Κορίτσια χαμένα, δεν ψάχνουν

Ζευγάρια μπλουμ μέσα στις κολλώδεις λάσπες των επιβεβλημένων ρόλων, οι οποίοι αναδεικνύονται και επιβεβαιώνονται από την μπιγκμπραδερική κοινωνία

Γυαλίζουν τα χείλη, γυρίζουν τις βλεφαρίδες, λιμάρουν τα νύχια και μετά
ντύνονται, συνήθως προκλητικά, και κατόπιν… μισιούνται, έτοιμες να
ξεμαλλιαστούν, όχι για τα μάτια ενός άνδρα, αλλά για τα μάτια όλων των ανδρών,
κορίτσια στα πρόθυρα υστερικής κρίσης.

Είναι τα κορίτσια στις μπιγκμπραδερικές και μπαρικές παρέες, κορίτσια
αναγκασμένα να υφίστανται η μία την άλλη, παριστάνοντας ότι αισθάνονται αυτό
που και στην κανονική τους ζωή δυσκολεύονται να αισθανθούν, τη φιλία για μια
άλλη γυναίκα.

Τις βλέπουμε στη χειρότερη εκδοχή τους, αλλά δεν παύει η συμπεριφορά
τους να αντανακλά τις πλέον καθυστερημένες εκδοχές του γυναικείου ρόλου. Ακόμη
και αν τα κορίτσια που αποδέχονται τις συνθήκες εγκλεισμού και
αλληλοκαρφώματος με όνειρο την «αποκατάσταση» – οι περισσότερες δεν το κρύβουν
πως περιμένουν τον γαμπρό – δεν αποτελούν αντιπροσωπευτικό δείγμα της
σύγχρονης γυναίκας, η τηλεοπτική προβολή των ελαττωμάτων τους τα μεγεθύνει και
τα καθιερώνει ως χαρακτηριστικά των σύγχρονων κοριτσιών.

Έτοιμες να αλληλομαχαιρωθούν, κατά προτίμηση πισώπλατα, μπερδεμένες ως προς
τους στόχους και με ασταθή συμπεριφορά, ένα έχουν σίγουρο και σαφές: τον
ανταγωνισμό μεταξύ τους. Μόνο που και αυτός εκφράζεται εμμέσως και δεν έχει
καμία σχέση με τις κοκορομαχίες των αγοριών, που καταλήγουν συνήθως σε
φανταρίστικες «κολληταριές».

Ο ανταγωνισμός της μικροκαμωμένης Αμαλίας, της επονομαζόμενης και «ποντικάκι»
στο μεγαλαδελφικό σπίτι, με την ξανθιά Κλειώ, ήρθε διά του ωραίου Κώστα. Το
«ποντικάκι» μίσησε την Κλειώ, γιατί υπέθεσε ότι την ανταγωνιζόταν, επειδή ο
Κώστας πρόσφερε την προσοχή του και στις δύο.

Το «ποντικάκι» υπάρχει, προς στιγμήν, μέσω του ανταγωνισμού με την Κλειώ, ο
Κώστας είναι πρόσχημα. Και αν για τους λακανιστές ερευνητές της ανθρώπινης
ψυχής είναι δεδομένο ότι η γυναικεία ύπαρξη έχει ανάγκη να χρησιμοποιήσει ως
βοηθητικό στοιχείο, στην αναζήτηση της ταυτότητάς της, τα χαρακτηριστικά μιας
άλλης γυναίκας, που είναι αντικείμενο της επιθυμίας ενός άνδρα, στις
μεγαλαδελφικές και μπαρικές συγκατοικήσεις διαπιστώνουμε την ακραία διαστροφή
αυτού του χαρακτηριστικού.

Τα κορίτσια, έχοντας κατά νου όλους τους πιθανούς στόχους εκτός του σπιτιού,
ανταγωνίζονται εικόνες γυναικών.

Δίνουν γι’ αυτό μεγαλύτερη σημασία στις κάμερες, αγωνίζονται να είναι πολύ
όμορφες στα πλάνα και αδιαφορούν για τις ανάγκες της συγκατοίκησης, προτιμούν
να ασχοληθούν με τις βλεφαρίδες τους παρά με τις κατσαρόλες. Μόνο που αντί
αυτό να σημαίνει άρνηση ενός υποχρεωτικού ρόλου, του ρόλου της νοικοκυράς,
αποδεικνύεται πως δεν είναι παρά ταπεινωτική υποταγή σε χειρότερο ρόλο, σ’
αυτόν του ερωτικού αντικειμένου ενός αόριστου ανδρικού πόθου. Φαντασιώνονται
τα ανδρικά μάτια, αλλά αδιαφορούν για τα μάτια των συγκατοίκων τους. Είναι
εντυπωσιακή η έλλειψη ερωτισμού και στα δύο σπίτια. Όχι μόνο γιατί τα αγόρια
«τη βρίσκουν» με την αντροπαρέα, αλλά και γιατί τα κορίτσια είναι χαμένα στο
αχανές διάστημα μεταξύ του καθρέφτη της τουαλέτας και του καθρέφτη του
καθιστικού.

Το αποτέλεσμα είναι μίζερα θηλυκά εξαρτημένα από εικόνες, που δεν είναι
καν δικές τους, κορίτσια που δεν μπορούν ούτε να αποδεχθούν ούτε να εκδηλώσουν
τη σεξουαλικότητά τους και ξεσπούν σε υπονοούμενα διά προκλητικών, πλην
άσφαιρων, εμφανίσεων, κορίτσια σε απόγνωση που δεν ξέρουν τι θέλουν.

Ακόμη και ο άντρας που μυξοκλαίει εκλιπαρώντας την προσοχή μιας γυναίκας, όπως
ο καημενούλης-δυο-μέτρα-μαντράχαλος-Πάνος, έχει κάποιον στόχο ο άνθρωπος, σε
αντίθεση με το αντικείμενο του πόθου του, τη Μελίνα, που θέλει και δεν θέλει,
του κάθεται και δεν του κάθεται, πλην όμως του ράβει και κανένα κουμπί, κιόλας
σύζυγος (!).