Χωρίς… οικογένεια

Έγραφα, τις προάλλες, για το πρόγραμμα του θεάτρου «Μουσούρη», το οποίο κανένα
πραγματικό στοιχείο δεν δίνει για την «Περίοδο προσαρμογής» του Τενεσί
Ουίλιαμς, που παρουσιάζει, εκεί, ο Νικήτας Τσακίρογλου, μολονότι περιλαμβάνει,
τυπωμένο, ολόκληρο το έργο. Δεύτερο «κρούσμα» – κι από ‘κεί που δεν το
περίμενα. Για τα εξαιρετικά προγράμματά της διακρίνεται πάντα η «νέα Σκηνή»
του Λευτέρη Βογιατζή. Από την εποχή που ήταν, ακόμα, «Σκηνή». Εξαίρετο το
πρόγραμμα και για το έργο του Άρθουρ Μίλερ «Οι σχέσεις του κυρίου Πίτερς», που
παίζεται, τώρα, στις «Ροές», σε σκηνοθεσία Νικαίτης Κοντούρη. Με τη φροντίδα
της άξιας Ειρήνης Λεβίδη καμωμένο. Ολόκληρο το κείμενο της μετάφρασης της
Μαρίας Λαϊνά, κείμενα του συγγραφέα και άλλων, που φωτίζουν αυτό το έργο –
διαθήκη, καίρια εικονογράφηση, αλλά χάθηκε και ένα εργοβιογραφικό του Μίλερ –
ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος, ποια είναι η οικογένειά του, ποια τα έργα του;
Τόσο κοινός τόπος θεωρήθηκε; Και, κυρίως, χάθηκαν δυο πληροφορίες για το έργο
καθαυτό; Πότε γράφτηκε; Πότε και πού πρωτοπαίχτηκε; Πώς έγινε δεκτό; Εκ των
συμφραζομένων, μόνον, καταλήγει κανείς ότι είναι έργο του 1998.