Έρωτες με παραισθήσεις

Άλλο πανικός, υστερία κι άλλο ψύχωση ή παράνοια… Αλλά στην εποχή της
λεξιλαγνείας και της οφθαλμολαγνείας των πάντων, με την πλήρη απουσία της
ηδονής και της απόλαυσης που προσφέρει η «πράξη», ο καθένας ονομάζει το προϊόν
του όπως θέλει. Έτσι και το Χόλιγουντ, που διανύει μέρες απόλυτης κυριαρχίας
στη σινεφιλική συνείδηση της υφηλίου, δεν κωλύεται από τίποτα και κανέναν.
Απλουστεύει και στρογγυλεύει τα πάντα ώστε να γίνουν καταναλώσιμα ή
μεταλλάσσει το DNA της κλασικής δραματουργίας ώστε να μην υπάρχουν επίπεδα και
«είδη» και το προϊόν να απευθύνεται σ’ ενα ομογενοποιημένο κοινό. Αλλά δεν
χρειάζεται να το «φιλοσοφούμε» πιο πολύ… Το «Δωμάτιο πανικού» (Panic room),
είναι ουσιαστικά ένα ριμέικ της παιδικής φαρσοκωμωδιούλας «Μόνος στο σπίτι» σε
μορφή θρίλερ με… ψυχαναλυτική εμβάνθυση!

Η Τζόντι Φόστερ που ερμηνεύει μια πρόσφατα χωρισμένη, μετακομίζει με την
15χρονη κόρη της σε μια μεγάλη έπαυλη για πλουσίους στη Νέα Υόρκη, όπου ο
εκκεντρικός ιδιοκτήτης της μέσα σ’ όλες τις ανέσεις που παρέχει περιλαμβάνεται
κι ένα «δωμάτιο πανικού». Ένα τέλειο καταφύγιο εξοπλισμένο με όλη τη σύγχρονη
τεχνολογία για προστασία των πλουσίων ενοίκων του σε περίπτωση εισβολής στην
έπαυλη. Και από την πρώτη βραδιά, τρεις τύποι εισβάλλουν στην έπαυλη
αποφασισμένοι να πάρουν κάτι που βρίσκεται στο «δωμάτιο πανικού» όπου
κρύβονται οι δυο τους… Και η Τζόντι Φόστερ μεταμορφώνεται σε… Μακόλεϊ
Κάλκιν!

Η Τζόντι Φόστερ αφήνει το «Δωμάτιο πανικού» – και τα δύο Όσκαρ της… – και κάνει σκόνη τους εισβολείς

«Αν έχουν καταφέρει αυτό το άλμα στο… άπειρο, γιατί όχι, μπράβο τους, είναι
δεξιοτέχνες. Εδώ, άλλωστε είναι και η μαεστρία του Χόλιγουντ. Και το
συγκεκριμένο φιλμ δεν είναι «για πέταμα». Σηκώνει κουβεντούλα. Όχι για το
περιεχόμενό του αλλά για τη βιρτιοζουτέ σκηνοθεσία του Ντέιβιντ Φίντσερ που
κάθε άλλο παρά τυχαίος είναι (ξεκίνησε τη σκηνοθεσία με το «Άλιεν 3» και μετά
σκηνοθέτησε το «Seven», το «Fight club», και «Το παιχνίδι» ). Όταν μάλιστα το
σενάριο – γραμμένο από τον Ντέιβιντ Κέπ του “Jurassic park”, του “Srider-man”,
της “Επικίνδυνης αποστολής” και του “Ψίθυροι πνευμάτων” – είναι καραγελοίο, η
σκηνοθεσία του Φίντσερ γίνεται ακόμα πιο σπουδαία», λέει ο Δημήτρης, ο νέος
φίλος μου.

«Στα παραπάνω προσθέστε και την παρουσία της βραβευμένης με δύο Όσκαρ Τζόντι
Φόστερ – πήρε τον ρόλο από τη Νικόλ Κίντμαν η οποία τραυματίστηκε στα
γυρίσματα του “Moulin Rouge” – η οποία είναι γάντι με τον ρόλο της νευρωτικής
ηρωίδας. Έχουμε, δηλαδή, ένα θρίλερ που πάνω απ’ όλα έρχεται και δένει τέλεια
με τον υποδόριο φόβο που διακατέχει το ταραγμένο υποσυνείδητο της πλούσιας,
άνετης και εφησυχασμένης δυτικής κοινωνίας», επεμβαίνει η Αντιγόνη και μας
πληροφορεί: «Σύμφωνα με έρευνες, η ανασφάλεια των Αμερικανών έχει αυξηθεί
κατακόρυφα. Η βιομηχανία που ασχολείται με συστήματα ασφαλείας και
παρακολούθησης φτάνει τον τζίρο των 5 δισεκατομμυρίων δολαρίων τον χρόνο, στις
αρχές του ’90 μία μεγάλη κατασκευαστική εταιρεία έφτιαχνε 6 “δωμάτια πανικού”
τον χρόνο και σήμερα φτιάχνει πάνω από 60, ενώ σ’ ένα δίμηνο του 2002
πουλήθηκαν 3.200 κάμερες παρακολούθησης, νούμερο διπλάσιο από το αντίστοιχο
του 2001. Όσο για την Ευρώπη, η άνοδος της Ακροδεξιάς όπως στα χρόνια του
Μεσοπολέμου, εκφράζει – λένε οι στατιστικές – την ξενοφοβία από την “εισβολή”
εκατομμυρίων μεταναστών. Εν ολίγοις ο φόβος είναι το αντίτιμο της καλοπέρασης»!

Ερωτικό τρίο δίχως απιστία

Θα περίμενε κανείς να είναι αρκετά γερασμένη η ταινία «Έρωτας το απόγευμα» (L’
amour l’ apres midi) που μετράει, ήδη, τριάντα χρόνια ζωής… Κι όμως αυτή η
τελευταία ταινία του Ερίκ Ρομέρ από τον κύκλο «Έξι ιστορίες ηθικής» παραμένει
το διαλογικό ψυχογράφημα ενός ερωτικού τρίο χωρίς απιστία με βαθιά ανάλυση
κάθε παραμέτρου και φινάλε τον θρίαμβο της συζυγικής πίστης. Και αξίζει να
αναφερθεί πόσο πολύ μοιάζει με τις ταινίες του Φρανσουά Τριφό εκείνης της
περιόδου – και πιο πολύ με τον «Άνδρα που αγαπούσε τις γυναίκες». Ο χρόνος,
τελικά, είναι αυτός που μετράει τόσο στη ζωή, όσο και στην τέχνη. Και σήμερα
μοιάζουν να «ταυτίζονται» ο ελευθεριάζων Τριφό και ο ηθικολόγος Ρομέρ.

Ο τριαντάρης ήρωας της ταινίας του Ρομέρ ζει στο Παρίσι των αρχών του ’70 μια
κλασική αστική οικογενειακή ζωή, ευτυχισμένος με τον γάμο του με μία δασκάλα
και περιμένοντας το δεύτερο παιδί τους. Παράλληλα, είναι μανιακός θαυμαστής
του ωραίου φύλου, αλλά «από μακριά». Την βρίσκει φλερτάροντας μαζί τους στις
φαντασιώσεις του! Ώσπου εμφανίζεται μια γνωστή από τα παλιά, ερωμένη ενός
παλιού φίλου του με «μοντέρνες» ιδέες, αλλά «σκοτεινό» σκοπό…

«Έρωτας το απόγευμα» από τα παλιά – ’72 – και ο Ερίκ Ρομέρ «εξαντλεί» ένα ερωτικό τρίο που με το πολύ μπλα, μπλα ξεχνάει να κάνει… έρωτα

«Προσέξτε πόσο σύγχρονη μοιάζει η ταινία σήμερα που οι ηθικοί φραγμοί μοιάζουν
να έχουν καταργηθεί, αλλά στην ουσία διανύουμε περίοδο συντηρητικών αντιλήψεων
με την οφθαλμοπορνεία να πλασάρεται ως ελευθερία.

Σ’ αυτή την τελευταία ταινία του “περί ηθικής”, ο Ρομέρ αποφεύγει την
ηθικολογία με υπέρβαση. Το φιλμ δεν αποθεώνει τη “συζυγική πίστη”, αλλά την
“πατρότητα” ή τη “μητρότητα” αν ο ήρωας ήταν γυναίκα. Ο ήρωας δεν απατά τη
σύζυγό του γιατί θυμάται τα παιδιά του – απλή και πανέξυπνη η σκηνή με το
βγάλσιμο του πουλόβερ. Το μόνο “ιερό και όσιο” σ’ αυτή τη ζωή είναι η
πατρότητα και η μητρότητα», λέει καίρια η Αντιγόνη που ως γυναίκα ξέρει να
κοιτάζει πίσω από τα γεγονότα ή τα λόγια.

Συμφορά από την πολλή… επιτυχία

«Αν κάτι ήταν να πάει στραβά και δεν πήγε, όταν τελειώσει θα εύχεσαι να είχε
πάει», υποστηρίζει σαρδόνια ένας από τους Νόμους του Μέρφι και σίγουρα ο Στιβ
Μάρτιν στην… οδοντιατρική φάρσα «Νοβοκαΐνη» (Novocaine) θα το ευχόταν 100%!
Είναι ένας μεγαλο-οδοντίατρος που ένα μικροκαμωμένο «τζάνκι» – πρώτη φορά που
μου άρεσε η Έλενα Μπόναμ Κάρτερ… – θα τον μπλέξει σε τραγελαφικές
περιπέτειες όταν του κλέβει έναν τόνο ναρκωτικά από το πολυτελές ιατρείο του
και η αστυνομία τον υποπτεύεται για εμπόριο ναρκωτικών. Κι αυτό είναι μόνο η
αρχή…

Μ’ ένα τεράστιο δόντι στο χέρι ο Στιβ Μάρτιν κυνηγάει τον δολοφόνο στην… οδοντιατρική κωμωδία «Νοβοκαΐνη»

«Σε ρυθμούς ”τρελής κωμωδίας” μέχρι τη μέση, το φιλμ του Ντέιβιντ Άτκινς
παρακολουθείται ευχάριστα κι είναι ”ό,τι πρέπει” για μια δροσερή βραδιά σε
θερινό σινεμά… Μετά τη μέση, όμως, κάθεται, ενώ στο φινάλε γίνεται…
αιματοβαμμένη και “αηδιαστική” παρωδία με κυνηγητό, χάνοντας τη σπιρτάδα
στους διαλόγους», υποστηρίζει ο Δημήτρης – μαζί με την Αντιγόνη είναι οι νέοι
φίλοι που από σήμερα μπαίνουν στο «παιχνίδι» των ταινιών και των… διαλογισμών.

Πόρνη και Δημοκρατία

«Ξέρεις πώς μοιάζουμε; Σαν χαζοί που έκλεψαν την Τζοκόντα και δεν ξέρουν τι να
την κάνουν» λένε οι δύο άντρες της ταινίας του Πατρίς Λεκόντ «Ο δρόμος των
αισθήσεων» (Rue des plaisirs ), κρατώντας στην αγκαλιά τους την πανέμορφη
πόρνη Μαριόν!

Πολλοί Γάλλοι σκανδαλίστηκαν όταν το πρόσωπο του φωτομοντέλου Λετίσια Κάστα
«ανακηρύχθηκε» πρόσφατα ως η νέα Μαριάν της Γαλλικής Δημοκρατίας…
Ενδογαλλικές… διενέξεις αυτά, αλλά για την ταινία του Λεκόντ μας ενδιαφέρουν
αφού η Λετίσια Κάστα είναι η Μαριόν, η ηρωίδα του. Μια πανέμορφη πόρνη στο
«Παλάτι της Ανατολής», ενα φημισμένο παριζιάνικο πορνείο που μετά τον Δεύτερο
Παγκόσμιο Πόλεμο αποφασίζουν να το κλείσουν οι ηθικολόγοι του καιρού. Και το
φιλμ του Λεκόντ μας μεταφέρει στον… όμορφο πλανήτη του πορνείου για να
παρακολουθήσουμε τον καταδικασμένο έρωτα για τη Μαριόν ενός αντρα με το
παρατσούκλι «Ο μικρός Λουί» που γεννήθηκε από μία πόρνη και δουλεύει σ’
αυτό… Ενός άντρα που ξέρει οτι η Μαριόν δεν πρόκειται να γίνει ποτέ δική του
και τάσσεται να την υπηρετεί και να την κάνει ευτυχισμένη βρίσκοντάς της τον
«άντρα των ονείρων της»!

Την ωραία πόρνη Μαριόν – τη Λετίσια Κάστα ή τη… Γαλλική Δημοκρατία! – έχουν στα πόδια τους ο Πατρίκ Τιμσίτ και ο Βενσάν Ελμπάζ στον «Δρόμο των αισθήσεων» του Πατρίς Λεκόντ

«Όλα καλά και ωραία, αλλά και τόσο μπανάλ… Ωραίο φιλμάρισμα, γοητευτικές
ατμόσφαιρες και ερμηνείες, αλλά όλα χιλιο-ειπωμένα… Δίχως την παραμικρή
διάθεση ανατροπής ή τρικλοποδιάς της κλασικής ιστορίας του έρωτα και της ζωής
μιας πόρνης. Σαν μία ωραία καλοκαιρινή… πλήξη» συμπεραίνει ο Δημήτρης και
συμφωνούμε μαζί του.

Ο Πατρίς Λεκόντ (γεννημένος το 1947) είναι ιδιόμορφη περίπτωση στο γαλλικό
σινεμά… Μας είχε εντυπωσιάσει με τον «Εραστή της κομμώτριας», όπως και με
«Το κορίτσι της γέφυρας». Όλες οι άλλες ταινίες του που έχουμε δει – «Οι
αρχιδούκες», «Ερωτικό τανγκό», «Το άρωμα της Υβόνης», «Ρεντίκολο» – ήταν απλώς
ωραίες μετριότητες. Εδώ συνεργάζεται στο σενάριο για τρίτη φορά με τον Ζερζ
Φρίντμαν, αλλά δεν καταφέρνουν να κάνουν κάτι ξεχωριστό. Από το πρωταγωνιστικό
τρίο καλύτερος είναι ο Πατρίκ Τιμσίτ στον ρόλο του μικρού Λουί.

Τα Oscar της εβδομάδας

Καλύτερης ταινίας: «Έρωτας το απόγευμα» του Ερίκ Ρομέρ (χωρίς έρωτα και
με πολύ μπλα-μπλα).

Καλύτερης σκηνοθεσίας: Στον Ντέιβιντ Φίντσερ («Δωμάτιο πανικού»).

Καλύτερης «ηθικολογίας: Στον Ερίκ Ρομέρ – «Έρωτας το απόγευμα» – που
και σήμερα, στα 82 του, γυρίζει τη μία ταινία μετά την αλλη…

Καλύτερης «υστερικής» ερμηνείας: Τζόντι Φόστερ στο «Δωμάτιο πανικού».

Καλύτερης… ντεμοντέ ατμόσφαιρας: Στον «Δρόμο των αισθήσεων» του
Πατρίς Λεκόντ.