ΜΑΤΙΕΣ Μία «δίκη»

Διάβασα ότι «Το Επαγγελματικό Επιμελητήριο Κιλκίς ζητεί τη διερεύνηση της
δυνατότητας ίδρυσης Πανελληνίου Συνεταιρισμού Πνευματικής Ιδιοκτησίας, με
στόχο την κατάργηση του μονοπωλίου της ΑΕΠΙ, επ’ ωφελεία των χρηστών σε όλη
την ελληνική επικράτεια». Θέλω, λοιπόν, να ενημερώσω όλους αυτούς τους
επαγγελματίες, αλλά και κάθε άλλον ενδιαφερόμενο, για μερικά πολύ απλά
πράγματα.

Πρώτον: όταν παίζεται μουσική σ’ ένα καφενείο, σ’ ένα κέντρο κ.λπ. η μουσική
αυτή πληρώνεται στους συνθέτες, που την έχουν γράψει. Αυτό ισχύει εδώ και
δεκάδες χρόνια, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σ’ όλο τον κόσμο. Δεύτερον:
τους συνθέτες τους εκπροσωπεί η ΑΕΠΙ. Αυτή εισπράττει και εν συνεχεία μοιράζει
τα «δικαιώματα» στους δικαιούχους. Αν δεν κάνει σωστά τη δουλειά της, αυτό δεν
αφορά τους επαγγελματίες, αλλά τους συνθέτες. Τρίτον: αν οι επαγγελματίες
βρίσκουν ότι η ΑΕΠΙ ζητάει πολλά χρήματα ­ κι αυτό συμβαίνει μερικές φορές ­
πάνε στα δικαστήρια. Ή σταματούν να μεταδίδουν μουσική. Τέταρτον: μακάρι οι
επαγγελματίες να καταργήσουν το μονοπώλιο της ΑΕΠΙ. Ας καταλάβουν, όμως, ότι
καταργώντας το μονοπώλιο της ΑΕΠΙ, δεν θα πάψουν να πληρώνουν «δικαιώματα». Θα
τα πληρώνουν σε κάποιους άλλους φορείς.

Τα λέω αυτά εγώ, που είμαι «στα μαχαίρια» με την ΑΕΠΙ, δεκαετίες ολόκληρες.
Αλλά όχι μόνον εγώ. Αύριο, στην Επιτροπή Ανταγωνισμού, γίνεται μία «δίκη» της
ΑΕΠΙ. «Ενάγοντες», οι συνθέτες Ξαρχάκος, Μικρούτσικος, Μαμαγκάκης και άλλοι.
Επίσης, και η Ένωση Μουσουργών. Η «δίκη» αυτή θα δημιουργήσει, πιθανόν,
τεράστια προβλήματα στην ΑΕΠΙ. Έγραφε σχετικά, προ ημερών, η «Καθημερινή»: «Η
Επιτροπή Ανταγωνισμού θα εξετάσει τον τρόπο με τον οποίο γίνεται ο υπολογισμός
από την ΑΕΠΙ, η είσπραξη και η καταβολή στους δημιουργούς των δικαιωμάτων τους
από την παραγωγή και εκτέλεση έργων τους, και κατά πόσον η ΑΕΠΙ,
εκμεταλλευόμενη τη δεσπόζουσα θέση της, λειτουργεί εις βάρος των δημιουργών.
Στην εισήγησή της, η γραμματεία προτείνει την επιβολή προστίμου 420
εκατ. δραχμών».

Είναι φοβερό, πάντως, αυτό που συμβαίνει με την ΑΕΠΙ: αρνείται, αίφνης, παρά
τον νόμο, να εισπράξει εκτελεστικά δικαιώματα, για μένα π.χ., επειδή εγώ δεν
θέλω να είμαι πελάτης της, για τη δισκογραφία! Έτσι, χρόνια τώρα, δεν παίρνω
φράγκο από την παρουσίαση τραγουδιών μου σε κέντρα, συναυλίες κ.λπ. και,
φυσικά, δεν θα μου δοθεί δεκάρα για το «Τι σου ‘κανα και πίνεις», που είναι το
μεγαλύτερο σουξέ της χρονιάς!

Τελειώνοντας, επαναλαμβάνω ότι όλοι οι χρήστες οφείλουν να καταβάλλουν
«δικαιώματα». Και μπράβο στη Μυρσίνη Ζορμπά, που κατάφερε να βάλει σ’ έναν
δρόμο αυτό το ζήτημα, σε σχέση με τις ΗΠΑ, ύστερα από ενέργειές της στο
Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.