ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Γερμανικό ψωμί

Να με παίρνανε τα κύματα… Τα μαύρα κύματα του σκηνικού της Επιδαύρου. Να με
πήγαιναν στις κερκίδες των θεατών. Το αυτοκίνητο δεν με πήρε, ούτε κι εγώ το
πήρα. Ήρθαν οι μέρες και δεν το κατάλαβα; Πώς ήταν απλούστερο να πάμε στην
παράσταση της «Ορέστειας» στα γερμανικά, πριν κάμποσα χρονάκια; Με σάντουιτς
από μαύρο ψωμί, γερμανικό κι εκείνο. Όλη μέρα στην κερκίδα, παράσταση οκτώ
ωρών. Και γερμανικά δεν καταλαβαίναμε. Αλλά μήπως ήταν τότε η δουλειά μας
αυτή, να τρέχουμε από δω κι από κει και να θαμπωνόμαστε. Να παραδινόμαστε. Και
μήπως φοβόμουν ότι μεγάλωσα και δεν μπορώ να παρασυρθώ πλέον; Δεν γίνονται
όμως έτσι αυτά τα πράγματα. Για να παρασυρθείς πρέπει να προσπαθήσεις πρώτα.
Δεν έρχεται σαν κύμα να σε πάρει. Πρέπει να ταξιδέψεις οικειοθελώς. Πάντα έτσι
ήταν. Θέλει προετοιμασία, λίγη ταλαιπωρία οπωσδήποτε, μετακίνηση, να έχεις
κλείσει και ξενοδοχείο για τη νύχτα κι όταν είσαι έτοιμος πια, τότε μπορεί να
σε συναντήσει η γοητεία του θεάτρου. Και μάλιστα τώρα που ήταν και στα ιταλικά
η παράσταση. Αλλά αυτό δεν έχει σημασία, σημασία έχει ο φόβος ότι τα θαύματα
δεν επαναλαμβάνονται, η δυσπιστία ότι δεν είσαι πια κατάλληλος για να σου
συμβούν. Γιατί κάθησες και σκέφτηκες πόσο σκληρά είν’ τα μάρμαρα και πόσο
κάνει το δωμάτιο, και τέτοια που φαντάζουν συνετά, αλλά δεν είναι; Και πέρασε
το μαύρο κύμα με την Πενθεσίλεια επάνω, μακριά σου και τουλάχιστον σε
επισκέφτηκε η ζήλεια. Ναι τα θαύματα συμβαίνουν ακόμα κι αν δεν στάθηκες άξιά
τους, τουλάχιστον παραδέξου ταπεινά ότι ελπίζεις να ξανασυναντήσεις την
ευκαιρία.