ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ακαταμάχητοι υιοί

Λόγω των ιών, μείναμε με τους υιούς αμανάτι, τρεις μέρες νωρίτερα από το
προγραμματισμένο. Υιούς πανευτυχείς και ορεξάτους, για τους οποίους άρχισαν
ανέλπιστα οι διακοπές νωρίτερα. Εδώ που τα λέμε, άργησαν υπερβολικά.
Συσσωρεύονταν οι αδυναμίες της άνοιξης χωρίς να εκτονώνονται, τόσες εβδομάδες.
Μας βρήκαν οι ιοί καταπονημένους και μας επιτέ-θηκαν. Και οι υιοί ομοίως.
Παθητική αντίσταση οι υιοί, με τις πιτζάμες να τριγυρί-ζουν όλη την ημέρα από
οθόνη σε οθόνη και από καναπέ σε καναπέ. Άπλυτοι, ανυπόδητοι, ανέστιοι και
πένητες. Δηλαδή καθόλου ανέστιοι, απλώς χωρίς κανένα ενδιαφέρον για την εστία,
που με την έκτακτη παρουσία τους έπαθε σοκ αθεράπευτο. Στέναξαν οι καναπέδες.
Έπαθαν ναυτία τα τραπέζια, οι κουρτίνες, οι κουζίνες, τα ψυγεία και τα ηχεία.
Άλλαξε σχέδιο η εσωτερική διακόσμηση και ο οικογενειακός σχεδιασμός. Το
ραδιόφωνο να λέει ότι στα εφημερεύοντα νοσοκομεία συνέρρεαν χιλιάδες πολίτες,
κι εμείς κλεισμένοι μέσα. Μόνοι στο σπίτι. Διαλυμένοι, απρογραμμάτιστοι,
ακαταμάχητοι υιοί. Τους άφησε λυτούς το εκπαιδευτικό σύστημα και μας αλάλιασαν
τα υπόλοιπα συστήματα. Και κατά το απογευματάκι μπερδευτήκαμε εντελώς, διότι
άρχισε να βρέχει. Βροχή καταρρακτώδης, από εκείνη που πλημμυρίζουν τα
τριώροφα. Σύντομη, αλλά αποτελεσματική, όπως πάντα. Τώρα γιατί ακριβώς δεν
έχει αύριο σχολείο; Για τη βροχή ή για τους ιούς; Δεν είναι δυνατόν, δεύτερος
πανικός μέσα στην ίδια μέρα. Πρέπει να διευκρινιστεί το πράγμα. Και οι υιοί,
μουδιασμένοι πλέον από το καθισιό, να αρχίζουν ποδόσφαιρο στο σαλόνι. Με το
φωτιστικό δαπέδου για τέρμα. Όχι, παιδιά. Τέρμα, ώς εδώ. Θα βγούμε έξω.
Σηκωθείτε, ντυθείτε, φεύγουμε. Πάμε στο εφημερεύον νοσοκομείο της περιοχής να
μάθουμε. Να δούμε κανέναν άνθρωπο κι εμείς επιτέλους.