ΜΑΤΙΕΣ Οι κραυγές

Διαβάζω πολλές εφημερίδες τούτες τις μέρες του χιονιά. Και διαπιστώνω, ότι
όλες, σχεδόν, με κείμενα και, κυρίως, γελοιογραφίες, έχουν πάρει στο ψιλό
αρκετούς από τους καλομαθημένους Νεοέλληνες, που δεν κουνάνε το δαχτυλάκι τους
για τίποτα, και, κραυγάζοντας συνεχώς ότι «δεν υπάρχει κράτος» ζητάνε τα
πάντα, από τον κοινοτάρχη, τον δήμαρχο, τον νομάρχη, τον περιφερειάρχη και τον
υπουργό! Όχι ότι δεν έγιναν σοβαρά λάθη, καθυστερήσεις κ.λπ., στο τριήμερο
τής, υπό το μηδέν, ζωής μας. Αλλά να μη φτάνουμε στο σημείο να λέμε ­ και το
είπαν ορισμένοι ­ ότι ακόμη και για την ομίχλη, φταίει ο… Σκανδαλίδης και
πρέπει να παραιτηθεί!..

Πάνε χρόνια. Ο Μίκης Θεοδωράκης έχει τιμηθεί με το Βραβείο Λένιν. Είμαι κι εγώ
μαζί του στη Μόσχα. Την επομένη της βράβευσης, βγαίνουμε μια βόλτα στην πόλη,
με αυτοκίνητο, οδηγό και διερμηνέα. Οι δρόμοι είναι γεμάτοι χιόνι ­ πάνω από
40 εκατοστά. Κάθε 100 μέτρα, όμως, κάθε 200, βλέπουμε 10-20 νέους, με φτυάρια,
να σπρώχνουν το χιόνι προς τα πεζοδρόμια, για να μπορούν να κυκλοφορούν
ανεμπόδιστα τα αυτοκίνητα. Και χωρίς αλυσίδες. «Τι είναι αυτοί οι νέοι;
Εργάτες;» ρωτάει, κάποια στιγμή, ο Μίκης τον διερμηνέα. «Μαθητές και φοιτητές
είναι», απαντά ο διερμηνέας. «Και ποιος τους έβαλε να κάνουν αυτή τη
δουλειά;». «Κανένας. Είναι εθελοντές. Που, όποτε υπάρχει ανάγκη, αφήνουν τα
θρανία τους και πιάνουν τα φτυάρια. Για το καλό του συνόλου».

Λίγα χρόνια μετά. Εχω γράψει ένα κείμενο για την Ειρήνη Παπά, πάνω στη
«Θεοδώρα» του Βυζαντίου. Το έργο, ανεβαίνει στο «Φενίτσε» της Βενετίας, σε
σκηνοθεσία Βουτσινά. Στην παράσταση συμμετέχει και ο Χρ. Χάλαρης, με μεγάλη
ορχήστρα. Την επομένη φεύγουμε, από τη Ρώμη. Φτάνουμε μεσημέρι στην ιταλική
πρωτεύουσα. Το αεροδρόμιο, είναι σκεπασμένο από χιόνι. Καμιά πτήση δεν
πραγματοποιείται. Μερικοί από μάς, ζητάνε… ρέστα από τους αρμόδιους του
αεροδρομίου. Τα γνωστά «ελληνικά». Ουδέν αποτέλεσμα, φυσικά. Αναγκαζόμαστε να
διανυκτερεύσουμε στη Ρώμη, «μέχρι νεωτέρας». Και δεν έχουμε και λεφτά. Οι
Ιταλοί, νίπτουν τας χείρας τους. Λένε: «Δεν φταίμε εμείς που χιόνισε και δεν
πετάνε τα αεροπλάνα. Υπομονή ώς αύριο και βλέπουμε…». Ευτυχώς, η Ειρήνη,
αναλαμβάνει όλα τα έξοδα και κοιμόμαστε σε ξενοδοχείο και όχι στα καθίσματα
του «Λεονάρντο ντα Βίντσι»…

Τι θέλω να πω; Πρώτον, ότι όλα τα αεροδρόμια «κλείνουν», όποτε χιονίζει πολύ ­
δεν «κλείνει» μόνο το «Βενιζέλος». Και δεύτερον, όταν έχουμε να κάνουμε με
ακραία καιρικά φαινόμενα, προτού βγούμε στα «παράθυρα» για να καταγγείλουμε
τον… Σημίτη, ανασκουμπωνόμαστε για να βοηθήσουμε.