Το Τέταρτο κουδούνι

Α, δεν τις μπορώ. Αυτές τις «στροφές» των καλλιτεχνών. Δε ζαλίζονται;

Διάβασα το σκηνοθέτη Πέρη Μιχαηλίδη, να δηλώνει ότι το «Γλυκειά μου
Ίρμα», που ανέβασε στο ΚΘΒΕ, είναι σταθμός στην καριέρα του, διότι, ως τώρα,
ανέβαζε «έργα ανατρεπτικά».

Καλά, ο «Μανωλάκης ο βομβιστής» του Σακελλάριου, που είχε ανεβάσει στο
ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας, «έργο ανατρεπτικό» θεωρείται κι εγώ δεν το ‘ξερα; Ή, μήπως,
θεωρείται, επειδή πρόκειται για «βομβιστή»; Έστω και Μανωλάκη;

Τους άρεσε στην Πάτρα. Στο ΔΗΠΕΘΕ. Της Μάγιας Λυμπεροπούλου και του Μηνά
Χατζησάββα (στη φωτογραφία). Και επανέρχονται. Τον επόμενο χειμώνα. Για το
μεγάλο κλασικό ρεπερτόριο που ετοιμάζει ο ξύπνιος και ικανότατος Θέμης
Μουμουλίδης: «Βυσσινόκηπος» του Τσέχωφ, που θα ανεβάσει ο ίδιος, με Μάγια
Λυμπεροπούλου – Λιουμπόφ, Μηνά Χατζησάββα – Τριγκόριν, Γεράσιμο Γεννατά, Ντίνο
Καρύδη – οι σίγουροι, ως τώρα -, «Σιρανό ντε Μπερζεράκ» του Ροστάν, σε
σκηνοθεσία Νικαίτης Κοντούρη, με Μηνά Χατζησάββα – Σιρανό και Γιάννη Νταλιάνη,
«Πέερ Γκιντ» του Ίψεν, σε σκηνοθεσία και πάλι του ίδιου, με Γεράσιμο Γεννατά –
Πέερ και Μάγια Λυμπεροπούλου – Όζε.

Το σχέδιο για συμπαραγωγή με το «Θέατρο Τέχνης» του «Γιάννη Γαβριήλ
Μπόρκμαν» του Ίψεν, με σκηνοθέτη τον Βασίλη Παπαβασιλείου, «αναβάλλεται»,
λέει, για τον μεθεπόμενο χειμώνα.

Το αποφάσισε. Ο Δημήτρης Ποταμίτης αφήνει το θεατράκι της οδού Ιλισίων,
που στέγασε, για είκοσι εννιά χρόνια, το «Θέατρο Έρευνάς» του, πιστεύοντας ότι
έκλεισε ένας κύκλος του. Και πάει «γι’ άλλες πολιτείες».

Και ο Στέφανος Ληναίος. Αφήνουν με την Έλλη Φωτίου το «Άλφα» τους. Και
κλείνουν, όπως ανακοίνωσαν, με τον «Άλλο δρόμο» που έπαιξαν φέτος, τον κύκλο
του «Σύγχρονου Ελληνικού Θεάτρου» τους, που και τριάντα δύο χρόνια άντεξε και
μεγάλες επιτυχίες γνώρισε.

Το «Άλφα» αναλαμβάνει, από την επόμενη «σεζόν», η «Άττικα» του Παντελή
Μητρόπουλου, εταιρεία κινηματογραφικών παραγωγών, που εζήλωσεν, φαίνεται, το
του Τάσου Παπανδρέου τρόπαιον, και επιχειρεί «άνοιγμα» στα του θεάτρου
πράγματα.

Με «κριό πολιορκητικό» τον ικανότατο – διαβολεμένο – Άκη Χαραλαμπίδη,
δεξί χέρι, επί πολλά χρόνια, του Τάσου Παπανδρέου, στα θεατρικά, και, ως τις
προάλλες, σύμβουλο ελληνικού προγράμματος στον τηλεοπτικό Star.

Για «τριλογία» όπερας συζητούσε, προ ολίγων ετών, ο Μίκης μας. Τις
έγραψε και τις τρεις – «Μήδεια», «Ηλέκτρα», «Αντιγόνη».

Μετά, «ανακάλυψε» και την «Λυσιστράτη», έτοιμη – αχ… – και η
«Λυσιστράτη», και ακούω, πια, να γίνεται λόγος για «τετραλογία».

Αν ακούσω, με τη φόρα που ‘χει πάρει, και για «πενταλογία», ε, δεν ξέρω
αν θα το αντέξω. Και ο Βάγκνερ, εξάλλου, στην «τετραλογία» είχε σταματήσει.

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Μεγάλη αλήθεια: καπνός χωρίς φωτιά δε γίνεται. Καλή παράσταση μου λέγανε
ότι ετοιμάζει η Λήδα Τασοπούλου στο «Αμφι-Θέατρο». Δίκιο είχανε.

Εμένα πολύ μου άρεσε. Και το έργο – «Τρεις κύβοι ζάχαρη για τον καφέ
της Κίρκης», του, σκηνικά, αγνώστου μας, εδώ, Ζακ Οντιμπερτί.

Έχει ιδέες η Τασοπούλου, ξέρει να κάνει στυλ, ξέρει να διδάσκει –
μεγάλο πράγμα! – τους ηθοποιούς της… Η δεύτερη, μόλις, παράστασή της και
ιδού – νέας – δόξης πεδίον λαμπρόν. Άντε, να «τονωθεί» και το «Αμφι-Θέατρο».

Όσο για το καλοκαίρι, θα πρωταγωνιστήσει στη συμπληρωμένη απ’ τον Τάσο
Ρούσσο «Υψιπύλη» του Ευριπίδη, που θα ανεβάσει ο Σπύρος Ευαγγελάτος, στην
Επίδαυρο. Και όχι στην «Άλκηστι», όπως, από λάθος πληροφόρηση είχα γράψει.