Ο Νιλ Γιανγκ πηγαίνει Μέμφις

Τηλέφωνο. «Ναι; Παρακαλώ;». Αναμονή. Κλείνει. Μετά πάλι «ντριν». «Παρακαλώ;
Ποιον ζητάτε;». «Τον κ. Μπράουν». «Ποιος τον ζητάει, παρακαλώ;». «Πείτε του,
Γιανγκ. Νιλ Γιανγκ». «Ό,τι πείτε, εσείς κύριε».

Are You Passionate? Neil Young (Warner)

Ο Νιλ Γιανγκ ετοιμάζει βαλίτσες, φορτώνει εμπειρίες, βάζει τις κιθάρες στο
πορτ μπαγκάζ – με προσοχή, όμως – και φτάνει Μέμφις. Τινάζει από τα μπλου τζιν
τη σκόνη του γκραντζ (πού το θυμήθηκες τώρα;) και βάζει κολόνια. Όλα είναι
έτοιμα για να πέσει επάνω του η χρυσόσκονη της σόουλ. Όπως αποδεικνύεται, δεν
πρόκειται για μια επίσκεψη μόνο, είναι κανονική εγκατάσταση στα σαλόνια της
Stax, το χρυσωρυχείο της σόουλ που ανοίγει για χάρη του, όπως θα ξεκλείδωνε
για τους τρυφερούς σόουλμεν της δεκαετίας του ’60. Are You Passionate?
παθιασμένος αρκετά για να εκτιμήσει θησαυρούς. Ο μίστερ ροκ εν’ ρολ σε στενή
συνεργασία με τον Μπούκερ Τ. Τζόουνς και τον Ντόναλντ «Ντακ» Νταν των MGs,
τυλίγει κορδέλες από σόουλ στον κορμό των τραγουδιών του. Το Υοu ‘re my girl
από την αρχή δείχνει τις προθέσεις. Ναι, αλλά τι θέλει η αλεπού στο παζάρι;
Μην ξαφνιάζεστε. Η ιστορία λέει πως παλιά πίσω στη δεκαετία του ’60 ο κ.
Γιανγκ σύχναζε μουσικά στις αγκάλες του γκρουπ Mynah Birds, το οποίο για ένα
διάστημα φώλιαζε με τη σειρά του στον οίκο της Motown – πιο σόουλ δεν γίνεται.

Και μετά ήρθαν τα καρό πουκάμισα και τα γένια τριών ημερών, οι ατημέλητες ροκ
ηλεκτρικές εμφανίσεις, οι Crazy Horse. Πιο ροκ δεν γινόταν. Μέχρι το Are You
Passionate, ο πιο «γκρούβι» – αν μας επιτρέπεται – Νιλ Γιανγκ. Η πόρτα είναι
βεβαίως πάντα ανοιχτή στα μπλουζ – Mr Disappointment, Don’t Say You Love Me –
και σε μια αισιοδοξία, αντανακλαστικό σχεδόν στους κακούς καιρούς. «Let’s
Roll» είναι η αναφορά του στην 11η Σεπτεμβρίου, από τα λόγια επιβάτη της
πτήσης 93. Goin’ Home είναι τα χαιρετίσματα στην κάντρι και το χτυποκάρδι του
αιώνιου ρόκερ. Μιλάει για τη ραγισμένη του καρδιά που δεν προσπαθεί να κρύψει
όταν παίζει κιθάρα. Κάποια λοξά βλέμματα σίγουρα θα εισπράξει, αλλά όσοι
ακούσουν με ανοιχτά αυτιά θα συμφωνήσουν πως είναι ένας Γιανγκ απόλαυση – σαν
τις πρώτες μέρες της άνοιξης, ό,τι όνομα και να γράφει το κουδούνι.

Etc Lloyd Cole (Όλον)

Καιρός να δώσει απάντηση σε όσους νόμιζαν πως ο Λόιντ Κολ χάνει τον καιρό του
μακριά από τα στούντιο. Αν κάποια στιγμή περιπλανηθείς σε μια μπαλάντα για
πληγωμένες ψυχές, θα επιστρέψεις και πάλι εκεί – σαν τον δολοφόνο που γυρνάει
στον τόπο του εγκλήματος. Το καλό γούστο, ωστόσο, ήταν πάντα η αποκάλυψη των
ενόχων και τα τραγούδια που ανέβασε τώρα στην επιφάνεια ο κ. Κολ είναι τα
αποδεικτικά στοιχεία. Καλεσμένοι ο Ματ Τζόνσον και ο Ρόμπερτ Κουίν και κυρίως
η καλή διάθεση του Κολ για ολική επαναφορά σε απλά, απτά τραγούδια και
μουσική, που διατηρούν τη γοητεία χάρη σε διαχρονικές αξίες. Χαμένα τραγούδια
που – για καλό – βρήκαν τον δρόμο τους χάρη και σε κάποια απόφαση της στιγμής,
την ώρα που συνάδελφοί του εκδίδουν υλικό περασμένο βερνίκι για να γυαλίζει.
Γι’ αυτό ο κ. Κολ έχει την εκτίμησή μας.

Mobilize Grant Lee Phillips (Hitch Hyke)

Μόνος, αποφασισμένος και προικισμένος να αντιμετωπίσει εχθρούς και φίλους ο
Γκραντ Λι Φίλιπς μπαίνει στη μάχη, αφού πρώτα βάζει τους Grant Lee Buffalo για
ύπνο. Δεν έχει δικαίωμα; Έχει. Και ασχολείται με όλες τις δουλειές, τραγουδάει
όλες τις νότες, παίζει όλα τα όργανα και κάνει το Mobilize προσωπική υπόθεση,
με ενδεχόμενο ακόμη και το Βατερλώ. Κάθε άλλο. Ο Γκραντ Λι παραμένει ένας από
τους πιο ώριμους και ικανούς τροβαδούρους της «americana», αναποδογυρίζει τα
σύμβολά της και βγάζει τη γλώσσα στους σοβαροφανείς. See America – η εισαγωγή
στην ξενάγηση του παράλογου, We All Get Α Taste – ένα από τα καλύτερα που
κυκλοφορούν εκεί έξω αυτόν τον καιρό. Σε ανάλογα ύψη το April Chimes. Τα Like
a Lover και Beautiful Dreamers καθαρός αέρας σε πνιγμένες αναπνοές.

Όνομα και διεύθυνση

* Πάντα υπάρχει ένα τραγούδι για σένα. Βγαλμένο από τη ζωή και τον αφρό
της κάντρι. The Credit Card Song (!) αντίλογος στις τράπεζες από τον Ντικ
Φέλερ. Επιβάλλεται επίσκεψη στο http:
//www.credit.gr. Το πιο «χοτ» οικονομικό σάιτ.

* Ο Μάικλ Στάιπ των REM φωτογραφίζει τον Γκραντ Λι Φίλιπς, για όσους
νομίζουν πως γίνεται πόλεμος στα ροκ χαρακώματα. http: //www.grantleephillips.com.