Δρόμοι

Η βοή…

… η κραυγή, η ιαχή, ο αλαλαγμός μπορεί ποτέ να είναι προάγγελος ειρήνης;
Πάντοτε η άνιση δύναμη μιας χώρας τρομάζει το ίδιο εχθρούς και φίλους. Οι
αλαλαγμοί κατά του «άξονα του κακού» είχαν κιόλας το πρώτο τους θύμα – τι
ειρωνεία! – τον άνθρωπο που επινόησε τον όρο. Ο Ντέιβιντ Φραμ, σύμβουλος του
Λευκού Οίκου, υποχρεώθηκε να παραιτηθεί επειδή η γυναίκα του έστελνε γράμματα
στις φίλες της για να τους πει πόσο ένιωθε περήφανη που διάβαζε παντού αυτή τη
φράση του συζύγου της. Τα υπόλοιπα θύματα περιμένουν τη σειρά τους.

Στη Βόρεια Κορέα…

… Ποιον απειλεί; Κανέναν. Γι’ αυτό, ύστερα από 50 χρόνια, η κυβέρνηση
Κλίντον είχε άρει τις οικονομικές κυρώσεις. Η CIA λέει ότι η χώρα είναι
ιδιαίτερα εξαρτημένη από την ξένη βοήθεια για να θρέψει τον πληθυσμό της, ότι
είναι πολιτικά απομονωμένη και ότι επιθυμεί να επικοινωνήσει με τον δυτικό
κόσμο («CIA World Factbook», 2001). Στο Ιράν. Το 1997, οι μεταρρυθμιστές
υπέγραψαν τη σύμβαση για την απαγόρευση των χημικών όπλων που προωθούσαν οι
Αμερικανοί. Το 2001 κέρδισαν τον έπαινο των Ευρωπαίων για τη στήριξη που
παρείχαν στη μεταβατική κυβέρνηση του Αφγανιστάν. Τώρα, «η στάση του προέδρου
Μπους ενισχύει τους σκληροπυρηνικούς και υποδαυλίζει τα αντιαμερικανικά
αισθήματα» («Κρίστιαν Σάιενς Μόνιτορ»). Στο Ιράκ. Από το 1992 μέχρι το 2000,
ύστερα από 2.400 επιθεωρήσεις, ο ΟΗΕ δεν ανακάλυψε ούτε ένα απαγορευμένο όπλο.
Σύμφωνα με τη CIA, «δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να δείχνει πως το Ιράκ
έχει εμπλακεί σε τρομοκρατική δραστηριότητα κατά των ΗΠΑ εδώ και μια δεκαετία»
(«Νιου Γιορκ Τάιμς»).

Οι χώρες…

… του «άξονα του κακού» μόνο δύο κοινά στοιχεία έχουν μεταξύ τους: καμιά
τους δεν αποτελεί απειλή ούτε για την Αμερική ούτε για την Ευρώπη και όλες
τους θέλουν να βγουν από την απομόνωσή τους. Τι είναι λοιπόν εκείνο που οδηγεί
την Αμερική εναντίον τους; Ό,τι και αυτό που την οδήγησε στο Αφγανιστάν: όχι η
αναζήτηση του Μπιν Λάντεν, αλλά η αναζήτηση ενός νέου στόχου για να εστιαστεί
η αμερικανική επίδειξη ισχύος. Την ίδια ώρα, όσο οι Αμερικανοί επεμβαίνουν από
τις Φιλιππίνες μέχρι τη Γεωργία για να σκοτώσουν τους «κακούς», χώρες όπως το
Πακιστάν, η Ινδονησία και το Ισραήλ βρίσκουν την ευκαιρία να ξεκαθαρίσουν
παλιούς λογαριασμούς, πνίγοντας στο αίμα τη Νότια Ασία και τη Μέση Ανατολή.

Τις χώρες…

… που δεν αποτελούν πυρηνική απειλή τις κυνηγάμε και τη χώρα που δηλώνει
επαίσχυντα πως αναπτύσσει και νέα πυρηνικά όπλα τη λιβανίζουμε. Το σπίτι της
λογικής μας μοιάζει με μπορντέλο, μαθαίνουμε να σκεφτόμαστε και να ζούμε σε
αυτό με το κεφάλι κάτω και τα πόδια ψηλά, σαν μύγες στο ταβάνι, και το μόνο
που περιμένουμε είναι το χέρι που θα μας λειώσει.