ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Εξόντωση

Ο λόγος στους αναγνώστες. Η Μάρα Σιάμπου, Κηφισιά, τηλ. 010-6232.034,
γράφει:

«Για μία ακόμα φορά παρακολουθήσαμε από την τηλεόραση ό,τι πιο σκληρό για τον
άνθρωπο. Έναν λαό ν’ αποδεκατίζεται σε τέτοιο βαθμό (όπως παλαιότερα οι φυλές
Χούτου και Τούτσι στην Αφρική) και αναρωτιόμαστε εάν, πλέον, η ανθρώπινη ζωή
έχει κάποια αξία στην εποχή μας. Για μια ακόμα φορά επιβεβαιώνεται η γνωστή
λατινική ρήση: “Homo, hominis lupu”. Πράγματι, ο άνθρωπος προς τον άνθρωπο
συμπεριφέρεται σαν λύκος!

Οι σκηνές που είδαμε, τελευταία, στις οθόνες μας ενοχλεί και εκνευρίζει όλους
μας: για την αδιαφορία και περιφρόνηση όλων των “μεγάλων” προς τους λαούς του
Τρίτου Κόσμου. Και εμείς νιώθουμε τόσο ανήμποροι, τόσο αδύναμοι να προσφέρουμε
κάποια βοήθεια σ’ αυτόν τον ταλαιπωρημένο λαό του Αφγανιστάν. Έναν λαό, του
οποίου το υπέδαφος της χώρας του διαθέτει τόσο ορυκτό πλούτο (πετρέλαιο,
φυσικό αέριο, κ.ά.), οι άνθρωποι, όμως, βρίσκονται στο τελευταίο στάδιο της
εξαθλίωσης, γιατί όλον αυτό τον πλούτο τον καρπούνται οι “έξυπνοι” και οι
“δυνατοί” αυτού του πλανήτη, που αρέσκονται να παίζουν και τον ρόλο του
“διεθνούς χωροφύλακα”. Και δεν τους φτάνει η φτώχεια και η εξαθλίωσή τους,
βρίσκονται και στη δίνη ενός άδικου και ανελέητου βομβαρδισμού από την
μοναδική, πλέον, υπερδύναμη, που βρήκε ακόμα μία φορά την ευκαιρία να
επιδείξει, με αλαζονεία, τη δύναμή της, χρησιμοποιώντας τα υπερσύγχρονα όπλα
της, προειδοποιώντας, εμμέσως, και άλλους υποψήφιους “τρομοκράτες” να
προσέχουν τη συμπεριφορά τους υπακούοντας τυφλά στην ιδεολογία και στην
πολιτική της.

Και ο ΟΗΕ; Πού βρίσκεται η ειρηνευτική δύναμη του διεθνούς αυτού Οργανισμού;
Γιατί αφήνονται αυτοί οι άνθρωποι να αλληλοσφάζονται, να βασανίζουν και να
βασανίζονται, ν’ ακρωτηριάζονται από τις νάρκες;

Και είναι λυπηρό όλα αυτά να διαδραματίζονται κάτω από τους ήχους της όμορφης
μουσικής του Μ. Θεοδωράκη! Αυτό μας προκάλεσε μια δυσάρεστη έκπληξη. Με μεγάλη
ικανοποίηση, όμως, ακούσαμε τα σεμνά και συγκρατημένα σχόλια του ίδιου του
λαοφιλούς μουσικοσυνθέτη, καθώς και του κ. Ι. Καμπανέλλη. Αντιθέτως, η κ.
Φαραντούρη και άλλοι εν “πλήρη ευδαιμονία” και με χαμόγελα ικανοποίησης,
δήλωσαν υπερήφανοι (!) που η ελληνική μουσική υιοθετείται από απελευθερωτικά
(;) κινήματα άλλων χωρών!

Αναρωτιέμαι πώς μπορούν να αισθάνονται τόσο ευτυχείς, όταν αυτή η μουσική και
αυτοί οι στίχοι ακούγονται κάτω από τόσο άσχημες και απάνθρωπες συνθήκες; Όταν
αυτά τα τραγούδια τραγουδήθηκαν για κάποιο ηρωϊκό Μαουτχάουζεν!».