Διαστάσεις Ακίνητος, βουβός, ηττημένος

Ο Κόλιν Πάουελ, ακίνητος και βουβός για τρία λεπτά μπροστά στους
δημοσιογράφους, στην πόρτα του αρχηγείου του Αραφάτ, ενώ ο τελευταίος,
τρέμοντας, στέκεται πίσω του και επαναλαμβάνει διαρκώς: «Είναι αποδεκτό να μην
μπορώ να βγω τώρα έξω;»” Σε μια εικόνα, ολόκληρη η μεσανατολική τραγωδία.

Κόλιν Πάουελ: «Στην πραγματικότητα, δεν ήλθα για να σας χωρίσω, αλλά για να σας φέρω πιο κοντά» (του Πανσό, από τη «Μοντ»)

Η προχθεσινή ημέρα ήταν ίσως η πιο κρίσιμη των τελευταίων μηνών για το μέλλον
της Μέσης Ανατολής. Αμερικανοί και Παλαιστίνιοι αξιωματούχοι προσπαθούσαν να
συντάξουν ένα σχέδιο που θα καταδίκαζε τις επιθέσεις αυτοκτονίας, θα ζητούσε
την αποχώρηση των ισραηλινών δυνάμεων και – το σημαντικότερο – θα προέβλεπε
την αναγνώριση ενός παλαιστινιακού κράτους στο 22% της ιστορικής Παλαιστίνης.
Η σύγκρουση επήλθε για το τελευταίο αυτό σημείο, το οποίο οι Αμερικανοί
διαπραγματευτές (δηλαδή η Ουάσιγκτον) δεν απεδέχθησαν, παρ’ όλο που δεν
διέφερε ουσιαστικά από το «σαουδαραβικό σχέδιο». Αν η κοινή δήλωση γινόταν
πραγματικότητα, είναι βέβαιο ότι ο Σαρόν θα δεχόταν μεγάλη πίεση και θα
δρομολογούνταν εξελίξεις.

Η αμερικανική άρνηση σηματοδοτεί όχι μόνο την αποτυχία της αποστολής του Κόλιν
Πάουελ, αλλά και την προσωπική ήττα του αρχηγού του Στέιτ Ντιπάρτμεντ από τα
γεράκια του Πενταγώνου. Ο αμερικανός υπουργός Εξωτερικών έχει ένα σχέδιο: να
«συνταξιοδοτήσει» τόσο τον Σαρόν όσο και τον Αραφάτ. Ο ίδιος και η Κοντολίσα
Ράις προωθούν την ανατροπή της σημερινής ισραηλινής κυβέρνησης, όταν
τελειώσουν βέβαια οι επιχειρήσεις, σύμφωνα με το μοντέλο που ακολούθησε
(επιτυχώς) στα τέλη του 1998 ο Μπιλ Κλίντον με την κυβέρνηση Νετανυάχου. Η
ιδέα είναι να αναλάβει την εξουσία μια νέα κυβέρνηση εθνικής ενότητας,
προσανατολισμένη περισσότερο προς τα «αριστερά», με βασικούς άξονες τον Νταν
Μεριντόρ, πρώην αρχηγό της αριστερής πτέρυγας του Λικούντ, και τον υπουργό
Αμύνης Μπεν Ελιέζερ. Η κυβέρνηση αυτή θα προετοίμαζε την αποχώρηση από τα
παλαιστινιακά εδάφη και τη διάλυση του 75% των οικισμών, με αντάλλαγμα την
εγκατάσταση στο Ισραήλ της διαστημικής ασπίδας του μέλλοντος. Όσο για τον
Αραφάτ, από τη στιγμή που ενέκρινε (ή δεν απέρριψε) τις επιθέσεις αυτοκτονίας,
ήταν τελειωμένος.

Στο πλαίσιο προφανώς αυτού του σχεδίου, ο Πάουελ πρότεινε μια διεθνή διάσκεψη
σε επίπεδο υπουργών Εξωτερικών. Αλλά ο Σαρόν δεν έπεσε στην παγίδα. Και
έσπευσε να δηλώσει στην ισραηλινή τηλεόραση ότι σε μια τέτοια διάσκεψη θα
είναι εκείνος επικεφαλής της αντιπροσωπείας της χώρας του, χαρακτηρίζοντας το
ζήτημα της παλαιστινιακής αντιπροσώπευσης «δευτερεύον». Δηλαδή ότι μπορεί να
λάβει μέρος και ο Αραφάτ (αν είναι καλό παιδί και, βέβαια, αν ζει μέχρι τότε).
Όλα αυτά όμως δεν έχουν μεγάλη σημασία. Η διάσκεψη έτσι κι αλλιώς θα αποτύχει
και την ευθύνη θα τη φέρει ο Σαρόν – που θα έχει όμως κερδίσει πολύτιμο χρόνο
ζωής για την κυβέρνησή του. Εκτός αν η Χαμάς πραγματοποιήσει την απειλή της να
τον δολοφονήσει…