[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Μες στην καλή χαρά ήταν χθες όλα τα πρωτοκλασάτα στελέχη της κυβέρνησης και
του ΠΑΣΟΚ. Μόνο που δεν όρμησαν να τον φιλήσουν τον Δημήτρη Ρέππα – αφήστε που
χαμογελούσαν ακόμη και στον Νίκο Χριστοδουλάκη.

Διότι, λίγο είναι να ακούν ότι βρέθηκε «μαγική λύση» για το Ασφαλιστικό με τη
σύμφωνη γνώμη των εργαζομένων και με την οικονομική στήριξη του κράτους! Αυτό
που δεν έδειχναν τα χαμόγελα των υπουργών ήταν ότι το νέο Ασφαλιστικό θέλει
1,2 δισ. ευρώ με το «καλημέρα», από την αρχή του 2003. Λεφτά τα οποία – μην
έχετε καμία ψευδαίσθηση – θα βγουν από τις τσέπες όλων μας ή θα οδηγήσουν σε
νέα διόγκωση των δημοσίων ελλειμμάτων, τα οποία και πάλι εμείς θα κληθούμε να
πληρώσουμε. Κάποια χαμόγελα, λοιπόν, στοιχίζουν ακριβά…

Η ψυχρολουσία της ημέρας, πάντως, ήταν άλλη. Χάσαμε την προσφιλή διασκέδαση
της τηλεοπτικής βραδιάς, ήτοι «Μπαρ» και «Μεγάλο Αδελφό». Και πώς τα χάσαμε
αυτά τα διαμάντια; Διά του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» του προέδρου του
ΕΣΡ. Ο οποίος, μάλιστα, το είπε και σε έναν φίλο του – τον δικαστικό κ.
Κόκκινο, εάν ενθυμείσθε. Κι αυτός πάλι το είπε… σε κάποιο τηλεοπτικό
παράθυρο. Καλό; Ο ορισμός της εύρυθμης λειτουργίας της Δημοκρατίας; Όχι, απλώς
μια κλασική ιστορία νεοελληνικής τρέλας.

Ως έθνος, μια φορά, μπορούμε να σχεδιάζουμε και μεγάλα πράγματα – ενίοτε, με
την παρότρυνση και αλλοδαπών. Να, ο κ. Βερχόγκεν, ας πούμε, ο επίτροπος για τη
διεύρυνση, όχι απλώς μας είπε ότι η Κύπρος θα μπει στην Ένωση βρέξει –
χιονίσει, αλλά και ότι καλά θα κάνουμε να ετοιμάσουμε και την τελετή της
υπογραφής της Συνθήκης «κάτω από τη σκιά της Ακρόπολης». Ουδέν καλόν αμιγές
κακού: για παράδειγμα, νέος εφιάλτης για τον κ. Χρυσοχοΐδη που θα πρέπει να
φροντίσει την ασφάλεια όλων των ηγετών της Ευρώπης όχι μία φορά – για τη
Σύνοδο Κορυφής της Θεσσαλονίκης τον Ιούνιο του 2003 – αλλά δύο, και για την
υπογραφή της διεύρυνσης της Ε.Ε. τον Μάρτιο του 2003 στην Αθήνα.

Εντάξει, κι εμείς ξέρουμε μαγικά, αλλά δεν κάνουμε κι έτσι. Αφήστε που εάν
δεν ήταν ο Πρωθυπουργός, μπορεί και οι άνωθεν εικονιζόμενοι να μη μιλιούνταν καν