ΓΝΩΜΗ Ήρθε η ώρα να διαλέξουμε

Δύο γνωστές προσωπικότητες έχουν τραπεί σε φυγή και ζουν σε «μυστικές
τοποθεσίες» από τις 11 Σεπτεμβρίου. Περιστασιακά μόνο τους βλέπουμε, στη
συνέχεια εξαφανίζονται. Ο ένας ονομάζεται Οσάμα Μπιν Λάντεν. Ο άλλος, Ντικ
Τσέινι.

Αντιλαμβάνομαι γιατί υπήρξε το μέλημα ­ αμέσως μετά τις 11 Σεπτεμβρίου ­ να
παραμείνει σε κρυφό σημείο ο αντιπρόεδρος Τσέινι, ώστε η αμερικανική αλυσίδα
διοίκησης να μην σπάσει με ένα πλήγμα. Ήταν συνετό. Και είμαι σίγουρος, δεν
ήταν εύκολο για τον αντιπρόεδρο, ο οποίος υπήρξε καλός στρατιώτης, να τα
βάλεις μαζί του. Όμως υπάρχει μια λεπτή γραμμή που χωρίζει αυτό που φαίνεται
συνετό με αυτό που δείχνει νευρικό και ευάλωτο και η συνεχής διαμονή του κ.
Τσέινι σε σπηλιές ­ ενώ ο πρόεδρος μάς ζητά να συνεχίσουμε τη ζωή μας ­
μοιάζει να δείχνει το δεύτερο. Είναι ο Μπιν Λάντεν και η συμμορία του που
υποτίθεται ότι έχουν τραπεί σε φυγή, όχι ο αντιπρόεδρός μας.

Νομίζω ότι συμβολικά είναι σημαντικό να επιστρέψει ο κ. Τσέινι στους
κανονικούς ρυθμούς της ζωής και την καθημερινότητα στην καλά προστατευόμενη
κατοικία του, πριν συλληφθεί ο Μπιν Λάντεν ή επιβεβαιωθεί τυχόν θάνατός του.
Γιατί, αργά ή γρήγορα, θα υπάρξει και άλλος Μπιν Λάντεν ή κάποια άλλα μέλη της
Αλ Κάιντα να περιφέρονται και όσο πιο σύντομα το συνηθίσουμε τόσο το καλύτερο.

Σε ένα βαθμό, το να παίζουμε κρυφτό με τον αντιπρόεδρό μας δεν προστατεύει την
Αμερική. Γιατί «προστατεύω την Αμερική» σημαίνει τώρα ότι προετοιμάζω κάθε
πολίτη και κάθε παιδί να ζει σε μια ανοιχτή κοινωνία με μεγαλύτερο βαθμό
προσωπικού κινδύνου.

Αυτή η νέα πραγματικότητα προκαλεί σοκ. Ήταν απλό όλα αυτά τα χρόνια, με τα
χαλαρά σύνορα και τους πρόχειρους ελέγχους στα αεροδρόμια. Όμως η ανοιχτή
κοινωνία που απολαύσαμε οικοδομήθηκε στην ελευθερία και την εμπιστοσύνη.
Ύστερα από τις 11 Σεπτεμβρίου, δεν είναι τόσο απλό. Τώρα πρέπει να διαλέξουμε:
Η μία επιλογή είναι να χτίσουμε μια κλειστή κοινωνία, στηριγμένη όχι στην
ελευθερία και την εμπιστοσύνη αλλά στον φόβο και την καχυποψία. Έτσι, πιθανόν
να αφανιστεί η τρομοκρατία, αλλά θα είναι φρικτό μέρος για να ζει κανείς. Η
άλλη, να αποδεχτούμε έναν μικρό περιορισμό στην ελευθερία, να ανεχτούμε έναν
μικρό περιορισμό στην εμπιστοσύνη και να συνεχίσουμε να ζούμε σε μια ανοιχτή
στη βάση της κοινωνία ­ δεχόμενοι ωστόσο ότι θα υπάρχει τρομοκρατία στις
χαραμάδες. Αυτό έκαναν οι Ισραηλινοί και οι Βρετανοί και είναι σωστό.