ΜΑΤΙΕΣ Στρογγυλοί…

Νομίζω ότι κι εμείς, οι δημοσιογράφοι, κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας
για να μην έρχονται στην επιφάνεια τα πραγματικά προβλήματα που
απασχολούν τον λαό. Και δεν αναφέρομαι μόνο στους δημοσιογράφους των εμπορικών
καναλιών ή και της δημόσιας τηλεόρασης, που τους έχουμε μεταβάλει σε σάκους
του μποξ και τους χτυπάμε ανελέητα, διά πάσαν νόσον… Μιλάω και για τους
συντάκτες των εφημερίδων. Και, φυσικά, και για μένα τον ίδιο.

Αυτά συμβαίνουν γιατί, μέρα με τη μέρα, γινόμαστε όλο και πιο οκνηροί.
Καλομάθαμε. Στρογγυλέψαμε. Δεν βγαίνουμε για ρεπορτάζ, δεν ματώνουμε στην
άσφαλτο με τα «δρεπανηφόρα άρματα». Έχουμε αναγάγει τις παρόλες του άλφα ή
βήτα πολιτικού σε μέγα θέμα. Ενώ η ουσία δεν βρίσκεται, ασφαλώς, σ’
αυτές τις παρόλες. Βρίσκεται αλλού. («Αλλού βαρούν τα κούρταλα κι αλλού χορεύ’
η αρκούδα», λέει ο λαός )

Ας πάρουμε τις εκλογές, για τους δημάρχους και τους νομάρχες. Θα διεξαχθούν,
όπως είναι γνωστό, σε δέκα μήνες! Εμείς, ωστόσο, ασχολούμαστε μ’ αυτές,
κάθε μέρα, από διμήνου! Και αφήνουμε στην άκρη ένα σωρό ζητήματα, που
αφορούν άμεσα τον κάθε εργαζόμενο, τον κάθε πολίτη. Μοναδικό μας ενδιαφέρον το
τι είπε ο ένας, τι είπε ο άλλος, αν στο παρασκήνιο συζητούνται ενδεχόμενα
συμμαχιών και… τράβα κορδόνι!

Είναι δυνατόν να γράφονται ολόκληρα κατεβατά, καθημερινώς, για το αν είπε
«ναι», «όχι» ή «ίσως» η Ντόρα; Είναι δυνατόν, κάθε εβδομάδα, να σκάει μύτη και
ένα καινούργιο «γκάλοπ», σχετικά με την εκλογική συμπεριφορά που θα έχουν οι
Αθηναίοι, οι Θεσσαλονικείς και οι Πατρινοί, τον προσεχή… Οκτώβριο; Είναι
δυνατόν το λεγόμενο «πολιτικό ρεπορτάζ» να βγάζει από τη μέση ό,τι καυτό και
καίριο συμβαίνει στην κοινωνία, στη ζωή;

Και, βέβαια, αυτή η πλάκα συνεχίζεται και στα «έγκυρα» δελτία ειδήσεων της
εμπορικής και δημόσιας τηλεόρασης! Δηλαδή: επειδή τα κανάλια μια στις χίλιες
κάνουν ρεπορτάζ, σε ποσοστό 99% αναπαράγουν τα ρεπορτάζ των εφημερίδων (χωρίς,
μάλιστα, τις περισσότερες φορές, να αναφέρουν και την πηγή). Αποτέλεσμα: ο
κοσμάκης της ουράς, της ανεργίας, της αγωνίας για το Ασφαλιστικό κ.λπ.
«ξανατρώει στη μάπα» όσα διάβασε στον Τύπο! Και, επιπλέον, βλέπει και στα
«παράθυρα» να μιλάνε για τα ίδια θέματα, καμιά δεκαριά πολιτικοί και
δημοσιογράφοι, κάθε βράδυ! Φρίκη!

Και ξαναλέω: τα προβλήματα που υπάρχουν, είναι τεράστια! Αλλά γίνονται και
ωραία πράγματα! Πού να βρεθεί χώρος, όμως, στις εφημερίδες και χρόνος στα
κανάλια, για να βγουν «στον αέρα»…