ΜΑΤΙΕΣ Η «απόφαση»

Τον Αλέκο Παπαδόπουλο τον γνωρίζω από τότε που ήταν διευθυντής στην τηλεόραση
– δύο δεκαετίες, περίπου. Δεν έχουμε κάνει παρέα «κατά μόνας». Έχουμε
κουβεντιάσει, όμως, αρκετές φορές. Και όχι μοναχά για πολιτική. Το κυριότερο:
έχουμε «βρεθεί», όπως λέμε, «ανθρώπινα». Στο ίδιο τραπέζι, στο ίδιο σπίτι,
μαζί με κοινούς φίλους – τον Διαμαντή Πεπελάση, τον Τίτο Πατρίκιο, τον Θύμιο
Λιβάνη. Και, βέβαια, έχουμε παίξει και τάβλι – σ’ ένα καφενείο-καβάτζα» στη
Χρήστου Λαδά – κι έχουμε «ανταλλάξει» και ανέκδοτα. Ωραία πράγματα, δηλαδή.

Τον εκτιμώ βαθύτατα. Είναι ένας άντρας που δεν λέει λόγια, αλλά πράττει. Ένας
πολιτικός που δεν «χαϊδολογάει» τους δημοσιογράφους, για να γίνει αρεστός.
Μιλάει, πάντοτε, «στα ίσια». Χωρίς να έχει στο μυαλό του «δεύτερες σκέψεις».
Και, ως Ηπειρώτης, είναι και τζόρας. «Αγύριστο κεφάλι», όπως έγραφε προχθές,
στην «Ε», σ’ ένα εξομολογητικό σχόλιό του, ο Γ. Καρελιάς.

Την τελευταία φορά που τον συνάντησα – στο σπίτι του Πεπελάση – ήταν λίγο
«πικρός». Κάτι τον βασάνιζε. Δεν μου είπε, όμως, τίποτα, όπως είναι φυσικό.
Κράτησα, ωστόσο, μέσα μου αυτή την πικρία, που έντονα εξέπεμπε. Την Κυριακή,
που διάβασα τη συνέντευξή του στον Στ. Λυγερό, στην «Καθημερινή», κατάλαβα. Ο
Αλέκος είχε πάρει κάποιες σοβαρές και σκληρές αποφάσεις.

Δεν θα σταθώ παρά μόνο σε ένα σημείο της συνέντευξής του: στην «τηλεοπτική
δημοκρατία». Και θα ρωτήσω: δεν έχει δίκιο ο Θεσπρωτός πολιτικός; Οι
περισσότεροι συνάδελφοί του δεν ζουν για να βγαίνουν στα παράθυρα και να
αμολάνε ατάκες; Πολλοί είναι εκείνοι που «ενδιαφέρονται για τα δύσκολα και
μακροπρόθεσμα, όπως η πραγματοποίηση μιας μεταρρύθμισης»;

Δεν ξέρω τι είναι εκείνο που «απομαγοποίησε» την πολιτική στα μάτια του Αλ.
Παπαδόπουλου. Ο Γ. Παπαχρήστος, που γνωρίζει πρόσωπα, πράγματα και
καταστάσεις, έδωσε χθες, στα «ΝΕΑ», τη δική του ερμηνεία. Ίσως να έχει δίκιο.
Ίσως, όμως, και όχι. Δύσκολο είναι, στις τραχιές μέρες μας, ένας ευαίσθητος
άνθρωπος, όπως είναι ο υπουργός Υγείας, παρά το πείσμα και τη μαχητικότητα που
τον διακρίνουν, να θέλει να περάσει σε «δεύτερο πλάνο»;

Συμφωνώ, πάντως, με όσους του ζητούν να μην εμμείνει στην απόφασή του. Τον
έχει ανάγκη ο τόπος.