Ειδήσεις στην… Εντατική

Σε μία άθλια τρομολαγνεία έχουν επιδοθεί τα δελτία ειδήσεων, ασχολούμενα μονίμως με θανάτους και ασθένειες

Σάββατο βράδυ και τα δελτία ειδήσεων των ιδιωτικών καναλιών (Mega, Alter,
Star, Alpha) είναι δελτία ασθενειών και θανάτων. Ένας ορειβάτης στα Μετέωρα
έπεσε και τραυματίστηκε θανάσιμα, μία γυναίκα που γέννησε τρίδυμα έχασε τη ζωή
της από ιατρικό λάθος, ένας 12χρονος που τον πυρπόλησαν πάνω στο άγριο
παιχνίδι συνομήλικοι, ένα κοριτσάκι που πάσχει από βαριά ασθένεια και έκανε
μεταμόσχευση, χώρια τα εγκλήματα που ζητούν ένοχο και οι συλληφθέντες
απαγωγείς 6χρονης μικρούλας.

Η μία είδηση μετά την άλλη, νοσηρές καταδύσεις της σκέψης του έθνους στη
δυστυχία και τον πόνο, στην ασθένεια, που αίφνης αναδεικνύεται σε κορυφαίο
γεγονός, προφανώς ως γεγονός της μοίρας. Λες και ξεμπερδέψαμε με την κοινωνία,
με την πολιτική και στραφήκαμε στο ανθρώπινο σώμα για να αναζητήσουμε στη
φθαρτή και ευάλωτη φύση του την αξεπέραστη, ιδανική δυστυχία για την τηλεόραση
της «θανατερής» τηλεθέασης.

Με όλο τον σεβασμό προς τους ανθρώπους που φεύγουν από τη ζωή
ταλαιπωρημένοι από τις ασθένειες και προς τις οικογένειές τους και τον πόνο
τους, όσο σημαντικά, καθοριστικά είναι για τις δικές τους ζωές αυτά τα
γεγονότα, δεν αφορούν το σύνολο του έθνους. Και όχι μόνον αυτό, αλλά
χρησιμοποιούνται από τη σκηνοθεσία της δυστυχίας σαν σόου του καταναλωτικού
τρόμου. Χρησιμοποιείται αυτή η αίσθηση του οριστικού τέλους της ζωής, του
μοιραίου τέλους, σαν το ισχυρό καρύκευμα δελτίων ειδήσεων, που έχουν στόχο όχι
να ενημερώσουν, αλλά να υπενθυμίζουν διαρκώς πως το «κισμέτ» ορίζει τα πάντα.
Άλλωστε, ούτε αυτοαποκαλούμενες σοβαρές ενημερωτικές εκπομπές δεν διστάζουν να
προσκαλέσουν «κισμετολόγους» – «Σήμερα με την Άννα», όπου είδαμε δύο φορές την
κ. Παπαπέτρος να μαντεύει τα μελλούμενα.

Έτσι όπως ακούμε καθημερινώς από τα λεγόμενα δελτία ειδήσεων τον μακρύ,
ατέλειωτο κατάλογο των πιο άγριων ασθενειών που πλήττουν απλούς ανθρώπους, των
πιο σκληρών θανάτων, τι άλλο από τη μεταφυσική πίστη να μας σώσει!

Εκτός όμως από την ηδονή που μπορεί να χαρίζει αυτή η θανατολαγνεία,
εκτός από τον αυτοματικό κυνισμό που προκαλεί η ασθενο-λογία, καθώς δεν είναι
λίγοι εκείνοι που ακούγοντας όλα αυτά τα ανατριχιαστικά σκέφτονται «ευτυχώς,
δεν είμαι εγώ» και ξεχνούν άλλα βαριά δικά τους προβλήματα μέσα στη χαρά της
υγείας τους, έχει και μία επιπλέον χρησιμότητα.

Βουλιάζοντας στην ενασχόληση με τον ανθρώπινο οργανισμό, αγωνιούντες
για την άγνωστη λειτουργία του, για τη νόσο, που ουδείς μπορεί να αποφύγει,
επικεντρώνοντας την προσοχή στα σπλάχνα, που μολύνονται ή που ζουν πέρα από
την ψυχή και το μυαλό, ανεξάρτητα εξαρτήματα ζωής, τα οποία μπορεί να
προσφερθούν για να συνεχιστεί σε άλλους ανθρώπινους οργανισμούς, αίφνης οι
πύλες της σκέψης προς τον κόσμο και τις κοινωνικές λειτουργίες κλείνουν
ερμητικά.

Ο «έξω» κόσμος γίνεται σιγά σιγά μια πληκτική και γι’ αυτό βιαστική παρένθεση
στο δελτίο ασθενειών του έθνους. Μικρές ειδήσεις-άλλοθι στην πέμπτη, έκτη θέση
των δελτίων.

Εξόχως βολική αυτή η «νομιμοποιημένη» από τον τρόμο του θανάτου και της
ασθένειας εσωστρέφεια, αυτή η αδιαφορία για το πολιτικό και κοινωνικό, καθώς
όλα περιστρέφονται γύρω από την αγωνία της ζωής, την αναζήτηση ιατρικών
λύσεων, ενώ το μόνο που μπορεί να ξαλαφρώσει το καταβεβλημένο πνεύμα από την
αρρωστοφοβία είναι βλακώδη κουτσομπολιά για μιντοαστέρες – συμπεριλαμβανομένου
και του Κλίντον, για του οποίου το εξώγαμο είχαμε εξονυχιστική ενημέρωση. Να,
λοιπόν, μια άθλια, νοσηρή μέθοδος αίρεσης της φαντασίας, της δημιουργίας, της
διάθεσης για πολιτική σκέψη, για αντίδραση.