Τυφλή, αιματηρή βία

Απειλή σκοτεινή αθέατη, κρύβεται πλέον παντού, καθώς η ανθρώπινη βαρβαρότητα ξεσπάει ασυγκράτητη ακόμη και εναντίον ανυπεράσπιστων πλασμάτων, όπως γατάκια στους δρόμους της πόλης

Η βαρβαρότητα των πλάνων που προβάλλονται κόβει την ανάσα. Νύχτα, σε ένα
δρομάκι της πρωτεύουσας, ένα άσπρο αυτοκίνητο κινείται με ταχύτητα. Ξαφνικά
σταματάει, κάτι βλέπει ο οδηγός, παίρνει φόρα και αίφνης ένα πλασματάκι που
δεν φαινόταν από την αρχή πετάγεται από ένα καπό παρκαρισμένου αυτοκινήτου και
πέφτει στην άσφαλτο. Απίστευτο αυτό που έχει καταγράψει μια κρυφή κάμερα
ασφαλείας. Ο οδηγός του αυτοκινήτου έχει δει ένα γατάκι ξαπλωμένο στο καπό,
βγάζει μια καραμπίνα και καθώς πατάει το γκάζι την ίδια στιγμή πυροβολεί το
ζωάκι. Λίγο πιο κάτω φρενάρει για να δει αν το σκότωσε.

Το βίντεο που αποτελεί ένα δείγμα της πιο βίαιης κατάλυσης του
πολιτισμού, της πιο ταπεινωτικής πτυχής ανθρώπινης συμπεριφοράς, προβάλλεται
από το δελτίο ειδήσεων του Alpha. Μεταξύ των πλάνων της καθιερωμένης
ανθρώπινης βαρβαρότητας από τα πεδία των μαχών και από τις κατεστραμμένες
πόλεις, μια εικόνα από τόπο που μοιάζει ειρηνικός ανατρέπει κάθε αίσθηση
ασφάλειας. Όχι, γιατί δείχνει πως κυκλοφορούν παρανοϊκοί, οπλισμένοι που
μπορούν να ξεσπάσουν σε αθώες ψυχές, σήμερα ζωάκια, αύριο ποιος ξέρει, ίσως
ανθρώπους, αλλά γιατί δείχνει την αδυναμία ενός πολιτισμού να πείσει, να
εξημερώσει, δείχνει απόγνωση και ξέσπασμα αγριότητας.

Την ίδια ώρα μια άλλη είδηση προστίθεται στο πολεμικό κλίμα εξόντωσης
πλασμάτων. Σε μονή του Περιστερίου κάποιοι έσφαξαν τριάντα ζώα. Μυστικά, μέσα
στη νύχτα, όπως και ο αυτοκινούμενος ελεύθερος σκοπευτής, που δεν κατέβηκαν
καν από το αυτοκίνητο, σκότωσε αξιοποιώντας την τεχνολογία και ο ίδιος έμεινε
στη σκιά. Ξεπερνώντας την τρομολαγνική αξιοποίηση αυτών των θεμάτων, την
προβολή της βίαιης συμπεριφοράς ενδεδυμένης με συναισθηματολαγνικά
παραληρήματα, που ακυρώνουν εντέλει την ουσία της πράξης μετατρέποντάς την σε
ένα κινηματογραφικό επεισόδιο, δεν μπορούμε να μη σταθούμε στην ουσία της
ύπαρξής της.

Στην ύπαρξη μιας βίας τυφλής, πέρα από κάθε αρχή του πολιτισμού, βία
προς τον αδύναμο, άνθρωπο ή ζώο δεν έχει σημασία, βία που αποκαλύπτει την
ύπαρξη ενός άγριου εγωισμού. Ενός υπερτονισμένου εγώ, που από τη φύση του
βίαιο, φτάνει στα άκρα, τυφλώνεται και δεν αισθάνεται καμία ντροπή, δεν
αναγνωρίζει κανέναν κανόνα. Μόνο που η βία του είδους έχει ρίζες ύπουλες και
βαθιά χωμένες στην καθημερινότητα. Μια καθημερινότητα που σιγά σιγά
αντικαθιστά την ανοχή με τη δυσανεξία, μια καθημερινότητα άγριου ανταγωνισμού,
ο οποίος μάλιστα προβάλλεται και σαν παιχνίδι με τις μπιγκμπραδερικές
εκπομπές.

Απέναντι σε αυτή την ύπουλη βία, εμφανίζεται το θέαμα μιας βίας σαν το
τίμημα για την ευημερία της κοινωνίας, σαν το αναγκαίο κακό, που προβάλλεται
με φαντασμαγορικές εικόνες, οι οποίες συχνά ηρωοποιούν τον βίαιο, σαν
ανυπόταχτο, ασυμβίβαστο, πέραν των κανόνων. Ένας τρομακτικός συνδυασμός
βαρβαρότητας μας αφήνει κάθε τόσο άφωνους και μουδιασμένους, καθώς αποκαλύπτει
ότι αυτό που αποκαλούμε πολιτισμό στις ημέρες μας, φέρνει κύματα νέας βίας που
έρχονται να συναντήσουν εκείνη την ακατέργαστη των ενστίκτων, από τον πόλεμο
που πλέον γίνεται εναντίον αμάχων με τελειότατα όπλα κρατώντας στη σκιά
εκείνον που σκοτώνει, μέχρι τον πυροβολισμό μιας γατούλας από ξεσαλωμένο
σκοπευτή της πόλης.

Το ‘χει ήδη επισημάνει ο μελετητής των κοινωνικών φαινομένων της εποχής
Εντγκάρ Μορέν, γράφοντας «Μπορούμε να ισχυριστούμε ότι οι καινούργιες μορφές
βαρβαρότητας που προέρχονται από τον πολιτισμό μας, αντί να περιορίζουν τις
παλιές μορφές βαρβαρότητας, τις αφύπνισαν και ενώθηκαν μαζί τους» («Από την
κρίση στην πίστη», εκδ. Ροές).