Γερνάει… επιτυχώς επί σκηνής

Σκηνές γλεντιών που ανακαλεί στη μνήμη – και στη σκηνή – η πρωταγωνίστρια τού «Γερνάω επιτυχώς» Έφη Σταμούλη

«Το μυθιστόρημα έχει 30.000 λέξεις. Στο θεατρικό έργο δεν ξεπερνούν τις
18.000». Με μαθηματική ακρίβεια ο συγγραφέας Γιώργος Σκαμπαρδώνης καταγράφει
τις «διαφορές» της διασκευής του μυθιστορήματός του με τίτλο «Γερνάω επιτυχώς»
που ενάμιση χρόνο μετά την κυκλοφορία του στα βιβλιοπωλεία ανεβαίνει
θεατροποιημένο στο Βασιλικό Θέατρο Θεσσαλονίκης.

«Το μυθιστόρημα είναι ουσιαστικά μονόλογος. Στο θεατρικό ο λόγος
θρυμματίστηκε, μοιράστηκε σε πρόσωπα. Είναι ένα άλλο έργο με άλλη δομή και
άλλο κώδικα. Το έργο», ομολογεί ο συγγραφέας, «ξαναγράφτηκε με βάση τη
θεατρική όραση του σκηνοθέτη Σωτήρη Χατζάκη».

Παραγγελία; Σχεδόν. Ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης μπορεί να γράφει τελικά τα πάντα.
Και κυρίως για τα πάντα. Κείμενα για περιοδικά, επιφυλλίδες σε εφημερίδες,
διηγήματα και μυθιστορήματα σε εκδοτικούς οίκους, σατιρικούς διαλόγους για
μουσικοθεατρικά σχήματα, θεατρικά έργα.

Ακόμα και για μια γυναίκα που γεννήθηκε στην Κατοχή, έζησε σχεδόν υπνοβατικά
στη μακεδονική επαρχία (Ορμένιο, Φέρρες, Θεσσαλονίκη, Σταυρούπολη, Καβάλα,
Ξάνθη, Σέρρες καταγράφονται ως περιμετρικά σημεία του αέναου κύκλου ζωής της)
και σήμερα «Γερνάει επιτυχώς» μονολογώντας, παραληρώντας σχεδόν για τις
γέννες, την πρόσκαιρη ευτυχία, τα όνειρα και τα οράματά της. Αλλά και για έναν
άνδρα που ποθεί, παντρεύεται, γεννά και σκάβει τη γη, αναζητώντας τον δαίμονά
του οπουδήποτε αλλού εκτός από τον ίδιο τον εαυτό του.

Ο συγγραφέας ανασύρει μνήμες – όχι κυτταρικές, όχι βιωματικές -, «μνήμες
διηγήσεων είναι οι περισσότερες» ομολογεί, αλλά και επινοεί άλλες γιατί, όπως
υποστηρίζει, «ο λεγόμενος γυναικείος λόγος είναι προσχηματικός καθώς
νοηματοδότης του έργου δεν είναι το υπάρχον αλλά ο ίδιος ο συγγραφέας».

Νοηματοδότης όμως του «Γερνάω επιτυχώς» είναι ο «τελετουργικός» Σωτήρης
Χατζάκης, που επανέρχεται (τον Νοέμβριο του 2000 επιχείρησε επιτυχέστατα τη
θεατροποίηση του Βαλκάνιου «Νεκρού αδελφού»), που συνδιασκεύασε με τον Γιώργο
Σκαμπαρδώνη το μυθιστόρημα.

Η γυναίκα (Έφη Σταμούλη) μονολογεί, διηγείται, και από τη σκηνή ανασύρονται οι
άνθρωποι (ζώντες και τεθνεώτες) μέσα από θαμπά όρια χρόνου και χώρου. Γύρω από
την πρωταγωνίστρια είναι τοποθετημένοι 20 ηθοποιοί (κοινότητα – χορός;) που
ανακαλούνται ως ρόλοι (περί τους εκατό) από το τριεπίπεδο σκηνικό της Έρσης
Δίνη που έχει τη μορφή γιαπιού με μόνα «διασκομητικά» στοιχεία ένα ηλεκτρόφωνο
(τζουκ μποξ) εποχής, τριμμένες βελούδινες πολυθρόνες, ψάθινες καρέκλες, ξύλινα
πατώματα.

Πανταχού παρούσα η αρχέγονη σύγκρουση αρσενικού-θηλυκού. Η γυναίκα – μήτρα και
ο άντρας – έμβολο (Αλέξανδρος Μούκανος). Νατουραλισμός και μεταφυσική.
«Μετεωρισμό ανάμεσα στον αγροτοαστικό βίο και το νεοελληνικό ατελείωτο όνειρο»
το λέει ο σκηνοθέτης.

INFO

Πρεμιέρα απόψε στις 9 μ.μ. στο Βασιλικό Θέατρο (πλατεία Λευκού Πύργου).
Παραστάσεις Τετάρτη – Κυριακή, στις 9 μ.μ. Τηλ. 0310-251.182.