Δρόμοι

Τις Κυριακές…

… άλλα παιδιά, που έπαψαν προ πολλού να είναι πια παιδιά, θυμούνται το
πατρικό σπίτι και το στρωμένο τραπέζι της μαμάς με νοσταλγία. Και άλλα με
φρίκη θυμούνται πόσο σιχαίνονταν την υπερβολική φροντίδα και το καθημερινό
μπούκωμα, που κάποτε τα έσπρωξαν να αναζητήσουν την ανεξαρτησία τους μια ώρα
αρχύτερα. Όμως, κάτι έρευνες που έγιναν πρόσφατα στη Βρετανία έδειξαν πως τα
«παιδιά» της πρώτης κατηγορίας γίνονται ολοένα και περισσότερα. Οι εικοσάρηδες
και οι τριαντάρηδες είτε δεν δείχνουν καμιά όρεξη να το κουνήσουν από το
πατρικό σπίτι είτε επιστρέφουν σε αυτό. Από τα «παιδιά» που έφυγαν, το 57%
τιμά τακτικά το κυριακάτικο τραπέζι της μαμάς, το 19% περνάει κάθε τόσο από το
πατρικό σπίτι με κάποια πρόφαση (ας πούμε, αλληλογραφία) και το 13%
εξακολουθεί να εμπιστεύεται την μπουγάδα του στα μητρικά χέρια.

Οι έρευνες…

… έδειξαν επίσης πως το 78% των νέων εξακολουθούν να θεωρούν το πατρικό τους
ως το μοναδικό πραγματικό σπίτι τους. Το εκπληκτικό είναι πως το ίδιο νιώθει
και το 50% των νέων που συζούν ή είναι παντρεμένοι. Όλη αυτή η αναβίωση της
κουλτούρας που θέλει τα παιδιά κολλημένα στα φουστάνια της μαμάς προκαλεί τα
ειρωνικά σχόλια των Βρετανών αρθρογράφων. Ένας στους τρεις από αυτούς τους
νέους λέει πως του λείπει η γονική συντροφιά. Όμως, είτε χρησιμοποιούν το
πατρικό τους σαν ξενοδοχείο είτε σαν ψυχοθεραπευτήριο, το γεγονός είναι ένα:
οι νέοι σήμερα αποφεύγουν την ανεξαρτησία, σαν να μη θέλουν να μεγαλώσουν.

Είναι δύσκολο…

… να μεγαλώνει κανείς σήμερα. Και δαπανηρό: ένας στους τρεις νέους που
επιστρέφουν στην πατρογονική εστία επικαλείται οικονομικούς λόγους (ακριβά
ενοίκια, ανεργία). «Μια φορά και έναν καιρό», γράφει η Κριστίνα Οντόνι στην
εφημερίδα «Ομπζέρβερ», «μόλις έκλεινες τα 21 ήταν κοινωνικό στίγμα να
τεμπελιάζεις στο σπίτι των γονέων σου. Για να δείξεις πως είχες μεγαλώσεις,
έπρεπε να φτιάξεις το δικό σου σπίτι. Όλα αυτά έχουν αλλάξει πια: οι δουλειές
γίνονται ολοένα και πιο επισφαλείς και οι σχέσεις ολοένα και πιο δύσκολες».

Οι νέοι…

… δεν έχουν γίνει πιο τεμπέληδες. Απλώς δεν μπορούν να ανοίξουν σήμερα τα
φτερά τους με την ίδια σιγουριά που το έκαναν οι νέοι σε άλλες εποχές. Το
ρίσκο της ανεξαρτησίας παραείναι υψηλό. Ακόμη και οι σημερινοί γονείς δεν
αισθάνονται καμιά ανακούφιση, όταν ξεπροβοδίζουν τα παιδιά τους στην κοινωνία.
Δεν το νιώθουν πια σαν χρέος τους. Γιατί σε ένα εξωτερικό περιβάλλον
ανασφάλειας, η ανεξαρτησία των παιδιών μοιάζει με εισιτήριο χωρίς επιστροφή.
Σε έναν εξωτερικό κόσμο που μοιάζει με ζούγκλα, ποια μάνα θα ρίξει με ελαφριά
καρδιά τα παιδιά της, αν δεν τα έχει μεγαλώσει για να γίνουνε θηρία;