Το τέλος της εποχής των παγετώνων

Ποιος φοβάται τώρα πια τη Βιρτζίνια Γουλφ, θα σας γελάσω. Αλλά για το ποιος
φοβάται (πάλι) τον κ. Α. Σπηλιωτόπουλο, έχουμε πολλά να πούμε. Και θα έχουμε
περισσότερα στο μέλλον, μιας και «η εποχή των παγετώνων» στην πολιτική του
σχέση με τον κ. Κ. Καραμανλή, φαίνεται ότι βαίνει προς το τέλος της…

Όπως σε όλες τις παλιές φιλίες, η αναθέρμανση ξεκίνησε με ένα τηλεφώνημα ­
όταν ο νεαρός βουλευτής Επικρατείας βρέθηκε προς στιγμήν στο επίκεντρο τού…
τυφώνα «Φρουτάκια», με τις καταγγελίες για την αγορά ενός διαμερίσματος στη
γενέτειρά του, την Πάτρα. Λοιπόν, σε εκείνη την ­ όπως και να το κάνουμε ­
δύσκολη στιγμή, είχαν μία πρώτη επικοινωνία, χωρίς να συναντηθούν…

Όμως, το πράγμα δεν έμεινε εκεί…

Συναντήσεις εκτός…

Και δεν έμεινε εκεί, διότι ­ όπως επιμένουν οι γνωρίζοντες ­ υπήρξε πρόσφατα
και μία συνάντηση Καραμανλή – Σπηλιωτόπουλου. Η οποία συνάντηση, λέει,
πραγματοποιήθηκε ­ φυσικά (!) ­ εκτός των κεντρικών γραφείων του κόμματος της
αξιωματικής αντιπολίτευσης. Κι ας αρνείται τα πάντα ο κ. Α. Σπηλιωτόπουλος,
που φυσάει και το γιαούρτι, αφού… κάηκε στον χυλό!

Σηματοδοτεί κάτι το γεγονός; Ε, πώς δεν σηματοδοτεί… Κατ΄ αρχήν, το τέλος
της «εποχής των παγετώνων» για τον κ. Α. Σπηλιωτόπουλο είναι η αρχή της
«εποχής του μεγάλου θυμού» για τους περισσότερους από τους συνεργάτες του κ.
Κ. Καραμανλή, που είχαν συμβάλει, ο καθένας με τον τρόπο του, στον
«εξοστρακισμό» Σπηλιωτόπουλου, θεωρώντας ότι… είχαν πετύχει εκεί που, σε ένα
άλλο επίπεδο, αποτυγχάνει… ο κ. Α. Σαρόν: να τον εξορίσουν με εισιτήριο
χωρίς επιστροφή!

Έχει και φίλους…

Βέβαια, ο κ. Α. Σπηλιωτόπουλος δεν έχει προς το παρόν πιθανότητες να
επιστρέψει εν χορδαίς και οργάνοις στη Ρηγίλλης, όπου, ειρήσθω εν παρόδω, δεν
διαθέτει μόνον εχθρούς, αλλά και ορισμένους φίλους, που ασχολούνται με τα
επικοινωνιακά του κόμματος. Αλλά στην εποχή μας, δεν χρειάζεται κάποιος να
είναι παρών, για να είναι… εκεί που τον χρειάζονται!