ΣΤΑΥΡΟΣ ΛΑΝΤΣΙΑΣ Οι νότες που πάνε… σινεμά

«Σίγουρα έχω εμμονή με τον κινηματογράφο», λέει ο Σταύρος Λάντσιας, «και αυτό μου βγαίνει. Κάνω σενάρια με τις μουσικές»

Αν διακρίνεις κάτι με την πρώτη ματιά στη μουσική του Σταύρου Λάντσια, είναι
το ότι αγαπάει με πάθος τον κινηματογράφο. Και ότι επιμένει να απευθύνεται
στους ακροατές του με τον λυρισμό και την τρυφερότητα μιας σχεδόν παιδικής
ψυχής, που μένει αδιάφορη στα σήματα της στρεσογόνου καθημερινότητάς μας. Όπως
και το πρώτο του ορχηστρικό CD, «Επιστροφή» (WEA), έτσι κι αυτό που
κυκλοφόρησε πρόσφατα, το «Ταξίδι μιας Νότας» (WEA), αναδεικνύει την κλασική
μουσική παιδεία του, αλλά και την αγάπη του για την τζαζ, μέσα από αυτόνομα
μουσικά θέματα, μικρά νοητά «σενάρια», που κάλλιστα θα μπορούσαν να είναι
μουσική από ταινία.

Αυτή τη φορά βέβαια έχουμε μια πιο φιλόδοξη ενορχήστρωση (ολοκληρωμένη κλασική
ορχήστρα εγχόρδων και πολλά γνωστά ονόματα μουσικών της ελληνικής σκηνής), που
όμως δεν αλλάζει επί της ουσίας τον χαρακτήρα της δουλειάς.

Δεν είναι τυχαία αυτή η προσήλωση του πιανίστα και συνθέτη στο κινηματογραφικό
ύφος. Παρ’ όλο που εμείς γνωρίζουμε τον Λάντσια ως ενορχηστρωτή και ως μέλος
μιας μεγάλης μουσικής παρέας που κινείται μεταξύ έντεχνου και τζαζ (Human
Touch, Έλλη Πασπαλά, Ντέιβιντ Λιντς, Ευανθία Ρεμπούτσικα, Αλκίνοος Ιωαννίδης
κ.λπ.), ο ίδιος έχει δηλώσει καθαρά ότι η αγάπη του για την κινηματογραφική
μουσική τον ώθησε κάποτε να παρακολουθήσει μαθήματα για τη γραφή σάουντρακ,
αφού πρώτα είχε αποφοιτήσει από το διάσημο Berklee College of Music, όπου πήρε
δίπλωμα ενορχήστρωσης και διακρίθηκε με το βραβείο Count Basie Jazz Master
Award for Pianists και το Quincy Jones Jazz Masters Awards for Arrangers.

«Σίγουρα έχω εμμονή με τον κινηματογράφο», λέει μιλώντας στα «ΝΕΑ», «κι αυτό
μου βγαίνει. Κάνω σενάρια με τις μουσικές. Όπως ο σκηνοθέτης φτιάχνει τις
εικόνες, εγώ φτιάχνω ιστορίες που δίνουν ερεθίσματα στον ακροατή να ταξιδέψει
και να φθάσει σε έναν κόσμο στον οποίο δεν υπήρχε περίπτωση να φθάσει
διαφορετικά. Είναι σαν να καλώ κάποιον να δει το όνειρό μου».

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κύπρο, τελείωσε το κλασικό κομμάτι των μουσικών
σπουδών του στη Λευκωσία, συνέχισε αργότερα στη Βοστώνη, για να προσγειωθεί
στα μέσα της δεκαετίας του ’90 στην ελληνική πραγματικότητα. Μια δύσκολη
πραγματικότητα, δίχως αμφιβολία, για έναν μουσικό που έχει συνηθίσει στα
ερεθίσματα μιας μητρόπολης της μουσικής. Και που ακροβατεί μεταξύ κλασικής
μουσικής και τζαζ.

Πώς εισχώρησε εκεί ανάμεσα, με τέτοια άνεση, το ελληνικό τραγούδι; Διπλή
προσωπικότητα μήπως; Τριπλή; «Δεν νομίζω», απαντάει. «Υπάρχουν πολλοί
περισσότεροι επαγγελματίες από μένα. Οι επιλογές μου έχουν στενέψει ιδιαίτερα,
λέω περισσότερα όχι παρά ναι. Επιλέγω να συνεργάζομαι με ανθρώπους που έχουμε
κοινά ενδιαφέροντα, με την Έλλη Πασπαλά, τον Ντέιβιντ Λιντς, τον Αλκίνοο.
Άνθρωποι με τους οποίους μπορώ να έχω μια μακροχρόνια σχέση και να αποκομίσω
κάτι από τη συνεργασία μας. Με τον Διονύση Σαββόπουλο, λόγου χάριν, δουλεύαμε
δύο χρόνια για να βγει το “Ξενοδοχείο” (σ.σ.: είχε κάνει την ενορχήστρωση).
Ήταν μια σημαντική εμπειρία στη ζωή μου».

Από στόμα σε στόμα, η καλύτερη διαφήμιση

Πώς υποδέχθηκε το κοινό τον πρώτο σου δίσκο; Κατ’ αρχήν, υπάρχει
διαμορφωμένο κοινό για την ορχηστρική μουσική;

«Η αλήθεια είναι ότι πήρα κουράγιο από δουλειές όπως της Ευανθίας
Ρεμπούτσικα, του Χάιγκ Γιαζιτζιάν, του Ντέιβιντ Λιντς… Και καλά έκανα, γιατί
τελικά το κοινό μου διαμορφώνεται σιγά σιγά, όπως αποδεικνύεται από τα
πράγματα. Αρέσει στον κόσμο να ανακαλύπτει κάτι καινούργιο και του αρέσει
ακόμα περισσότερο να το μεταφέρει στους φίλους του, να αισθάνεται ότι τους
έδωσε την πληροφορία. Έτσι συνέβη και με τον πρώτο μου δίσκο. Ανακαλύφθηκε
σιγά σιγά, από στόμα σε στόμα. Κι αυτό βέβαια είναι πολύ τιμητικό για μένα, η
καλύτερη διαφήμιση. Και δεν περιμένει κανείς να κάνει χρυσό δίσκο, αυτό είναι
δεδομένο. Απλώς χαίρομαι γιατί δεν αισθάνομαι πλέον σταγόνα στον ωκεανό.

Αισθάνομαι ότι ανήκω σε μια παρέα ανθρώπων και ότι μου αναλογεί κι εμένα
ένα μικρό, έστω, μερίδιο της αγοράς. Τώρα η μεγάλη μου αγωνία είναι να μην
ακούσω αυτό το “αλλά σαν το πρώτο του CD δεν είναι”. Είναι η αγωνία κάποιου
που αισθάνεται πως κατάφερε κάτι και συνειδητοποιεί ότι υπάρχει ένα κοινό που
περιμένει από αυτόν. Κι αυτό ειδικά το κοινό έχει απαιτήσεις».