».

Εννέα εβδομάδες – προσοχή, «εβδομάδες» γράφει – πρόβες. Έκανε ο Πίτερ
Χολ για τις «Βάκχες» του. Αντί «των συνήθων έξι έως οκτώ». Εβδομάδων. Το
‘λεγε, όταν μας ήρθε, το ξανάλεγε, το ματάλεγε, ευχαριστούσε το Βασιλικό
Εθνικό Θέατρο που του ‘δωσε αυτή την ευκαιρία, το ξανα-ευχαριστούσε… Γεγονός
στην καριέρα του!

Έλληνες σκηνοθέεεετες μου, των εννέα μηνών δοκιμών, τι θα είχατε να μας
πείτε; Πάλι για τους έλληνες ηθοποιούς και την παιδεία τους;

Μήπως επρόκειτο περί φιάσκου; Ή μου φάνηκε; Οι «Αχαρνής» του Γιώργου
Αρμένη. Καλλιτεχνικά, εννοώ.

Διότι τόση προχειρότητα, με τους φωτισμούς – και στη δεύτερη, μάλιστα,
παράσταση στο Ηρώδειο – αλλού ‘ντ’ αλλού και τους ηθοποιούς να τρέχουν
αλαφιασμένοι, από πίσω, μεταξύ «κουίντας» και σκηνικών, «για να μην τους
δούμε», ε, δεν είχα ματαδεί «στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών». Εντελώς ΔΗΠΕΘΕ
– με την κακή, βεβαίως, έννοια.

Για να μη σας πω και για τα σκηνικά και, κυρίως, για τα κοστούμια, και
τις περούκες, και τα καπέλα… – δηλαδή, ΤΟ μπουλούκι. Και, γενικώς,
για τους συντελεστές, που σα να ‘χαν συναντηθεί τυχαία εκείνο το βράδυ στο
Ηρώδειο κι είπαν «δεν κάνουμε, μια και βρεθήκαμε, κι έναν Αριστοφάνη;».

Προσοχή, όμως! Διότι, έτσι, εκτίθεται και ο σκηνοθέτης και το «καθ’
ύλην αρμόδιο» ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας – αλήθεια, γιατί «απεσύρθη» από «συμπαραγωγός» το
«Νέο Ελληνικό Θέατρο» του Γιώργου Αρμένη; – και το Φεστιβάλ Αθηνών που πλήρωσε
«το μαλλί».

Αφήστε, πια, την, ήδη «κλονισμένη» υπόληψη των ΔΗΠΕΘΕ, που τους έδωσαν
την ευκαιρία να παρουσιάζονται μαζικά – και «επίσημα» – στο Ηρώδειο…

Το «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» θα είναι η καινούργια παράσταση του Γιάννη
Κακλέα (φωτογραφία) και της «Ομάδας Θέαμα», στον «Τεχνοχώρο», το χειμώνα.

Η κωμωδία του Σαίξπηρ ανεβαίνει σε – καινούργια – μετάφραση του Αντώνη Γαλέου.