Μαθητικές πτήσεις ώς το σινεμά

Το θέμα της άμβλωσης απασχολεί τους μαθητές του 1ου ΤΕΕ Χανίων στο φιλμάκι «Το αναπάντεχο»

Ένα φεστιβάλ που όχι μόνο γίνεται θεσμός, αλλά δεν έχει και τίποτα να ζηλέψει
– μάλλον το αντίθετο… – από πολλά, αντίστοιχα, επαγγελματικά. Ένα φεστιβάλ,
καρπός της δουλειάς και της συμμετοχής 115.000 μαθητών από 1.350 Δημοτικά
Σχολεία και 38.000 μαθητών από 260 Λύκεια όλης της χώρας στο πρόγραμμα «Πάμε
σινεμά;», που ξεκίνησε πριν από τέσσερα χρόνια.

«Στην αρχή σκεφτόμασταν να κάνουμε μία κωμωδία, αλλά επειδή θέλαμε να βγαίνει
ένα μήνυμα μέσα από το φιλμάκι μας, προτιμήσαμε να γράψουμε και να
σκηνοθετήσουμε την περιπέτεια της “Ζωής”» λέει η μαθήτρια Μυρτώ Κασσίς – η
μητέρα της Ελληνίδα και ο πατέρας της Σύρος – η οποία από μικρή σπουδάζει
μουσική και είναι η πρωταγωνίστρια της ταινίας που έφτιαξε η ομάδα του 5ου
Ενιαίου Λυκείου Πετρούπολης. Ηρωίδα της ταινίας είναι η Ζωή, μία μαθήτρια 16
χρόνων, που δεν ικανοποιείται εύκολα, ψάχνει να βρει κάτι διαφορετικό που να
την ιντριγκάρει και μπλέκει με μία παρέα που παίρνει ναρκωτικά…

«Έπειτα απ’ αυτή την εμπειρία κατανοώ πολύ καλύτερα την τέχνη του
κινηματογράφου και ψάχνομαι μέσα μου για το αν θα σπουδάσω σκηνοθεσία»,
αναφέρει η 16χρονη Λαμπρινή Μακρή που στη «Ζωή» έκανε σκηνογραφία,
συνεργάστηκε στο σενάριο και στη σκηνοθεσία και παίζει μία ναρκομανή κοπέλα,
«ρόλος για τον οποίο διάβασα διάφορα κείμενα, είδα σχετικές ταινίες και
συζήτησα με τον σύμβουλο-σκηνοθέτη Ευθύμη Χατζή».

«Μου έκανε εντύπωση το πόσο δημιουργικά αισθάνθηκαν τα νέα παιδιά μέσα
από την ενασχολήσή τους με την ταινία», επισημαίνει ο Ανδρέας Κορδοπάτης,
καθηγητής-συντονιστής των παιδιών του Λυκείου Πετρούπολης, ενώ η τρίτη της
παρέας του Λυκείου της Πετρούπολης, η Ελένη Κουσκούλη, που έχει ξεκαθαρίσει
μέσα της ότι θα σπουδάσει Νομικά, διευκρινίζει «δεν μου αρέσει η δημοσιότητα
και γι’ αυτό ήμουν βοηθός σκηνοθέτη και όλοι μαζί διαμορφώσαμε το σενάριο».

Φώτα, κάμερα κλακέτα: «Μοτέρ πάμε» και ο πίνακας της Β’ Τάξης του 5ου Λυκείου της Πετρούπολης γίνεται πλατό για τα γυρίσματα της «Ζωής», της πεντάλεπτης ταινιούλας που ετοίμασαν οι μαθητές με σύμβουλο τον σκηνοθέτη Ευθύμη Χατζή

Η ωριμότητα δεν είναι, ορισμένες φορές, θέμα ηλικίας… Αυτό σκέφτομαι όταν
ακούω τον 17χρονο Γιώργο Πιερή να μου λέει «αν και από μικρός είμαι…
εθισμένος στο θέατρο – έχει παίξει σε πολλές σχολικές παραστάσεις και
αγαπημένο του έργο είναι ο «Πλούτος» του Αριστοφάνη – θα ασχοληθώ
επαγγελματικά με τα κομπιούτερ, όχι με την ηθοποιία γιατί είναι αβέβαιο το
μέλλον του ηθοποιού». Ο Γιώργος είναι ένα από τα παιδιά του Ενιαίου Λυκείου
Κρυονερίου που ετοίμασαν – με σύμβουλο τον Λευτέρη Χαρίτο – την ταινία «Πώς
έγινε;» με ήρωα έναν υποψήφιο που μαθαίνει ότι δεν πέρασε στην Ιατρική και
απογοητευμένος εξαφανίζεται…

«Πρωτόγνωρη εμπειρία ήταν η ετοιμασία της ταινίας και μας έκανε να αισθανθούμε
δημιουργικά, ενώ αγαπήσαμε τον κινηματογράφο και τώρα όταν βλέπουμε ταινίες
κατανοούμε περισσότερο τα μυστικά της τέχνης του» εκτιμά ο 16χρονος Πέτρος
Κορέλας, ο πρωταγωνιστής του «Ξένου», της ταινίας που ετοίμασε η ομάδα του 4ου
Ενιαίου Λυκείου Χαλανδρίου με ήρωα ένα μαθητή άλλης περιοχής που οι νέοι
συμμαθητές του τον σνομπάρουν… Αν και από μικρός παίζει σε σχολικές
παραστάσεις, δεν νομίζει ότι θα γίνει ηθοποιός – προτιμάει τη Νομική – ενώ για
την τέχνη του ηθοποιού λέει ότι «είναι πολύ δύσκολη γιατί πρέπει να ξεχνάς την
προσωπική σου ζωή και να μπαίνεις στο πετσί του ρόλου».

«Η νέα γενιά αρχίζει να χαράζει, μέσα από τις εικόνες, την
πραγματικότητα του σημερινού, ταραγμένου κόσμου μας. Η νέα γενιά μιλάει ήδη τη
γλώσσα των εικόνων. Ας την ακούσουμε», λέει ο σκηνοθέτης Αντώνης Κιούκας,
υπεύθυνος του προγράμματος «Πάμε σινεμά;» και αναπληρωτής διευθυντής του
Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Έρωτας, Θάνατος, Ζωή

«Η απόπειρα μιας παρέας μαθητών να μιλήσουν για τους φόβους και τα προβλήματα
της εφηβείας μέσα από μια ταινία», από τη μια, και «οι αντιδράσεις, η
εκδίκηση, ενός ”καθυστερημένου” μαθητή που του συμπεριφέρονται απαράδεκτα οι
άλλοι μαθητές», από την άλλη, είναι τα θέματα που απασχόλησαν τις δύο ομάδες
των παιδιών του 1ου Ενιαίου Λυκείου Αλεξανδρούπολης. Η πρώτη ομάδα – με
σύμβουλο τον σκηνοθέτη Χρήστο Αρώνη – έφτιαξε το φιλμάκι «Φοβάμαι». Και η
δεύτερη – με σύμβουλο τον Χρήστο Κανάκη – την ταινία «Άγγελος».

Όσο για τα παιδιά του Ενιαίου Λυκείου Φερών, τιτλοφορούν το φιλμάκι τους
«Ήμασταν, κάποτε, παρέα» και, σύμφωνα με το σενάριό του, έξι μήνες μετά τον
τραγικό θάνατο του Κώστα σε τροχαίο, την ημέρα των γενεθλίων του, οι
συμμαθητές του πηγαίνουν στον τάφο του για να τον θυμηθούν…

Ο προβληματισμός των νεαρών «σκηνοθετών» της Θράκης εντυπωσιάζει και στο
φιλμάκι «Casus Belli» της ομάδας του 2ου Ενιαίου Λυκείου Ορεστιάδας που βάζουν
στο στόχαστρο «τη βία, την παιδεία, την τηλεόραση, τα ναρκωτικά, τις απρόσωπες
ερωτικές σχέσεις».

Και από την άλλη «ο έρωτας της χριστιανής μαθήτριας Ελένης με τον μουσουλμάνο
συμμαθητή της Καδήρ» απασχολεί το φιλμάκι «Όλοι διαφορετικοί, όλοι ίσοι» που
έκανε η ομάδα του 1ου Λυκείου Κομοτηνής.

Την ίδια στιγμή, στην ίδια πόλη, το Διαδίκτυο έχει τον λόγο… «www.
Mikeafro.gr» είναι ο τίτλος της ταινίας που ετοίμασε το 2ο Ενιαίο Λύκειο
Κομοτηνής και σύμφωνα με το στόρι του «ένα ζευγάρι γνωρίζεται μέσα από το
Διαδίκτυο.

Εν όψει της πρώτης τους συνάντησης βρίσκονται αντιμέτωποι με τα ψέματα που
έχουν πει ο ένας στον αλλον, αλλά και με τον εαυτό τους»…

Πιάστε τον… Πιάσσαρη!

Στην οθόνη αθηναϊκά πλάνα μαθητικών ταινιών μας ξαναφέρνουν στην… τάξη της
τρελής πρωτεύουσας: «Στη ζούρλα» ονόμασε το φιλμάκι της η ομάδα του 1ου
Ενιαίου Λυκείου Αγίου Δημητρίου και μέσα από μία ομότιτλη τηλεοπτική εκπομπή
σατιρίζεται ο ξεπεσμός της ζωής και των ΜΜΕ. Στο φιλμάκι «Από παγκάκι σε
παγκάκι» τα παιδιά του 2ου Πειραματικού Ενιαίου Λυκείου Αθήνας αναρωτιούνται:
«Τι γίνεται ο έρωτας όταν δεν έχει στέγη;» και τα παιδιά του 1ου Ενιαίου
Λυκείου Κολλεγίου Ψυχικού αναζητούν με την «Αποστολή» τους τον κακοποιό…
Πιάσσαρη! Όσο για την ομάδα του 7ου Ενιαίου Λυκείου Ιλίου με τα «Σύρματα στα
λιβάδια» επιτίθενται σ’ έναν λυκειάρχη που έχει τοποθετήσει κάμερες σε όλο το
σχολείο και παρακολουθεί τους μαθητές!

«Τα περί ”χαμένης γενιάς” η οποία συνεχώς ”βαριέται” που λένε πολύ συχνά
για τους σημερινούς νέους είναι σε μεγάλο βαθμό εκτός πραγματικότητας. Οι…
χαμένοι και αυτοί που βαριούνται είμαστε εμείς. Τα νέα παιδιά έχουν την
περιέργεια της εφηβείας, αλλά είναι ”σκοτωμένα” από τον περίγυρο που δεν
τους δίνει σημασία. Έχουν ορμή κι είναι έτοιμα να τη διοχετεύσουν δημιουργικά,
αλλά δεν τους βοηθάει κανείς να την ”καλλιεργήσουν”», αναφέρει ο σκηνοθέτης
Λευτέρης Χαρίτος που δούλεψε ως σύμβουλος – σκηνοθέτης με πέντε ομάδες
Λυκείων.

Πλάνα στη Θεσσαλονίκη… «Το μάθημα του Δικαίου και η ανάλυση για το κοινωνικό
κράτος» προκαλεί ακραίες αντιδράσεις και αμφισβητήσεις από έναν μαθητή στο
φιλμάκι «Μεγάλες προσδοκίες» που ετοίμασε η ομάδα του 33ου Ενιαίου Λυκείου
Χαριλάου. Και ο στίχος του τραγουδιού «Τίποτα δεν έχει αλλάξει, τίποτα δεν
είναι όπως παλιά» γίνεται ο τίτλος της ταινίας που έφτιαξε η ομάδα του 5ου
Ενιαίου Λυκείου Θεσσαλονίκης – όπου στήνει τους πρωταγωνιστές της μπροστά στον
πίνακα των αποτελεσμάτων για να παρακολουθήσουμε τις αντιδράσεις τους…

Λίγο πιο πέρα – 6ο Ενιαίο Λύκειο Θεσσαλονίκης – ο «Δημήτρης Τσακιρίδης» είναι
22 χρόνων, τυφλός και μαθητής και πρωταγωνιστής της ταινίας που ο τίτλος της
φέρει και το όνομά του…

«Δεν χαρίζονται σε κανέναν»

«Είναι εντυπωσιακό ότι τα νέα παιδιά δεν έχουν τσαλακωθεί από τη φθορά του
κόσμου. Κοιτάνε βαθιά τα πράγματα γύρω τους και είναι φρέσκα, δεν έχουν
σκληρύνει όπως εμείς. Πολύ θα ήθελα αυτά να ήταν οι πολιτικοί μας στην εξουσία
και να μας κυβερνούσαν», λέει εντυπωσιασμένος ο Ευθύμης Χατζής που ως
σκηνοθέτης-σύμβουλος δούλεψε με τις ομάδες πέντε Λυκείων…

«Ταινίες χωρίς ”στυλ”, αλλά με ύφος, ταινίες που δεν χαρίζονται σε κανέναν,
ταινίες που άλλοτε ”δείχνουν τα δόντια τους” και άλλοτε ”βγάζουν γλώσσα”,
άλλοτε χαμηλόφωνες κι άλλοτε καυστικές, σε κάθε περίπτωση, όμως, ταινίες
φτιαγμένες με ασέβεια και κέφι», τονίζει ενθουσιασμένος ο Μισέλ Δημόπουλος, ο
διευθυντής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Αμβλώσεις και κουμπούρια

Και οι φιλμικές μαθητικές πτήσεις μας ταξιδεύουν στην Κρήτη… Στο
«Αναπάντεχο» του 1ου ΤΕΕ Χανίων η μαθήτρια-ηρωίδα του είναι έγκυος και
αποφασίζει να κάνει άμβλωση. Τα ίδια προβλήματα εμφανίζονται και στο φιλμ «Η
αγάπη πάντα νικάει» του 1ου Ενιαίου Λυκείου Χανίων, ενώ στο «Γρήγορο πιστόλι»
που μας περιμένει στο Ρέθυμνο, μέσα από το φιλμάκι της ομάδας του 2ου ΤΕΕ, δύο
φίλοι ξεκαθαρίζουν τους λογαριασμούς τους «σαν άντρες» με μαντινάδες και
κουμπούρια…

Τα πράγματα σοβαρεύουν στο έργο «Εις μνήμην» της ομάδας του ΤΕΕ Αγίου Νικολάου
καθώς ο Κώστας, ο ήρωάς της, δείχνει στους συμμαθητές του την καινούργια του
μηχανή, αλλά στην εκδρομή που έχουν προγραμματίσει, δεν θα πάει ποτέ… Όσο
για το «Hello big teacher» του Ενιαίου Λυκείου Σητείας σατιρίζεται εύστοχα το
γνωστό τηλεοπτικό ριάλιτι σόου και η… μαθητική εκπαίδευση. Και στα
«Υποσύνολα εξουσίας» του Ενιαίου Λυκείου Καστελίου Ηρακλείου καγχάζεται η
καταπίεση και η εξουσία του καθηγητή στον μαθητή, του διευθυντή στον καθηγητή,
του επιθεωρητή στη διευθύντρια, του υπουργού στον επιθεωρητή, του μαθητή
στον… αδύναμο μαθητή και πάει λέγοντας!

INFO

2ο Φεστιβάλ Μαθητικών Ταινιών «Χαμηλές πτήσεις», Σάββατο 7-11 μ.μ., Κυριακή
3.30 -7.30 μ.μ. σε τέσσερις πόλεις: «Απόλλων» Αθήνα, «Ολύμπιον» Θεσσαλονίκη,
Δημοτικό Αμφιθέατρο Αλεξανδρούπολης, «Αστόρια» Ηράκλειο. Είσοδος ελεύθερη. Η
τελετή βράβευσης (Κυριακή, 9 μ.μ.) θα μεταδοθεί απευθείας από την ΕΤ1.