ΜΑΤΙΕΣ Οι γιορτές…

Μου έλεγε ο Ανδρέας Παπανδρέου και δεν το ξεχνώ ποτέ: «Να εύχεσαι, στις
γιορτές, στα “τριήμερα”, να ‘ναι ο καιρός γλυκός, μαλακός. Και, κυρίως, να μη
βρέχει. Για να μπορεί ο κόσμος να φεύγει στις εξοχές. Να τραγουδάει, να
γλεντάει, να πίνει, να ερωτεύεται και να ξεχνάει τα βάσανά του. Ύστερα από
κάθε “τριήμερο”, το βλέπεις καθαρά: ο καθένας μας είναι πιο ανθρώπινος, πιο
ζεστός…».

Δραπέτευσα κι εγώ από την Αθήνα. Κυριακή, Δευτέρα, Τρίτη. Κατέβηκα στου φίλου
μου του Δημητράκη, στην Κορινθία. Αχ, τις μυρωδιές ήταν αυτές, τι χρώματα! Και
εκατοντάδες ψησταριές και βιολιά και κρασί ντόπιο, μόλις απ’ το βαρέλι. Και
μια αλαφράδα στη φύση, μια ανεμελιά, σάμπως να μπήκαμε στη Μεγάλη Εβδομάδα και
να ‘ρχεται σιγά σιγά, στον δρόμο μας, η Ανάσταση…

Και, βέβαια, αποκριάτικοι χοροί, παντού. Άνοιγες την τηλεόραση και δεν ήξερες
σε ποιο κανάλι να σταθείς, ποιο Καρναβάλι να παρακολουθήσεις. Φυσικά, στην
εξαίσια Πάτρα, φρενίτιδα! Αλλά και στην Ξάνθη και στα Γρεβενά και στον
Τύρναβο, παντού, μασκαρεμένοι χιλιάδες νέοι, αποφασισμένοι να κλέψουν
οπωσδήποτε μια μέρα από τον Χάρο και να την χαρίσουν στη ζωή.

Το παραδέχομαι: δεν μαζεύουμε τα σκουπίδια μας, δεν δουλεύουμε πολύ,
τρωγόμαστε μεταξύ μας, όλο ζητάμε χωρίς ποτέ να δίνουμε, αλλά στο γλέντι, όλα
κι όλα, είμαστε πρώτοι! Πού να μας παραβγεί ο Γερμανός ή ο Εγγλέζος, ο
Νορβηγός και ο Γάλλος! Εμείς είμαστε τα παιδιά του «πάρ’ τα όλα». Και μόνο με
τον ήλιο και μ’ ένα κομμάτι ψωμί, στην ανάγκη, μπορούμε να πορευτούμε.

Τα πάντα εν σοφία εποίησε. Ο άνθρωπος, όχι ο Θεός. Τώρα είχαμε τις Απόκριες.
Σε ένα μήνα, περίπου, Πρωτομαγιά κι αμέσως μετά Πάσχα! Κι ώσπου να βγούμε από
το Πάσχα, τα πρώτα βήματα του καλοκαιριού. Με τη φύση αναστατωμένη, τα
υπαίθρια μαγαζιά στις παραλίες να βάφονται και να στολίζονται και τα κορίτσια,
όλων των ηλικιών, να γίνονται όλο και πιο όμορφα, όλο και πιο ελκυστικά. Και η
θάλασσα; Πού τη βάζεις τη θάλασσα; Τη φρέσκια, την ευωδιαστή, την ολοζώντανη,
τη φορτωμένη με υποσχέσεις; Το σκέφτεσαι και λιγώνεται η καρδιά σου…

Πάει, τον φάγαμε κι αυτόν τον χειμώνα. Άντε «να κάνει ο Μάρτης δυο νερά κι ο
Απρίλης άλλα τρία». Και τι έγινε; Η ζωή προχωράει ανθισμένη και μας κλείνει το
μάτι για να τρέξουμε ξοπίσω της…