Μarginalia (Σημειώσεις αδέσποτες)

28. Μπορεί να έχουν τη δύναμη ν’ αποκεφαλίζουν λέξεις, αλλά είναι
ανίκανοι να τις εκπολιτίσουν.

29. «Η καταιγίδα αποκαλύπτεται στους τυφλούς ως βροντή και στους
κουφούς ως αστραπή».

30. Όπως έλεγε και ο Κάμινγκς, «το μίσος κάνει γκελ».

31. Δεν είναι η ιστορία που επαναλαμβάνεται ως φάρσα αλλά οι
επαναλαμβανόμενες φάρσες που δίνουν την εντύπωση μιας εν εξελίξει ιστορίας.

32. Αυτός που σήμερα επιμένει να μετράει πρόβατα στη γλώσσα του
Αισχύλου, θα πρέπει να είναι έτοιμος ν’ απολαύσει τον ύπνο του Αγαμέμνονα.

33. Οι περισσότερες πένες είναι βουτηγμένες στα μελάνια μιας κριτικής
που επιμένει να μαστιγώνει τον αέρα.

34. Στον διάλογο ανάμεσα στους περισσότερους ποιητές αυτό που
διακυβεύεται δεν είναι η αρχή της ποίησης, αλλά της αρμοδιότητας. Με άλλα
λόγια «Cry “Havoc!” and let slip the dogs of war».

35. Μισώ και απεχθάνομαι αυτό το ζώο που ονομάζεται άνθρωπος, αλλά
αγαπάω από τα βάθη της καρδιάς μου τον Τζον, τον Πίτερ, τον Τόμας κ.λπ.
(Επιστολή του Σουίφτ στον Πόουπ).

36. Ο ρομαντισμός είναι τα θραύσματα ενός ποιήματος που ζητάει να
ολοκληρωθεί μέσα μας.

37. «Και για λίγη γενναιοφροσύνη κάπου…».

38. Όσοι έχουν χάσει το κεφάλι τους ονειρεύονται ικριώματα.

39. Υπάρχει στον τόπο μας ένα είδος κριτικού λόγου που μοναδικός σκοπός
του είναι να καθιερώσει μία νέα τάξη δημοσίων υπαλλήλων της λογοτεχνίας.

40. Σήμερα ο ποιητής αισθάνεται πολύ πιο περιττός από τότε που ήταν
πράγματι περιττός, όταν δηλαδή η «αχρηστία» του αναγνωριζόταν κοινωνικά και ως
εκ τούτου έπαιζε ένα συγκεκριμένο ρόλο.

41. Αν τα πάθη ομοιοκαταληκτούσαν, η ποίηση θα ήταν περιττή.

42. Κάθε ποίημα έχει για προορισμό του ένα άλλο ποίημα. (Ορίζω την
καταγωγή μου σημαίνει ονομάζω τα ποιήματα που με έφεραν στο φως).

43. Το ποίημα που κερδίζει δεν είναι αυτό που εφορμά, που υποχωρεί, που
τρέπεται σε φυγή· είναι αυτό που περιμένει.

44. Να υιοθετήσω το ποίημά μου: να αναλάβω την ευθύνη της πραγματικής
του ζωής· να προλάβω προτού σβήσει να διεκδικήσω το μερίδιο της πατρότητας που
μου αναλογεί.

45. Μιλούν για τη φαντασία λες και είναι γλάρος.

46. Όλα πια γυμνώνονται. Το μάτι θα ποθήσει όταν μάθει να σκεπάζει. (Ας
αρχίσουμε από τους αστραγάλους, τα δάχτυλα των χεριών, τα ζυγωματικά).

47. Αν η φαντασία έχει φτερά για να πετάξει έχει και κοιλιά για να
συρθεί.

Ο Χάρης Βλαβιανός είναι ποιητής και διευθύνει το περιοδικό «Ποίηση».