Το Τέταρτο κουδούνι

Τον ρόλο της ζωής της νομίζω ότι κάνει, φέτος, η Δήμητρα Χατούπη. Παίζοντας
στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου», τον Ζιλ ντε Ρε, στρατάρχη της Γαλλίας και εν
όπλοις σύντροφο της Ζαν ντ’ Αρκ, αλλά και διαβόητο βιαστή και δολοφόνο
παιδιών, όπως αποδείχτηκε, που δικάστηκε και εκτελέστηκε, στον εξαίσιο
μονόλογο «Ο Ζιλ και η νύχτα» του Ούγκο Κλάους.

Όχι αυτά τα «φυσικά» και εύκολα «παίζει ρόλο αντρικό, άρα είναι πολύ
καλή» και «παίζει μονόλογο, άρα καλή θα είναι». Όχι. Εδώ κάνει ερμηνεία η
γυναίκα, «δίνεται» ολοσχερώς, «φλέγεται». Μην τη χάσετε!

Και παίρνω πίσω αυτό που έγραψα – «είναι τρελοί αυτοί οι σκηνοθέτες» -,
όταν διάβασα για την πλήρη ανατροπή, ότι τον ρόλο που επρόκειτο να παίξει ο
Δημήτρης Λιγνάδης θα κάνει, τελικά, η Δήμητρα Χατούπη.

Το αποτέλεσμα, η εξαιρετική στο σύνολό της παράσταση, δικαιώνει τη
σκηνοθέτρια Φωτεινή Σισκοπούλου. Πόσο μάλλον όταν, προερχόμενη από τον
κινηματογράφο, τολμάει την πρωτιά της στο θέατρο.

Θα σας ταράξω. Και δεν το θέλω. Αλλά κάθησα και τις μέτρησα.

Διακόσιες εξήντα εννιά οι παραστάσεις που είχαν ανεβεί, έως και την
Κυριακή, στην Αθήνα και που παίχτηκαν για μια, τουλάχιστον, βδομάδα, μέσα στη
χειμερινή σεζόν. Επαγγελματικές ή ερασιτεχνικές, για ενηλίκους ή για παιδιά.
Δεν μιλώ, δηλαδή, ούτε για τις έκτακτες, ούτε για τις «φιλοξενούμενες», ούτε
για τις εκτός Αθήνας – πώς να τις καταγράψω όλες αυτές; Διακόσιες εξήντα
εννέα! Και μη νομίσετε μέτρημα σχολαστικό… Μπορεί να μου ‘χει ξεφύγει και
καμία.

«Πάλι… κινδυνολογείς;», θα μου πείτε. Σιγά, μην ιδρώσει τ’ αυτί τους.
Των «αμέσως ενδιαφερομένων».

Στοίχημα βάζω ότι, μέχρι τέλος Μαΐου – και βέβαια δεν έχει τελειώσει η
σεζόν – θα έχουν φτάσει τις τριακόσιες. Ένα μόνο σας λέω: ότι, πριν από δέκα
χρόνια, και για ολόκληρη, μάλιστα, τη σεζόν ’91 – ’92, οι ανάλογες παραστάσεις
ήταν – και καλά μετρημένες – εκατόν εξήντα. Έφριττα τότε. Με το θεατρικό
πληθωρισμό. Που να ‘ξερα… Να σας πω και πόσες απ’ τις φετινές κατέβηκαν
άδοξα ή αργοσέρνονταν; Αφήστε το, καλύτερα.

Αν αυτό δε λέγεται «διάρροια», τότε ποιο λέγεται; Φρένο, παιδιά! Θα
φάτε τα μούτρα σας. Δηλαδή, όλοι μαζί θα τα φάμε.

Απ’ το ’88, επί «υπαρκτού σοσιαλισμού», είχε διασκευάσει για τα παιδιά
και είχε ανεβάσει, με την «Παιδική Αυλαία» του, τον μπρεχτικό «Κύκλο με την
κιμωλία», ο Γιάννης ο Καλατζόπουλος. Με την άδεια της κόρης του Μπρεχτ,
Μπάρμπαρα, που είχε τα δικαιώματα.

Η διασκευή παίχτηκε και ξαναπαίχτηκε. Και, ξαφνικά φέτος τον χειμώνα,
που ο Γιάννης Καλατζόπουλος παρουσίασε και πάλι το έργο στο «Βεάκη», αλλά το
είχε ανεβάσει και στη Θεσσαλονίκη, στο θέατρο «Σοφούλη», ανακύπτει θέμα
δικαιωμάτων – βλέπετε, μετά την πτώση του Τείχους, έγινε «ανακατανομή» των
δικαιωμάτων των έργων του Μπρεχτ.

Οπότε, τι να κάνει, τι να κάνει, «γυρίζει» τον τίτλο σε «Η σολομώντεια
λύση» και, σου λέει, «πρόκειται για διασκευή του παλιού κινέζικου έργου απ’ το
οποίο είχε “αντλήσει” και ο Μπρεχτ». (Άντε και μην ανοίξω το στόμα μου, από
πού κι από πού είχε «αντλήσει» ο μακαρίτης, που μου φωνάζουν, κληρονόμοι και
εκδότες, για δικαιώματα…).

Στο μεταξύ, όμως, η παράσταση του Καλατζόπουλου, της Θεσσαλονίκης…,
καπούτ. Διότι το καινούργιο θέατρο «Σοφούλη», στην Καλαμαριά, πριν, καλά –
καλά, χρονίσει, έκλεισε. «Λόγω οικονομικών προβλημάτων», απ’ ό,τι διάβασα.

Κρίμα. Γιατί ήταν ένα κομψότατο θεατράκι, όπου είδα ένα ενδιαφέρον
έργο, τις «Πέντε σιωπές» της Σίλα Στίβενσον, σε μια πολύ αξιόλογη παράσταση
της Αναστασίας Ρεβή. Και γιατί, στη δουλειά που γινόταν εκεί, διέκρινα μια
σοβαρότητα ασυνήθιστη.

Πρόσφατα, βέβαια, ξανάνοιξε, αλλά με άλλη «επιχείρηση». Και με κωμωδία,
πια, του Καμολετί – «Να χαίρεσαι τα γενέθλιά σου».