ΜΑΤΙΕΣ Άγιες μέρες

«…Κύριε μυροπώλη, κάντε μου, σας παρακαλώ, μια μικρή έκπτωση. / Για ένα βάζο
αλαβάστρου δε φτάνουν οι οικονομίες μου. / Και όμως πρέπει να αποχτήσω αυτό το
μύρο με τα σαράντα αρώματα. / Μ’ αυτό το μύρο θ’ αλείψω τα πόδια του/ μ’ αυτά
τα μαλλιά θα σφουγγίσω τα πόδια του/ μ’ αυτά τα χείλη, τα πόδια του τα εξαίσια
κι’ άχραντα θα φιλήσω. / Ξέρω, είναι πολύ αυτό το μύρο για τη μετάνοια, /
ωστόσο για τον έρωτα είναι λίγο…».

Μ’ αυτούς τους στίχους, από τη «Μαγδαληνή» του Ντίνου Χριστιανόπουλου, μπαίνω
στη Μεγάλη Δευτέρα και πορεύομαι. Και ­ δεν μπορώ να το χωνέψω ­ είναι, ακόμη,
Απρίλης! Ένας Απρίλης, με ελάχιστες μέρες χαρούμενες! Απρίλης όλο συννεφιά,
παγωνιές, βροχές, παλτά. Αλλιώς, όμως, μου τον είχε περιγράψει η φίλη μου η
Δημουλά: «Ο Απρίλης/ ­ φημισμένος κηπουρός ­/ πήδηξε το πρωί στον χέρσο κήπο
μου/ κι ένα εξαίσιο έμπηξε τριαντάφυλλο/ Η άνοιξη, / κρυμμένη πίσω απ’ το
τριαντάφυλλο/ βλέπει την έκπληξή μου και γελάει/ ενώ με την απέραντη χαρά μου/
παρασημοφορεί τον μάγο κηπουρό». Τι συνέβη και όλα ματαιώθηκαν;

Χρόνια και χρόνια ­ ζωή ολόκληρη ­ τη Μεγάλη Εβδομάδα γίνομαι άλλος άνθρωπος.
Μαλακώνω σαν το κερί που στάζει στα μανουάλια των εκκλησιών και βρίζω τον
εαυτό μου, που και φέτος δεν κατάφερα να πάω, όσες φορές ήθελα, στους
Χαιρετισμούς. Κι εκεί, πάνω στις βρισιές, ξαφνικά, μου ‘ρχεται στον νου ο
Χατζιδάκις. Ο Μάνος Χατζιδάκις, που τον κρατά η μνήμη μου στενά δεμένο με
τούτες τις εξαίσιες γιορτές του Πάσχα. Με τον ίδιο τρόπο, φαίνεται, τον
κουβαλάει στην ψυχή του και ο Νίκος Κούνδουρος. Απόδειξη, ένα κείμενό του, που
δημοσιεύθηκε στη «Λέξη»: «… Κι εμείς περιμέναμε. Έστω και μόνο για την
Κυριακή των Βαΐων, τη μαγική μέρα, προάγγελο της μεγάλης λειτουργίας των έξι
ημερών. Τη γιορτή του Μάνου, που την περίμενε μετρώντας μία προς μία τις
μέρες, κι όσο την ένοιωθε να πλησιάζει, τόσο χαμήλωναν οι φωνές από το μικρό
σύμπαν που τον περιτύλιγε (…). Κάποιο χέρι κλείνει σιγά-σιγά τα κουμπιά, το
τροπάρι της Κασσιανής υψώνεται λαμπερό σαν κρύσταλλο στον θόλο της εκκλησίας.
Ο Μάνος, μόνος μέσα στον κόσμο, προσκυνά σιωπηλά τον δικό του Θεό, μεθυσμένος
από τη μοναξιά του και τη βαριά μυρωδιά του λιβανιού. Η πόλη έχει χαθεί μες
στη σιωπή (…) Μεγάλη Τετάρτη, Μεγάλη Πέμπτη, Μεγάλη Παρασκευή (…) Η πόλη,
άδεια από τον ανήσυχο κόσμο της, μοιάζει κι αυτή ξαναβαφτισμένη (…) Ο Μάνος,
βγαίνει από τον κινηματογράφο, μεσημεριάτικη ταινία στο “Παλλάς”, κι
ανηφορίζει σιγά σιγά».

Η άνοιξη, οι άγιες μέρες, η Μαγδαληνή, ο Μάνος…