ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Υπάρχει;

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο γνωστός δημοσιογράφος Γαβριήλ Λαμψίδης, Γ.
Κατσάλη 8, Θεσσαλονίκη, γράφει:

«Αγαπητέ Λευτέρη,

Η αξιοπιστία της στήλης σου και το κύρος της υπογραφής σου ακτινοβολεί και εξ
αντανακλάσεως φωτίζονται και τα κείμενα των επιστολογράφων αναγνωστών σου, που
φιλοξενείς τακτικά. Στις 9 του Μάη, είχε την τιμητική της μια κυρία ονόματι
Μάρα Σιάμπου, κάτοικος επί της οδού Ευρυάλης 37, στην Κηφισιά, κατά πώς
σημειώνεται στη σύσταση που προηγείται του κειμένου της επιστολής.

Ο τίτλος: “Είναι άριστος”! Το περιεχόμενο: Εγκώμιον υπέρ Χριστοδούλου, σε
βαθμό που με ξένισε. Και επειδή ο καλός ή ο κακός Χριστόδουλος είναι θέμα που
μας αφορά (για λόγους ευνόητους) όλους τους Έλληνες, θρησκευόμενους και μη,
επιδίωξα να επικοινωνήσω με την κυρία στην αναφερόμενη διεύθυνση. Επί
ματαίω…

Ευγενέστατη η κυρία του ΟΤΕ (131) έκανε την δέουσα έρευνα, αλλά ούτε η κυρία
ούτε η οδός είναι στον τόπο τους. Τότε είπα στον εαυτό μου: “Έλα μυαλό μου
στον τόπο σου”, και σε αναζήτησα.

Δεν αμφιβάλλω – και πώς θα μου επιτρεπόταν κάτι τέτοιο – ότι παραχώρησες τον
χώρο της στήλης σου από πίστη στους ανθρώπους. Ένα όνομα, μια διεύθυνση, μια
υπογραφή, θεωρούνται αρκετά πειστήρια στον κόσμο μας. Έλα, όμως, που ο κόσμος
μας δεν είναι αγγελικά πλασμένος…

Εμφανίζομαι, γιατί αυτού του είδους οι διαβολικές πρακτικές πρέπει να
ξεσκεπάζονται και να επιστρέφουν ως όνειδος στα υποθετικά ονόματα, πίσω από τα
οποία υπάρχουν πλάσματα Θεού, πιθανώς και υποβολείς, τα οποία πρέπει να το
μάθουν ότι προσβάλλουν με τα ειδεχθή εγκλήματά τους εις βάρος της αλήθειας την
ιδιότητα του ανθρώπου.

Ο Αρχιεπίσκοπος, θα πρόσθετα, επιλέγοντας, δεν χρειάζεται άλλους κόλακες και
υμνωδούς. Φίλους πραγματικούς χρειάζεται, να τον φρενάρουν και να του θυμίζουν
ότι με την εν γένει στάση του σκανδαλίζει τους πιστούς και χαροποιεί τους
πολέμιους της Εκκλησίας».

Ο Κ. Παπανδρέου, Φαρές Πατρών, γράφει: «Είδαμε στην TV δύο δύστυχα αλογάκια
εγκαταλειμμένα και δεμένα στις ράγες του τρένου από τους ασυνείδητους
ιδιοκτήτες τους, να πεθαίνουν από την πείνα και τη δίψα. Διερωτάται κανείς:
Πού πήγε η ψυχική ευγένεια της αρχαίας Ελλάδας, που είχε κόψει “σύνταξη” στα
μουλάρια, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για το χτίσιμο του Παρθενώνα; Όλα αυτά τα
μουλάρια, μέχρι τον θάνατό τους, είχαν εξασφαλίσει όλα τα χρειώδη για την
επιβίωσή τους!».