Η πολιτική του ντεκολτέ

Αυτό που βλέπετε στη φωτό δεν είναι μόνον αυτό που μέχρι τώρα νομίζατε. Η παθιασμένη σχέση τηλεόρασης και πολιτικής, αποκάλυψε μια νέα διάστααση στη χρήση του ανθρώπινου σώματος, μετατρέποντάς το σε πεδίο φαντασμαγορικής γελοιότητας πολιτικού μάρκετινγκ

Τον φώτισε η αντανάκλαση των τηλεοπτικών προβολέων στις στιλπνές επιφάνειες
των προτεταμένων καμπυλών της κυρίας Στέλλας Μπεζαντάκου, και έτσι ο βουλευτής
της Ν.Δ. κύριος Δαϊλάκης βρέθηκε στο προσκήνιο, προφανώς ως οπαδός της
πολιτικής του ντεκολτέ.

Το γεύμα και η «κουβεντούλα» τους είχε μεγαλύτερη προβολή από τις συναντήσεις
του Πρωθυπουργού με την πολιτική ηγεσία της Κίνας.

Κλασική περίπτωση τηλεοπτικής υπερδιόγκωσης του γελοιωδώς ασήμαντου, όπου ένα
κοινό κουτσομπολιό παίρνει διαστάσεις κοινωνικές, ακόμη και πολιτικές.

Αίφνης δηλαδή, προβλήθηκε η υπόθεση Μπεζαντάκου – Δαϊλάκη σαν ένα τεστ
της ανοχής και του προοδευτισμού κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων. Γελοία
υπόθεση, αν όχι μια έξυπνη ιδέα ερασιτέχνη του πολιτικού μάρκετινγκ, που
σκέφτηκε να αξιοποιήσει τα «προσόντα» της κυρίας Στέλλας για να προβληθεί ο
παντελώς άγνωστος κύριος Δαϊλάκης. Προφανώς δεν σκέφτηκε ότι είναι τέτοια η
δύναμη της τηλεοπτικής κάμερας, που στο μέλλον ο πολιτικός θα πρέπει να δώσει
μάχη για να μη μείνει στη συνείδηση του τηλεθεατή ως «εκείνος, θυμάσαι, που
κάτι είχε κάνει με την Μπεζαντάκου» – και φυσικά θα συνοδεύει το όνομα της
Στέλλας με τη χαρακτηριστική κίνηση που περιγράφει γυναικείες καμπύλες.

Όσο για την ίδια την κ. Μπεζαντάκου ήταν μια ευκαιρία να αναδιαμορφώσει το
«ίματζ» της, ότι τέλος πάντων δεν είναι η ανεγκέφαλη γυμνή καλλονή των
εξωφύλλων και των στριπ τιζ σε ξενυχτάδικα, αλλά έχει και πτυχίο ανωτάτης
σχολής και υψηλό επίπεδο, διά του οποίου αναγνωρίζει το επίσης υψηλό του κ.
Βουλευτή, ώστε να μπορεί να συζητά μαζί του τα προβλήματα και την
περιθωριοποίηση των σημερινών νέων.

Η υπόθεση ωστόσο, παρά την αδιαμφισβήτητη φαιδρότητά της, έχει σαφώς
πολιτικές διαστάσεις. Είναι αυτές που αφορούν ένα οικονομικό σύστημα το οποίο
με τη βοήθεια της τηλεοπτικής φαντασμαγορίας εκμεταλλεύεται ύπουλα το
ανθρώπινο σώμα.

Η υπερπροβολή των προκλητικών προσόντων διαφόρων προσφερόμενων κυριών, ιδίως
από τα αποκαλούμενα δελτία ειδήσεων, έχει απολύτως ιδεολογική χροιά, καθώς η
εξύμνηση του σώματος, ιδίως του παραφουσκωμένου από μούσκλια ή καμπύλες, άρα
με σαφή σεξουαλικά υπονοούμενα, αποτελεί ταυτοχρόνως και εξύμνηση της πιο
σκληρής σωματικής εργασίας και εντέλει της μετατροπής του σώματος σε καθαρό
εμπόρευμα – δεν είναι τυχαίο που τα δελτία του κ. Ευαγγελάτου στο Alter, όπως
και του κ. Λιάγκα στο Star προβάλλουν τα ιδανικά πρότυπα αυτής της
«ιδεολογίας», την κ. Μπεζαντάκου, την κ. Γιούλη Μπάρκα και άλλες το ίδιο
σκληρά εργαζόμενες κυρίες.

Το ίδιο το θέαμα προσφέρει την αποκατάσταση των προτύπων του και τα
προσχήματα για να μη διατυπώνεται με σαφήνεια αυτό που ουσιαστικά συμβαίνει.
Με άλλα λόγια η υπερπροβολή της υπόθεσης Μπεζαντάκου – Δαϊλάκη απλώς
απογειώνει το κασέ του σώματος μπεζαντακικού τύπου.

Όσο για την πολιτική διάστασή της, είναι εμφανής: ο πολιτικός που εμπλέκεται,
αξιοποιώντας τη δημοσιότητα με το να βγει σε τηλεπαράθυρα προσπαθώντας να
πολιτικοποιήσει τη συνάντηση και ψελλίζοντας διάφορα για φιλικές συζητήσεις
για τα προβλήματα των νέων, ως και κάτι για την απουσία κυβέρνησης – άσχετο! –
υπηρετεί τη διαστροφική χρήση της μπεζαντάκειας μεθόδου προβολής με την
υπερέκθεσή του στα τηλεπαράθυρα, υπηρετεί το θέαμα στην πιο
αποπολιτικοποιημένη εκδοχή του.

Το πρόβλημα δεν είναι η πολιτική που αναζητεί χώρο προβολής στα ντεκολτέ
διαφόρων στάρλετ, αλλά η ανυπαρξία της, όταν αυτά ακριβώς – τα ντεκολτέ –
γίνονται αντικείμενα ευτελούς εκμετάλλευσης.