Διαστάσεις Οι σύγχρονες Σαλώμες

«Η σημασία της μοιραίας γυναίκας έγκειται όχι στο φύλο της, αλλά στην
ελευθερία της». Άντζελα Κάρτερ

Ρίτα Χέιγουορθ. Στον ρόλο της Σαλώμης

Ένα νέο ζήτημα διχάζει το παγκόσμιο φεμινιστικό κίνημα: μια γυναίκα που
χορεύει γυμνή μπροστά σε κοινό απελευθερώνεται μέσα από την εξουσία που ασκεί
ή αντίθετα υποδουλώνεται στις αγοραίες ορέξεις των αρσενικών γουρουνιών; Η
Τόνι Μπέντλεϋ συντάσσεται με την πρώτη άποψη. Μιλάει εκ πείρας: έχει χορέψει η
ίδια στο κλαμπ Blue Angel της Νέας Υόρκης, φορώντας μόνο μαύρες γόβες από
μαλακό καστόρι, μαύρες διχτυωτές κάλτσες, μια μαύρη μεταξωτή κορδέλα γύρω από
τον λαιμό και έντονο κόκκινο κραγιόν. Τίποτα άλλο. Και δεν θα ξεχάσει ποτέ το
βλέμμα ενός συγκεκριμένου άνδρα: «Ο πόθος του έπαιρνε φωτιά μέσα στο ίδιο μου
το βλέμμα. Μου έδειχνε με μια σαφήνεια που δεν είχα νιώσει ποτέ ως τότε τη
δύναμη του σώματός μου. Τότε κατάλαβα πώς είναι να νιώθεις στο πετσί σου τον
θρίαμβο».

Για την Μπέντλεϋ, που το βιβλίο της «Οι αδελφές της Σαλώμης» μόλις κυκλοφόρησε
από τις εκδόσεις Yale, Σαλώμη είναι κάθε γυναίκα που έχει έστω και μία φορά
στη ζωή της ονειρευτεί να γδυθεί για έναν εραστή – ή για ένα κοινό. Μέσα στη
γύμνια της και στην ανωνυμία της μια γυναίκα στη σκηνή έχει αυτό που θέλουν
τόσες γυναίκες: εξουσία και ασφάλεια μέσα στον περιφραγμένο της κόσμο.
Πετώντας τα ρούχα τους μπροστά σε εκστασιασμένους θεατές, οι σύγχρονες Σαλώμες
παίρνουν την εκδίκησή τους για την κοινωνική, σωματική και σεξουαλική τους
αδυναμία.

Αυτά είναι βλακείες, απαντά από τις στήλες της Ντέιλι Τέλεγκραφ μια από
τις πιο γνωστές φεμινίστριες του καιρού μας, η Τζέρμαιν Γκρηρ. Η Σαλώμη είναι
εφεύρεση των ανδρών, από τους Ευαγγελιστές μέχρι τον Φλωμπέρ και τον Γκυστάβ
Μορώ. Αυτή η «δύναμη» που περιγράφει η συγγραφέας, όπως και η δύναμη που
αισθάνονται όλες εκείνες οι σύζυγοι και φιλενάδες που στέλνουν γυμνές τους
φωτογραφίες σε ορισμένα περιοδικά, δεν είναι παρά η δύναμη της πλάνης. Καμία
γυναίκα που χορεύει γυμνή μπροστά σε κοινό δεν έχει τον έλεγχο της κατάστασης.
Αποτελεί απλώς μια ατραξιόν για την οποία ο πελάτης έχει πληρώσει. Και η οποία
τον διεγείρει όσο και η παρουσία άλλων ανδρών. Δεν καταλαβαίνει λοιπόν η
συγγραφέας την εμπορική πραγματικότητα πίσω από την προώθηση εξωτικών
χορευτριών; Δεν έχει ανοίξει ποτέ τα πορνογραφικά περιοδικά για να δει πώς
εκμεταλλεύονται το γυναικείο σώμα;

Πολιτικά ευπρεπείς, όπως αναμενόταν, οι αντιρρήσεις της γκουρού του
φεμινισμού. Μόνο που μοιάζει να μιλά άλλη γλώσσα από τη συγγραφέα. Θυμίζει
λίγο εκείνους τους κομμουνιστές κριτικούς κινηματογράφου που αναρωτιόνταν πώς
βγάζουν το ψωμί τους τα «Κουρέλια που Τραγουδούν Ακόμα»: εκτός από σεξ, κάνουν
και καμιά δουλειά; Εύλογη η απορία. Αλλά για να είμαστε ειλικρινείς, λίγο μας ξενερώνει.