ΓΝΩΜΗ Η μοναδική ελπίδα του Ισραήλ

Τα πρόσφατα γεγονότα στη Μέση Ανατολή με κάνουν να αναρωτιέμαι μήπως γινόμαστε
μάρτυρες του τέλους όχι μόνο της ειρηνευτικής διαδικασίας του Όσλο, αλλά και
της όλης ιδέας μιας ειρηνικής λύσης στην ισραηλινο-παλαιστινιακή διαμάχη.

Υπάρχουν τρεις τάσεις που συγκλίνουν σήμερα στη Μέση Ανατολή. Η πρώτη είναι ο
άγριος πόλεμος μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων. Η δεύτερη, μία πληθυσμιακή
έκρηξη στον αραβικό κόσμο. Η τρίτη, η άνθηση των αραβικών δορυφορικών
τηλεοπτικών σταθμών, του Ίντερνετ και άλλων ιδιωτικών μέσων ενημέρωσης.

Ολοένα και περισσότερα αραβικά μέσα ενημέρωσης αναμεταδίδουν σε ολοένα και
περισσότερους νεαρούς Άραβες εικόνες της ισραηλινο-παλαιστινιακής διαμάχης,
καλλιεργώντας ολοένα και μεγαλύτερη οργή εναντίον του Ισραήλ και της Αμερικής.
Ποια θα είναι η κατάληξη; Από τη νέα αραβική γενιά, θα υπάρξουν 10 που θα πάνε
μια μέρα στον πατέρα τους και θα πουν, «Πατέρα υπάρχει ένας Πακιστανός κύριος
στην πόρτα που πουλάει έναν χαρτοφύλακα-πυρηνική βόμβα. Θέλει μία επιταγή
100.000 δολαρίων, και εγώ θα ήθελα να παραδώσω προσωπικά τον χαρτοφύλακα στο
Τελ Αβίβ». Και ο πατέρας θα υπογράψει την επιταγή.

Η μοναδική ελπίδα για το Ισραήλ είναι να αποχωρήσει από τα κατεχόμενα
παλαιστινιακά εδάφη και να ελαχιστοποιήσει τις τριβές του με τον αραβικό
κόσμο. Επικροτώ την έκκληση που απηύθυνε ο Αμερικανός πρόεδρος περί
αντικατάστασης του Αραφάτ: ήταν μια ύστατη προσπάθεια «επανα-διαπίστευσης» των
Παλαιστινίων ως εταίρων στην αναζήτηση μιας ειρηνικής λύσης με το Ισραήλ.
Είναι λυπηρό, όμως, το ότι ο Μπους δεν έκανε τίποτε για να
«επανα-διαπιστεύσει» και το Ισραήλ ως ειρηνευτικό εταίρο – ζητώντας την άμεση
αποχώρησή του από κάποιους οικισμούς στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη.

Ο Μπους δεν ήθελε να αποξενώσει τους Εβραίους ψηφοφόρους. Λυπηρό. Διότι μπορεί
αυτός να είναι με το πλευρό του Ισραήλ, αλλά η ιστορία, η τεχνολογία και η
δημογραφία είναι όλα εναντίον του.