Το Τέταρτο κουδούνι

Όλοι οι πρωταγωνιστές – θιασάρχες μας, έχουν «ξετσουμίσει» κι έχουν γίνει και
οι σκηνοθέτες των παραστάσεών τους – από ετών πολλών.

Τώρα τελευταία, όμως, μας έγιναν, όλοι, και μεταφραστές των έργων που
ανεβάζουν. Ως άριστοι, προφανώς, γνώστες των πρωτοτύπων γλωσσών από τις οποίες
μεταφράζουν, και με, αναμφισβήτητα, άρτια φιλολογική κατάρτιση.

Και συμφέρει, σου λέει, – ξέρετε πόσα είναι τα δικαιώματα; – κι ό,τι
θέλω κάνω…

Τρέμετε, επαγγελματίες μεταφραστές!

«Μορφές από το έργο του Βιζυηνού». Για ένατη (!!) φορά, λέει, το ανεβάζει
– από αύριο – η Άννα Κοκκίνου. Μόλις τα βρει δύσκολα και στριμωχτεί
οικονομικά, στον – ανεξάντλητο – «Βιζυηνό» της καταφεύγει.

Η «Γκόλφω» της – το σωσίβιο των πάλαι ποτέ μπουλουκιών -, έχει γίνει.
Αλλά χαλάλι της! Κάθε φορά και καλύτερη είναι.

Συνωστισμός! Διακόσια έργα, διάβασα – και χάρηκα – ότι έχουν κατατεθεί
για τη Θεατρική Άνοιξη του 2003, στη διοργανώτρια Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών
Συγγραφέων, από δεν ξέρω πόσους θιάσους.

Αφού υπάρχει τόσο τεράστιο ενδιαφέρον, γιατί, όλοι αυτοί οι θίασοι, απ’
τα διακόσια, δεν ανέβαζαν κανένα και φέτος; Δεν είδα ως τώρα και πολλά
ελληνικά. Και η σεζόν τελειώνει.

Α! Άκουσα ότι πολλοί προσήλθαν με προτάσεις για έργα που έχουν
ανεβάσει, με τις επιχορηγήσεις του υπουργείου Πολιτισμού, στο πολύ πρόσφατο
παρελθόν, και που θα τα επαναλάβουν, με την πρόθεση να τσεπώσουν κι άλλο
παραδάκι. Θα γίνουν, και αυτοί, δεκτοί;

Διαβάζω ότι «Ο πρίγκιπας του Χόμπουργκ» του Κλάιστ παίζεται, αυτόν τον
καιρό, στο Στράτφορντ και έπεται το Λονδίνο. Αναρωτιέμαι γιατί εδώ έχει να
παιχτεί απ’ το… 1938. Όταν τον ανέβασε, στο Εθνικό, ο Δημήτρης Ροντήρης, με
τον Μινωτή.

Τέτοια εργάρα! Τέτοιος ρόλος! Πού είναι οι γκραν ρολίστες μας; Και πού
είναι το Εθνικό; Αρκείται στο «Μιζερέρε»; Τι μιζέρια…

Αφήστε εκείνον τον «Ριχάρδο Β9» του Σαίξπηρ… Αυτόν, απ’ το 1950
έχουμε να τον δούμε. Δηλαδή, και τότε, επανάληψη της παράστασης του ’47 ήταν –
Ροντήρης και πάλι -, με τον Χορν. Πέρασε μισός αιώνας και ουδείς εκ των νέων
ηθοποιών μας δεν κρίθηκε κατάλληλος απ’ τα κρατικά μας θέατρα, για να του
εμπιστευτούν το ρόλο;

Όχι ότι δεν μου ‘χει ξανασυμβεί…

«Η πρόσκληση ισχύει για δύο άτομα. Το πρόγραμμα είναι υποχρεωτικό» (!!)

Τυπωμένο στην πρόσκληση που μου ‘χε στείλει, φέτος, το θέατρο
«Γκλόρια», για την παράστασή του «Χρήματα φαντάσματα».

Ευχαριστώ για την πρόσκληση, εγώ πρόγραμμα, έτσι κι αλλιώς, πάντα
αγοράζω – και αγόρασα – αλλά φρίξον ήλιε, δηλαδή!

Εξαιρετική ήταν η «Μόλι Μπλουμ» της, ο μεγάλος μονόλογος απ’ τον θηριώδη
«Οδυσσέα» του Τζέιμς Τζόις, που έπαιξε, με σκηνοθέτη τον Δημήτρη Οικονόμου,
στην αρχή του χειμώνα, στο «Από Μηχανής Θέατρο».

Πολύ καλά κάνει, επομένως, η Αγλαΐα Παππά, που την «ταξιδεύει». Η
πρεμιέρα, εξάλλου, τον Οκτώβριο, στην Τιφλίδα, στο Διεθνές Φεστιβάλ της
Γεωργίας, είχε γίνει.

Η παράσταση παίχτηκε, ήδη, στο Κίεβο, στο Διεθνές Φεστιβάλ Μονοδράματος
και ακολουθούν, τον Ιούνιο, η Βάρνα – Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου «Καλοκαίρι της
Βάρνας» – και, τον Οκτώβριο, η Μόσχα – στη Μόσχα, στη Μόσχα! – και το δικό της
Διεθνές Φεστιβάλ Μονοδράματος.

Όχι, «π(χ)οιό-τητα», κύριε πρόεδρε. Όχι, «π(χ)οιό-τητα», κύριε Σημίτη
μου. «Ποι-ό-τητα». Δεν έχει σχέση με, ας πούμε, το «π(χ)ιο καλό». Με το
«ποι-όν» έχει. Πώς λέμε «ξέρω καλά το ποι-όν σου»; Λέμε, ποτέ, «το π(χ)οιόν
σου»; Δε λέμε.

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…