Μια «γενναιόψυχη Λυσιστράτη»

«Αν η όπερα είναι ένα είδος τέχνης στο οποίο η Ελλάδα δεν είχε
επιτυχίες για χρυσό μετάλλιο στο παρελθόν, δεν υπάρχει σήμερα κανένας λόγος
για να αποκλείεται από τους χρυσούς διεκδικητές». Είναι η πρώτη άποψη που
καταθέτει στην κριτική του για τη «Λυσιστράτη» του Μίκη Θεοδωράκη (συμπαραγωγή
με το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και μία από τις πρώτες μεγάλες εκδηλώσεις της
Πολιτιστικής Ολυμπιάδας) ο Richard Fairman των «Financial Times». Μια κριτική
που ξεκινά με τη χαριτωμένη παρατήρηση «ευτυχώς που οι υπέρτιτλοι ήταν στα
ελληνικά, γιατί οι πιο “πικάντικες” ατάκες του έργου μπορεί να έκαναν κάποιους
ευαίσθητους μη Έλληνες να κοκκινίσουν από ντροπή, 2.500 χρόνια από τότε που ο
Αριστοφάνης έγραψε τη “Λυσιστράτη” του» και φέρει τον τίτλο «Όχι σεξ,
παρακαλώ, είμαστε… αρχαίοι».

«Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τι είδους μουσική θα μπορούσε να ταιριάξει
στις ατάκες του έργου…», γράφει ο κ. Fairman. «Η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη
συλλέγει χρώματα από την πιο λαϊκή παλέτα του μουσικού φάσματος – μια μελωδία
ιδανική για να τη σιγοσφυρίξεις φεύγοντας, εδώ, ένας ρωμαλέος ελληνικός λαϊκός
χορός εκεί, ένα πέρασμα με μια ιδέα Λόιντ Βέμπερ κι ένα φινάλε σε
επαναλαμβανόμενο ρυθμό, που αποδεικνύει πως το “Μπολέρο” του Ραβέλ μπορεί να
λειτουργήσει εξίσου καλά σε χορωδιακό… Όμως ο Θεοδωράκης εξερευνά ένα
σημαντικό συναίσθημα. Στην όπερά του υπήρχε μία γενναιόψυχη αίσθηση της
συλλογικής εμπειρίας, ιδανική για ένα έργο που αφορά τον κοινό πόθο για ειρήνη
και ενότητα.

Η μουσική ερμηνεία, υπό τη διεύθυνση του Βασίλη Χριστόπουλου, ήταν πλήρης
ενέργειας, αλλά ήταν κρίμα που οι φωνές ενισχύθηκαν με μικρόφωνα. Στο Μέγαρο
Μουσικής Αθηνών, που είναι θαυμαστά εξοπλισμένο και λειτουργεί και ως ένα
εξαίρετο λυρικό θέατρο, θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί».