Παιδιά της Ελλάδος, παιδιάααα…

Σχολιαρόπαιδα. Εύκολος στόχος σε μια εποχή που τη χαρακτηρίζει η έλλειψη προτύπων; Όπως κι αν έχει, μπορεί να δώσουμε πολλά δίκια στον κ. Πάγκαλο, μόνο που οι διαπιστώσεις του δεν διευκολύνουν τη λύση του προβλήματος, καθώς καταναλώνονται από το μιντιακό θέαμα

Ένας πολιτικός που επιτίθεται εναντίον «ιερών» στόχων, όπως είναι οι
κανακάρηδες του έθνους, έχει εξ ορισμού την προσοχή της κάμερας. Τι ήταν να
πει ο κ. Πάγκαλος πως είναι «κακομαθημένα παλιόπαιδα» τα σχολιαρόπαιδα και πως
οι καθηγητές τους πηγαίνουν στο σχολείο άπλυτοι και κακοντυμένοι; Δέσποσε στα
δελτία ειδήσεων και κέρδισε αμέσως μια πρόσκληση για το «Ενώπιος ενωπίω» του
κ. Νίκου Χατζηνικολάου – αλίμονο, πώς να μη σκεφτεί κανείς πως τα κριτήρια
τέτοιου είδους προσκλήσεων μετά τον «καβγατζή» κ. Απόστολο Γκλέτσο και τη
μητέρα – όλων – των – εποχών – και – εξωφύλλων κ. Βάνα Μπάρμπα δεν είναι
διόλου άσχετα με τη μιντιακή ανταπόκριση στα προκλητικά στοιχεία της
προσωπικότητας των καλεσμένων.

Γνωρίζει άριστα την τέχνη των προκλήσεων ο συγκεκριμένος πολιτικός και
δεν είναι η πρώτη φορά που τα λέει «έξω από τα δόντια» βρίσκοντας πολλούς
σύμφωνους με τις απόψεις του.

Το ίδιο παλιότερα κατόρθωνε και ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος, ένας από τους
αθυρόστομους και χειμαρρώδεις πολιτικούς, που έκανε άριστη μιντιακή καριέρα.
Το θέμα όμως είναι αν αυτό που γοητεύει είναι το γεγονός της ορθότητας των
απόψεων, οι προτάσεις τους για λύσεις ή ο τρόπος με τον οποίο εκφράζονται, που
ανταποκρίνεται στη μυθολογία περί του «ασυμβίβαστου» και «τζόρα» Έλληνα.

Δύσκολα θα διαφωνήσει κανείς ότι πολλά από τα σημερινά παιδιά είναι
κακομαθημένα. Ίσως είναι περισσότερα τα κακομαθημένα απ’ ό,τι ήταν σε άλλες
εποχές. Ωστόσο, το πρόβλημα ενός πολιτικού δεν μπορεί να είναι τόσο η
εντυπωσιακή διαπίστωση, όσο η διερεύνηση των αιτίων, η ανησυχία για το
γεγονός, η οποία μάλλον θα έπρεπε να εκφραστεί σε επιτροπές, σε συσκέψεις, σε
όποια όργανα τέλος πάντων μπορούν να παρέμβουν. Με τη διαφορά ότι μια τέτοια
προσέγγιση θα κατόρθωνε να έχει ελάχιστη προσοχή από τις τηλεοπτικές κάμερες.
Ακριβώς όπως στην τηλεόραση, που κυνηγά την τηλεθέαση, δεν αρέσουν οι
κοινωνικές αναλύσεις, δεν θίγεται η κοινωνική ή και η πολιτική πτυχή ζητημάτων
που αφορούν την καθημερινότητα του πολίτη, παρά μόνον η καβγατζίδικη, έτσι και
πολιτικοί, των οποίων η προσωπικότητα έχει τέτοιου είδους στοιχεία, προτιμούν
να τα προβάλλουν ανεπεξέργαστα.

Αυτό που συμβαίνει είναι ότι κάθε φορά στεκόμαστε στο γεγονός της πρόκλησης
και διαφεύγουν οι ουσιαστικές αιτίες που οδήγησαν στα συγκεκριμένα
συμπεράσματα. Υπάρχουν κακομαθημένοι νέοι, υπάρχουν παιδιά που θέλουν να
αποφύγουν τους κόπους, θέλουν να τα βρουν έτοιμα, που δεν έχουν αντιστάσεις,
που δεν προτιμούν τους κόπους της μάθησης.

Ωστόσο, έχουν και αυτοί τα πρότυπά τους, αντανακλούν μέρος της
κοινωνίας. Και αν υπάρχουν δάσκαλοι που δεν έχουν οι ίδιοι πειθαρχία και
σεβασμό στους μαθητές, να τους ρίξουμε το ανάθεμα. Αλλά τι να πούμε για τους
πολιτικούς, που καλούν τις κάμερες στα μπουζουκομάγαζα που διασκεδάζουν, για
άλλους που φωτογραφίζονται στα πολυτελή τους διαμερίσματα, για τους
τηλεαστέρες που προβάλλουν την γκλαμουριά τους ως το άπαν του σουξέ στη ζωή,
για όλη αυτή τη μιντιοκουλτούρα του κακού γούστου, που προκαλεί ασφυξία σε
ενηλίκους, πόσο μάλλον σε εφήβους. Δυστυχώς, μια τέτοια προκλητική επισήμανση
προβλημάτων, υπαρκτών μεν, αλλά που απαιτούν συστηματική ενασχόληση και
συγκεκριμένες προτάσεις, απομακρύνει, με τους μιντιακούς σπασμούς που
προκαλεί, την πολιτική διάστασή τους, ανεξαρτήτως από τις προθέσεις του ίδιου
του πολιτικού. Εκείνο που απομένει, εντέλει, είναι μια αίσθηση περί του
«ασυμβίβαστου» χαρακτήρα του πολιτικού, αλλά αυτό δεν ταυτίζεται διόλου με την
πραγματική δυνατότητά του να προτείνει λύσεις.