Σαδισμός του οίκτου

Σε σόου μετέτρεψε το πρόβλημα του παλιού ποδοσφαιριστή της ΑΕΚ Γιάννη Δύντσικου, ο Νίκος Ευαγγελάτος

Ποδοσφαιριστής, διάσημος πριν από μερικά χρόνια, από εκείνους που κέρδιζαν
χειροκροτήματα στα γήπεδα, που τον διεκδικούσαν οι ομάδες, κατέληξε σήμερα
στην αφάνεια. Λάθος χειρισμοί, ατυχείς επιλογές, όλα μαζί τον οδήγησαν σε θέση
δυσχερή. Συγκινητική η ιστορία, από εκείνες που λατρεύει η τηλεόραση της
θυματοποίησης, η τηλεόραση που ηδονίζεται από την πτώση των αλλοτινών σταρ,
ανακαλύπτοντας σε αυτήν τη φωτογενή δυστυχία της «χαμένης στιγμής».

Έτσι ακριβώς την παρουσίασε, άλλωστε, και ο Νίκος Ευαγγελάτος στο
δελτίο του, που τηρεί πιστά τις αρχές τού ριάλιτι σόου εις βάρος κάθε
πολιτικής προσέγγισης των προβλημάτων. Απέναντί του ο πρώην ποδοσφαιριστής της
ΑΕΚ Γιάννης Δύντσικος, σε κοντινό πλάνο, μέσα στο ηλεκτρονικό κάδρο του
τηλε-παραθύρου, όφειλε να εκθέσει τον εαυτό του, να υποδυθεί το δράμα του, για
να συγκινήσει το κοινό του παρουσιαστή. Αυτό ήταν το τίμημα της τηλεοπτικής
του εμφάνισης. Ειδάλλως, γιατί να τον παρουσιάσει ο κ. Ευαγγελάτος ως
υπερήφανο, κανονικό άνθρωπο, που δεν κλαίγεται για τα περασμένα μεγαλεία και
δεν ζητιανεύει βοήθεια; Υπερήφανος εκείνος, αρνιόταν να υποταχθεί στους όρους
που επέβαλλε το θέαμα, αλλά δεν ήταν εύκολο να κάνει διαφορετικά, παγιδευμένος
μεταξύ της πραγματικής του ανάγκης να βρει δουλειά και της σκηνοθεσίας της
δυστυχίας που του επέβαλλε ο παρουσιαστής.

Το ρεπορτάζ που προβλήθηκε για να θυμίσει στο κοινό ποιος ήταν ο
ποδοσφαιριστής, όπως κάθε ρεπορτάζ της δυστυχίας, είχε την άνοδο και την
πτώση, υπερβάλλοντας φυσικά και στα δύο σκέλη. Το χειρότερο, όμως, ήταν αυτό
της πτώσης, καθώς παρουσίασε έναν άνθρωπο σχεδόν εξαθλιωμένο, ένα έρμαιο της
τύχης. Δύο άτυχοι γάμοι, τρία παιδιά που βλέπει σπάνια, καμία περιουσία –
καθώς ό,τι είχε το άφησε στα παιδιά του – και, η κατάληξη όλων αυτών, ήταν
υποτίθεται ύπνος στα παγκάκια, απ’ όπου τον περιμάζεψαν οι φίλαθλοι της ΑΕΚ
και του έδωσαν στέγη και ένα πιάτο φαγητό.

Ούτε που πέρασε από το μυαλό των τηλεφιλανθρώπων ότι η μεγαλύτερη
δυστυχία του ανθρώπου, η μεγαλύτερη ντροπή δεν ήταν τα λάθη της ζωής του, αλλά
το υποχρεωτικό ξεμπρόστιασμα της δυστυχίας του. Κι όμως, ο Γιάννης Δύντσικος
διόρθωσε τα περισσότερα στοιχεία του δακρύβρεχτου ρεπορτάζ, χωρίς να
ελεεινολογεί και να κακολογεί τη ζωή του. «Έκανα λάθη. Αυτά πληρώνω, αλλά δεν
κοιμόμουν στα παγκάκια. Έτυχε να μη βρω ένα βράδυ πού να μείνω – μόλις είχα
επιστρέψει από ταξίδι – και κοιμήθηκα στο παγκάκι. Και δεν μου έδωσαν φαγητό
οι φίλαθλοι, μου παραχώρησαν μόνον το διαμέρισμα που χρησιμοποιούν για
γραφείο».

Μπορεί η πραγματική του κατάσταση να ήταν χειρότερη από όσα αποκάλυπτε
το ρεπορτάζ, μπορεί να ήταν η ανάγκη του μεγάλη, αλλά κανείς άνθρωπος δεν
αξίζει τόση προσβολή σαν αντίτιμο της όποιας βοήθειας δεχθεί. Πρόκειται για
τον εκχυδαϊσμό της ανθρώπινης αλληλεγγύης αυτή η προσβλητική «φιλανθρωπία»,
που επιβάλλει στον δυστυχή να υποδυθεί τη δυστυχία του μπροστά στον φακό για
να κερδίσει τη συμπόνια.

Ο ίδιος ο κ. Δύντσικος ούτε τη βοήθεια των ισχυρών παραγόντων τής πρώην ομάδας
του ζήτησε ποτέ ούτε και τώρα την ζητούσε. Το μόνο που ζητούσε ήταν μια
εργασία, αλλά χρειάστηκε να υποστεί την προσβολή του «φιλάνθρωπου» φακού, όπως
συμβαίνει καθημερινώς στα σαλονάκια των τηλεαστέρων, «σοβαρών» ή
ριαλιτιτζήδων, στο όνομα ενός απάνθρωπου σαδισμού του οίκτου.