ΜΑΤΙΕΣ Η… υμνάρα!

Ξανά και πάλι το χιλιοειπωμένο του μεγάλου Αλεξανδρινού: «Και τώρα τι θα
γένουμε χωρίς βαρβάρους/ οι άνθρωποι αυτοί ήταν μια κάποια λύσις». Πραγματικά,
τώρα, μέσα στο κατακαλόκαιρο, με τη ζέστη να καίει τα θερμόμετρα, τι θα
γίνουμε χωρίς ποδόσφαιρο; Τι θα γίνουμε χωρίς Μουντιάλ; Οι ομάδες αυτές, οι
ποδοσφαιριστές αυτοί, ήταν μια κάποια λύσις.

Και δεν ήταν μια κάποια λύσις, για μένα, για σένα, για πάμπολλους Έλληνες.
Αλλά και για εκατομμύρια φίλαθλους και μη, στην Ευρώπη και σ’ ολόκληρο τον
πλανήτη. Να, μερικά νούμερα, από την Eurodata: ποσοστό τηλεθέασης των αγώνων
στη γερμανόφωνη Ελβετία, 80,8%! Στη Γαλλία, 76,3%. Στη Νορβηγία, 67,5%. Στη
Σουηδία, 63%. Στη Φινλανδία, 57%. Στην Ιταλία, 48,2%, στην Πορτογαλία, 49,5%,
στην Ολλανδία 57,5%. Στην απέραντη Κίνα, 37% (Πεκίνο). Στην Ιαπωνία, 44,8%.
Και στη Βρετανία (1/5), 76,3%!

Σκεφτόμουνα, τη μέρα που η Κορέα, «σπρωγμένη» από τη διαιτησία, προχωρούσε στα
ημιτελικά, πόσα δισεκατομμύρια δολάρια θα βάλουν στους λογαριασμούς τους οι
πολυεθνικές εταιρείες, που παράγουν ή εμπορεύονται φόρμες, ποδοσφαιρικά
παπούτσια, φανέλες, κάλτσες, επικαλαμίδες, μπάλες κ.λπ. τώρα που το ποδόσφαιρο
ανέβηκε τόσα ψηλά, σ’ αυτή τη χώρα! Πολύ μάγκας, ο περιβόητος κ. Μπλάτερ, αφού
κατάφερε, μαζί με τους συνεργάτες του, να μπάσει στο μεγάλο παιχνίδι – από την
άποψη της «κονόμας», βέβαια, – χώρες όπως η Κίνα και η Ιαπωνία.

Κι εμείς; Κακομοίρηδες, δυστυχώς, όπως πάντα… Εκπροσωπηθήκαμε στο Μουντιάλ,
όχι με την εθνική μας ομάδα, αλλά με ένα… διαιτητή! Και φουσκώσαμε σαν
διάνοι μάλιστα από υπερηφάνεια επειδή ο Βασάρας δεν τα θαλάσσωσε, όπως τόσοι
και τόσοι συνάδελφοί του! Αχ πόσο εύκολα καμαρώνουν οι φουκαράδες…

Ο Μηνάς Χρηστίδης μου αφηγήθηκε την εξής ιστορία: γήπεδο Παναθηναϊκού, 1945,
και αγωνίζονται η Εθνική Ελλάδος με τη Β’ Εθνική Αγγλίας. Οι εξέδρες είναι
κατάμεστες από κόσμο και όλοι γνωρίζουν ότι η ομάδα μας θα φάει 5-6 γκολ. Ο
διαιτητής συγκεντρώνει τους παίκτες στη σέντρα και ανακρούονται οι εθνικοί
ύμνοι. Όλοι, στέκονται προσοχή. Ακούγεται πρώτα ο αγγλικός ύμνος. Ακολουθούν
μερικά αραιά χειροκροτήματα. Τη στιγμή, όμως, που παίζεται ο ελληνικός ύμνος,
ένας τύπος κοκαλιάρης, ρακένδυτος, εξαθλιωμένος, τεντώνει το κορμί του και
δακρυσμένος φωνάζει, απευθυνόμενος στους Εγγλέζους: «ακούστε υμνάρα ξεκω…ρηδες»!