Τζαζ πυρήνας…

Τσαρλς Λόιντ

Ο μικρός πυρήνας των οπαδών της τζαζ φαίνεται ότι έχει διευρυνθεί τελευταία –
για να μην πούμε ότι γεμίζει (σχεδόν μέχρι τελευταίας κερκίδας) τον Λυκαβηττό.
Η αφορμή βέβαια ήταν σοβαρή: Ένα από τα διασημότερα τενόρο σαξόφωνο της τζαζ,
ο Τσαρλς Λόιντ, έφτανε μαζί με τους εκλεκτούς συνοδοιπόρους του ( κιθάρα
Εϊμπερκρόμπι, μπάσο Ρόμπερτ Χαρστ και ντραμς Μπίλι Χαρτ) για πρώτη φορά στα
μέρη μας. Συναυλία σημαντική για όσους γνωρίζουν από κοντά τα πράγματα, με τη
διαφορά ότι, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, οι άμεσα ενδιαφερόμενοι τζαζόφιλοι δεν
συνιστούσαν κοινό που να μπορεί να γεμίσει (έστω και για έναν τόσο σημαντικό
καλλιτέχνη) τον Λυκαβηττό.

… παθιασμένο σαξόφωνο

Ε, λοιπόν, όλα αυτά που σας είπαμε, διαγράφτε τα. Γιατί αυτό που ζήσαμε την
Πέμπτη το βράδυ στον Λόφο δείχνουν ότι ο Έλληνας ακροατής έχει αλλάξει πολύ τα
τελευταία χρόνια. Το κοινό ήταν θερμότατο και – κυρίως – πληροφορημένο. Νέα
παιδιά, ηλικίες των 40 και κάτι, πολλοί δικοί μας μουσικοί (από την τζαζ
σκηνή), ακόμη και πρόσωπα που δεν βλέπεις τακτικά σε συναυλίες ρούφηξαν
κυριολεκτικά την κάθε νότα, ενθουσιάστηκαν στα πιο «παιχνιδιάρικα» σόλο,
σιώπησαν όταν έπρεπε να αφουγκρασθούν τις ανάσες του Lloyd. Κι εκείνος, ένας
65χρονος «φευγάτος» έφηβος, φυσούσε τις πιο λυρικές και «τραγουδιάρικες»
μελωδίες που έχουμε ακούσει ποτέ από τενόρο σαξόφωνο. Ακούραστος, παθιασμένος,
κομψός μέσα στο περίεργο (εντελώς ιδιαίτερο) λίκνισμά του, «βαθύς» και
εσωστρεφής και ταυτόχρονα απίθανα επικοινωνιακός. Τώρα τι να σας πούμε; Ότι
χάσατε μία από τις συναυλίες του φετινού καλοκαιριού; Την επόμενη φορά να
έχετε τον νου σας!