Ένα θαύμα χρώματος… μελανί

Με τροποποίηση του νόμου 2910/2001 – έστω και καθυστερημένη – οι μετανάστες
μπορούν να εγκαταλείψουν τις πυκνές ουρές μπροστά στα γραφεία της Νομαρχίας,
να διακόψουν έστω και προσωρινά την διανυκτέρευση κάτω από τα άστρα και να
επιστρέψουν τελικά στα σπίτια και στις δουλειές τους (εάν δεν τις έχασαν ακόμα
στημένοι καθώς ήταν στις ουρές).

Σύμφωνα με την εν λόγω τροποποίηση, οι ημι-άδειες της ημι-παραμονής τους
ισχύουν μέχρι το τέλος του έτους. Και μετά; Μετά βλέπουμε και κάνουμε, που
σημαίνει: «Τι άλλο ακόμα έχουν να δουν τα μάτια των μεταναστών»…

Προσωπικά είμαι από αυτούς που στο θέμα της μετανάστευσης, και στις πιο
δύσκολες στιγμές, είχα επιβάλει στον εαυτό μου μια ενισχυμένη εκδοχή του
«think positive». Αλλά πώς να μείνεις πιστός σ’ αυτή την εκδοχή, σε μια
κατάσταση όπου ακόμα και η εξάσκηση της σκέψης αχρηστεύεται; Γιατί πραγματικά
αχρηστεύεται όταν διαπιστώνεις ότι ένα χρόνο μετά την ψήφιση ενός νόμου ο
οποίος (καθώς δήλωναν οι τότε αρμόδιοι) προσέφερε μια «δεύτερη ευκαιρία» στους
«χωρίς-χαρτιά» μετανάστες ώστε να τους βγάζει από την γκρίζα ζώνη της
παρανομίας, το αποτέλεσμα είναι ότι όχι μόνο οι «χωρίς-χαρτιά» δεν έγιναν
νόμιμοι, αλλά και οι νόμιμοι μετατράπηκαν σε ημι-παράνομοι. Πρόκειται
πραγματικά για ένα θαύμα. Μόνο που είναι ένα θαύμα χρώματος μελανί.

Από εδώ και πέρα λοιπόν στους μετανάστες δεν απομένει τίποτε άλλο από το να
προσευχηθούν τουλάχιστον για τα άκρως απαραίτητα: (και μιλώ για τους
ημι-παράνομους, γιατί οι τελείως παράνομοι πρέπει να κάνουν άλλες προσευχές
που μπαίνουν στην κατηγορία των «προσευχών θρίλερ»): να μην τους τύχει να
χρειαστούν να ταξιδέψουν σε χώρες της Ε.Ε. (γιατί δεν τους δίνουν βίζα με
άδεια παραμονής που έχει λήξει και που δεν έχει ούτε μια απλή σφραγίδα που να
λέει extended), να μην τους τύχει να αρρωστήσουν ποτέ (γιατί έχουν πρόβλημα να
ανανεώσουν το βιβλιάριο υγείας τους, αφού η άδεια παραμονής τους δείχνει ότι
έχει λήξει), να μην πέσουν συχνά στις συχνές εξακριβώσεις στοιχείων στους
δημόσιους χώρους ή ακόμα χειρότερα σε τελωνεία, γιατί έλα να πείσεις (με
σπαστά ή άψογα ελληνικά) κάποιον αστυνομικό που δεν έχει μάθει ακόμα ότι η
άδεια παραμονής που έχει λήξει είναι ακόμα σε ισχύ (!), και τέλος να ελπίζουν
σφόδρα ότι η Ε.Ε. θα κάνει επιτέλους κάτι της προκοπής στη ζωή της και θα
προχωρήσει στην κοινή μεταναστευτική πολιτική, δίνοντας κάποτε στις επόμενες
γενιές μεταναστών (σε όσους επιβιώσουν βέβαια) το δικαίωμα ψήφου τουλάχιστον
στις δημοτικές εκλογές. Είναι η μόνη ελπίδα ώστε οι μετανάστες στην Ελλάδα να
λογαριαστούν κάποτε από τους θεσμούς ως ανθρώπινα και όχι πια ως ανθρωπόμορφα
όντα…

Ο Γκάζι Καπλάνι είναι δημοσιογράφος-συγγραφέας