Διαστάσεις Ουρανός δόξας και θλίψης

«Σηκωθείτε για την ανάσταση/ Σηκωθείτε, ενώστε τα χέρια σας με τα δικά μου/
Σηκωθείτε για την ανάσταση/ Σηκωθείτε για την ανάσταση απόψε». Μπρους
Σπρίνγκστην

Μπρους Σπρίνγκστην: εκείνος δεν κουράστηκε

Τότε, στα ευλογημένα χρόνια της δεκαετίας του ’60, οι φοιτητές στην Αμερική
μαζεύονταν στα πανεπιστήμια και, περικυκλωμένοι από αφίσες του Τσε, άκουγαν
Λεντ Ζέπελιν και Ντύλαν και ονειρεύονταν ότι θα αλλάξουν τον κόσμο. Πίστευαν
ότι η Αμερική διοικείται από το στρατιωτικο-βιομηχανικό κατεστημένο. Έβλεπαν
ότι η κυβέρνηση υποστήριζε τους χειρότερους δικτάτορες της Λατινικής Αμερικής.
Ήταν σίγουροι ότι υπήρχε μια συνωμοσία της Δεξιάς εναντίον των ελευθεριών και
φοβόντουσαν ότι μια μέρα η κυβέρνηση θα ανέστελλε την ισχύ του Συντάγματος, θα
κήρυσσε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, θα έχωνε στη φυλακή όποιον ήθελε χωρίς
δίκη και θα οδηγούσε τη χώρα σε έναν πυρηνικό πόλεμο.

Δεν βλέπω τίποτα μπροστά μου/ Δεν βλέπω τίποτα να’ρχεται πίσω μου/ Μέσα
απ’αυτό το σκοτάδι πορεύομαι/ Δεν νιώθω τίποτα πέρα απ’ αυτή την αλυσίδα που
με σφίγγει/ Δεν ξέρω πια πού έχω φτάσει/ Πόσο ψηλά έχω σκαρφαλώσει/ Στην πλάτη
μου μια πέτρα τριάντα κιλά/ Στους ώμους μου μισό χιλιόμετρο δρόμου.

Οι πιο παρανοϊκοί εφιάλτες εκείνης της γενιάς βγήκαν αληθινοί, γράφει η Μωρήν
Ντόουντ στους Νιου Γιορκ Τάιμς. Οι baby boomers πλησιάζουν τα εξήντα
και διαπιστώνουν ότι οι τοτινοί εχθροί τους άρπαξαν ξανά την εξουσία. Η μάλλον
οι ίδιοι τούς την πρόσφεραν. Επειδή έγιναν εκείνοι ακριβώς οι εγωιστές τους
οποίους τότε δεν κουράζονταν να καταγγέλλουν. Επειδή έπαψαν να είναι
καχύποπτοι. Οι παθιασμένοι ακτιβιστές της Εποχής του Υδροχόου έγιναν η νέα
Σιωπηλή Πλειοψηφία. Και βλέπουν έντρομοι ότι δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν
μια κάρτα σε μια βιβλιοθήκη χωρίς να τους «πιάσει» ο Big Brother. Η 11η
Σεπτεμβρίου τους αφόπλισε, τους τρομοκράτησε. Τους τσάκισε.

Έφυγα από το σπίτι το πρωί/ Ήχοι καμπάνας γέμιζαν τον αέρα/ Φορώντας τον
σταυρό της αποστολής μου/ Ρόδες της φωτιάς με έφεραν εδώ. / Πνεύματα
πίσω και μπροστά μου/ Πρόσωπα μαυρισμένα, μάτια που καίνε/ Το πολύτιμο
αίμα τους ας με δεσμεύσει/ Κύριε, καθώς στέκομαι μπρος στο φλογερό σου
φως.

Οι ουτοπίες έσβησαν. Οι επαναστάτες κουράστηκαν. Αλλά ο Μπρους Σπρίνγκστην,
ακούραστος, αγέραστος, δεν σταματά να συγκινεί. Ο καινούργιος του δίσκος, που
θα κυκλοφορήσει στις 30 Ιουλίου, είναι εμπνευσμένος από την 11η Σεπτεμβρίου.
Το «πολύτιμο αίμα» στο οποίο αναφέρεται ανήκει στα θύματα των Δίδυμων Πύργων,
που τόσο εύκολα τα ξεχνούν οι ανά την γη «αντιιμπεριαλιστές». Το τέλος του
τραγουδιού The Rising (Ανάσταση – ή μήπως ανάταση;) θυμίζει ένα σύγχρονο Κύριε
Ελέησον.

Ουρανός μαυρίλας και πόνου (όνειρο ζωής)/ Ουρανός αγάπης, ουρανός
δακρύων (όνειρο ζωής)/ Ουρανός δόξας και θλίψης (όνειρο ζωής)/ Ουρανός
ελέους, ουρανός φόβου (όνειρο ζωής)/ Ουρανός μνήμης και σκιάς (όνειρο
ζωής)/ Ο φλεγόμενος αέρας σου γεμίζει απόψε την αγκαλιά μου / Ουρανός πόθου
και κενού (όνειρο ζωής)/ Ουρανός πληρότητας, ουρανός ζωής
ευλογημένης.