ΓΝΩΜΗ Το εκκρεμές

Είκοσι χρόνια χρειάστηκε το πολιτικό εκκρεμές της Ευρώπης να διαγράψει μια
πλήρη διαδρομή από τα αριστερά στα δεξιά.

Στις αρχές της δεκαετίας του ’80, είχαμε Γκονζάλες στην Ισπανία, Μιτεράν στη
Γαλλία, Παπανδρέου στην Ελλάδα, Κράξι στην Ιταλία, με τελευταίους τους Σρέντερ
στη Γερμανία, και Μπλερ στη Βρετανία. Την πορεία της επιστροφής των δεξιών
κομμάτων είχε ξεκινήσει πάλι η Ισπανία με τον Αθνάρ, για να έλθει πάλι ο
Μπερλουσκόνι στην Ιταλία και να επικρατήσει με απρόσμενο ποσοστό ο Σιράκ στη
Γαλλία. Μόνο που οι οπαδοί του υπερεθνικιστή Λεπέν ακονίζουν τα μαχαίρια εν
όψει των βουλευτικών εκλογών. Στο κατόπι η δεξιά στην Ολλανδία και μαζί της η
λαϊκιστική ακροδεξιά, με ρατσιστικά συνθήματα και εθνικιστικές κορώνες.

Οι απώλειες των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών στις τοπικές εκλογές προοιωνίζονται
άσχημα μαντάτα στον καγκελάριο Σρέντερ. Οι πολιτικές ανακατατάξεις που
παρατηρούνται στον ευρωπαϊκό χώρο είναι απόρροια του παλιρροϊκού κύματος που
προκλήθηκε από την κατάρρευση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού. Το
ιδεολογικό κενό που άφησε η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης – με επακόλουθο και
του Συμφώνου Βαρσοβίας – διαμόρφωσε μια νέα πολιτική πραγματικότητα όπου τα
παραδοσιακά κόμματα της ευρωαριστεράς άρχισαν να παραπαίουν προσπαθώντας να
εφεύρουν ένα νέο ιδεολογικό πρότυπο που θα τα απομάκρυνε από το αποτυχημένο –
σύμφωνα με το αποτέλεσμα – σοσιαλιστικό αρχέτυπο.

Τη στιγμή που οι Ευρωπαίοι σοσιαλιστές αποφάσιζαν στο Μάαστριχ το μεγάλο βήμα
της οικονομικής ενοποίησης με όραμα την πραγμάτωση και της πολιτικής,
ταυτόχρονα αποδέχονταν τη ΝΑΤΟϊκή επιχείρηση διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας,
επιτρέποντας την αναζωπύρωση επιδιώξεων δημιουργίας κρατών με «καθαρή εθνική
συνείδηση».

Οι σπασμωδικές αντιδράσεις στην περίπτωση της ανόδου της ακροδεξιάς στην
Αυστρία μαρτυρούν την ιδεολογική αμηχανία των ευρωπαϊστών, που διστάζουν να
υλοποιήσουν την ιδέα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, καταργώντας ακόμη και την
Κοινή Αγροτική Λολιτική -την πρώτη ενιαία πολιτική της Ενωμένης Ευρώπης.