Με οχυρό τη συνήθεια

Ο ένας απέναντι στον άλλον: Νίκος Χατζηνικολάου και Γιώργος Παπαδάκης επιβεβαίωσαν ότι οχυρό τους είναι η συνήθεια του κοινού

Έγινε συνήθεια τον τελευταίο καιρό οι άνθρωποι του ΑΝΤ1 να προσκαλούνται και
να αγιογραφούνται από εκπομπές του Mega. Είδαμε την Ελένη Μενεγάκη στον Γιάννη
Πρετεντέρη και προχθές τον Γιώργο Παπαδάκη στον Νίκο Χατζηνικολάου (στο
«Ενώπιος ενωπίω», όπου προ καιρού άλλωστε είχε παρουσιαστεί και ο Νίκος
Φώσκολος) – είναι φανερό ότι καταργήθηκε πανηγυρικώς το εμπάργκο που είχαν
αλληλοεπιβάλει τα δυο κανάλια, να μην εμφανίζονται άνθρωποι του ενός στο άλλο.
Άλλωστε με αυτόν τον τρόπο γίνεται η τηλεόραση και τα πρόσωπά της το επίκεντρο
της καθημερινότητάς μας, της ζωής της ίδιας.

Η εκπομπή, όπως όλες του είδους της, είχε καλά λόγια από τον οικοδεσπότη για
τον καλεσμένο, είχε ακόμη καλύτερα από φίλους, μερικοί δημοσιογράφοι, όπως ο
Τέρενς Κουΐκ και ο Κώστας Χαρδαβέλλας, άλλοι πολιτικοί, από τον Χρήστο
Πρωτόπαπα μέχρι τον Δημήτρη Αβραμόπουλο και τον Θοδωρή Ρουσόπουλο, άλλοι
καλλιτέχνες όπως η Πρωτοψάλτη και ο Παπακωνσταντίνου, φυσικά τα παιδιά του,
όχι όμως η σύζυγος, ούτε η σταθερή επί χρόνια συνεργάτις και συμπαρουσιάστρια
της πρωινής του εκπομπής Μαρία Μπαλοδήμου – περίεργο, πολύ περίεργο.

Η Ελένη Μενεγάκη από την πλευρά του ΑΝΤ1 ανέλαβε να εκφράσει τα συγκινητικά
της συναισθήματα για το πρόσωπό του, όπου έτσι μάθαμε ότι της φάνηκε θεόρατος
όταν τον πρωτοείδε και ήθελε πολύ να την πάρει αγκαλίτσα (γούτσου! γούτσου!).

Κάθε άλλο παρά σπάνιες οι συνεντεύξεις του Γιώργου Παπαδάκη, γνωστή η
πορεία του, το ξεκίνημα στο ραδιόφωνο, μετά στην κρατική τηλεόραση με εκείνο
το ιστορικό υβρίδιο όλων των σημερινών ενημερωτικών τηλεοπτικών εκπομπών, το
«Τρεις στον αέρα», όπου έδωσε και τα πρώτα δείγματα του «στυλ Παπαδάκη», το
οποίο θα είχε την ευκαιρία να τελειοποιήσει με την πρωινή εκπομπή του στον
ΑΝΤ1, το «Καλημέρα Ελλάδα».

Το «στυλ Παπαδάκη» είναι απολύτως προσωπικό του και είτε αρέσει πολύ είτε δεν
μπορεί κανείς να το υποφέρει πάντως του αναγνωρίζεται ότι είναι πολύ
δημοφιλές. Πατρικός, προστατευτικός, λαϊκός που φτάνει έως τον λαϊκισμό καθώς
δείχνει πως ταυτίζεται με τον τηλεθεατή και το πρόβλημά του. Το στοιχείο
δηλαδή, που τον κάνει πολύ αγαπητό είναι και το πιο τρωτό της δημοσιογραφικής
του προσωπικότητας. Συνηθίζεται από τους σταρ της ηλεκτρονικής δημοσιογραφίας
να παριστάνουν ότι είναι ένα με τον αδικημένο τηλεθεατή, προκαλώντας βολική
σύγχυση ως προς τον ρόλο τους, που δεν είναι αυτός του ιεροκήρυκα, εξομολόγου
ή λυτρωτή, αλλά απλώς του ενημερωτή.

Η διαφορά του Γιώργου Παπαδάκη είναι ότι δίνει μια αίσθηση
ειλικρίνειας. Διαχειρίζεται με διακριτικότητα τη δημοτικότητά του κρατώντας
χαμηλό προφίλ και αυτό κάνει τη ζεστή συμπεριφορά του να μοιάζει πιο φυσική
και αυθόρμητη: «Έγινα νούμερο στην “Κόκκινη κάρτα” για τα νούμερα», είπε
αφοπλιστικά, εννοώντας την τηλεθέαση που κυνηγούσε με εκείνο το ριάλιτι σόου.
Τα νούμερα της τηλεθέασης δεν σημαίνουν ότι είναι καλή μια εκπομπή, τόνισε με
νόημα και πήρε αποστάσεις από εκείνους που τα κυνηγούν.

Αρέσει ή δεν αρέσει ο τρόπος που προσεγγίζει την επικαιρότητα και
επικεντρώνεται στην καθημερινότητα και τα προβλήματά της ο Γιώργος Παπαδάκης,
εκείνο το «Δεν στηρίζω τα Καλλιστεία και τον Μπιγκ Μπράδερ», υποδηλώνει πάντως
ακλόνητες επιλογές, αλλά και επαγγελματική ωριμότητα, καθώς φαίνεται να
γνωρίζει άριστα τα όρια του κοινού και τα δικά του. Από τους δεινόσαυρους της
ελληνικής τηλεόρασης, καταφέρνει να κάνει προσόν το παλιομοδίτικο ύφος του,
που το έχει μετατρέψει και σε οχυρό του. Άλλωστε όποια αλλαγή επιχείρησε δεν
«έπιασε». Μαζί με τον Νίκο Χατζηνικολάου, είναι από εκείνους που γνωρίζουν ότι
η συνήθεια του κοινού είναι η ισχυρότερη προστασία τους.