ΓΝΩΜΗ Η ευθύνη των ΗΠΑ

Οι συμφωνίες Κλίντον – Ράμπιν – Πέρες είχαν στόχο να επιβάλουν στους
Παλαιστινίους την απόλυτη εξάρτηση από το Ισραήλ. Λίγο πριν από το Καμπ
Ντέιβιντ, όταν οι Παλαιστίνιοι της Δυτικής Όχθης ήταν περιορισμένοι σε περίπου
200 περιοχές, ο Κλίντον και ο Μπαράκ είχαν πράγματι προτείνει κάτι καλύτερο:
τη συνένωση σε τρία καντόνια, υπό ισραηλινό έλεγχο, αλλά ουσιαστικά
απομονωμένα το ένα από το άλλο, καθώς και από ένα τέταρτο μικρότερο καντόνι
στην περιοχή της Ανατολικής Ιερουσαλήμ. Σήμερα, προφανώς, αυτό το σχέδιο έχει
μπει στο ράφι, αφού προτιμήθηκε η διάλυση της Παλαι-στινιακής Αρχής, δηλαδή η
καταστροφή των θεσμών του μελλοντικού μπαντουστάν που σχεδίαζαν να
δημιουργήσουν ο Κλίντον και οι Ισραηλινοί συνομιλητές του. Η νέα πολιτική δεν
παραχωρεί ούτε αυτό το καθεστώς των μπαντουστάν που είχε παραχωρηθεί στους
μαύρους της Νότιας Αφρικής πριν από σαράντα χρόνια.

Είναι βολικό στις ΗΠΑ και τη Δύση να επιρρίπτονται οι ευθύνες στο Ισραήλ και
ιδιαίτερα στον Σαρόν, αλλά αυτό δεν είναι ούτε δίκαιο ούτε έντιμο. Πολλές από
τις χειρότερες ωμότητες του Σαρόν διαπράχθηκαν όταν είχαν την εξουσία
κυβερνήσεις των Εργατικών. Ο Πέρες δεν είναι λιγότερο εγκληματίας πολέμου από
τον Σαρόν. Η πρωταρχική ευθύνη ανήκει στην Ουάσιγκτον, εδώ και τριάντα χρόνια.
Το Ισραήλ δρα εντός των ορίων που έχουν θέσει οι αφέντες του από την
Ουάσιγκτον – και σπάνια υπερβαίνει αυτά τα όρια.

Η Αμερική είναι μια παγκόσμια δύναμη. Όσα συμβαίνουν στο Ισραήλ (Παλαιστίνη)
δεν είναι παρά παρενέργειες. Η συμμαχία ΗΠΑ – Ισραήλ διαμορφώθηκε στο πλαίσιο
του ελέγχου των κυριότερων πηγών ενέργειας στον κόσμο. Το ίδιο εξακολουθεί να
ισχύει και μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Ο άξονας ΗΠΑ – Ισραήλ –
Τουρκίας είναι στο επίκεντρο αυτής της αμερικανικής στρατηγικής. Το Ισραήλ
είναι ουσιαστικά μια αμερικανική στρατιωτική βάση και είναι απόλυτα
ενσωματωμένο στην στρατιωτικοποιημένη οικονομία της υψηλής τεχνολογίας των
ΗΠΑ.