ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Η θάλασσα ήταν κρύα

Όρθιος σ’ έναν μόλο του Σαρωνικού, ετοιμάζεται για βουτιά. Η θάλασσα είναι
όνειρο, φυσάει ένα βοριαδάκι που τη ρυτιδώνει και την καθαρίζει, αλλά εκείνος
κοιτάζει προς τους φίλους του, που κολυμπάνε ήδη και φωνάζει, να τον ακούει
όλη η παραλία. «Μας πούλησαν όλοι οι συνδικαλιστές, πήγαν κι έγιναν βουλευτές
και τώρα είναι εναντίον μας. Τι απεργία μού λες να κάνω, για μια μέρα μόνο;
Πες μου να κάνω απεργία επ’ αόριστον, μέχρι να λυγίσουν. Να πεινάσω κύριε, να
ματώσω. Να απεργήσω μέχρι να πετύχω, αυτό μάλιστα». Γύρω του μερικά παιδιά
μπαινοβγαίνουν στη θάλασσα με βουτιές, αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει, καθώς σιγά
σιγά θυμώνει μόνος του με όσα λέει, ν’ αρχίσει να βρίζει βουλευτές, υπουργούς
και κόμματα, συνδικαλιστές και εργαζομένους που δεν απεργούν μέχρι θανάτου.
Έχει άσπρα μαλλιά και παρουσιαστικό ναυάρχου, γλώσσα όμως αχαλίνωτη. Τα παιδιά
ούτε που βλεφαρίζουν προς το μέρος του. Ίσως δεν θεωρείται έλλειψη σαβουάρ
βιβρ το να βρίζεις πολιτικούς. Ίσως μάλιστα να θεωρείται το αντίθετο. Κάτι σαν
απαραίτητο στοιχείο του σαβουάρ βιβρ. Οι φίλοι του στο νερό τον καλούν να
πέσει, να δροσιστεί, βαριούνται να συζητήσουν. «Ποιος έτρεχε τώρα με τέτοια
ζέστη στο Σύνταγμα για πορεία», μουρμουρίζει ένας χαμογελώντας κάπως
απολογητικά στους υπόλοιπους λουόμενους της παραλίας. Σκέφτεται ότι δεν
χρωστάει όλος ο κόσμος ν’ ακούει βρισιές μεσημεριάτικα. Ο άλλος, όμως, τόσο
φουντώνει όσο δεν βρίσκει κανέναν να συμφωνήσει μαζί του. «Έπρεπε να πάω στη
συγκέντρωση, όχι να έρθω εδώ για μπάνιο!», λέει στο τέλος και αποφασιστικά,
κάνει μια βουτιά στην κρύα θάλασσα. Τόση ζέστη στην Αθήνα και η θάλασσα να
είναι ακόμα κρύα!