[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Εδώ που τα λέμε, και το περιμέναμε και το γνωρίζαμε. Για την τρομοκρατία,
λέμε, που όπως αναμενόταν κυριάρχησε στη συνάντηση του Κώστα Σημίτη με τον
Τζορτζ Μπους και τους άλλους Αμερικανούς υψηλόβαθμους.

Βέβαια, δεν θα μπορούσε να είναι κι αλλιώς – οι Αμερικανοί μετά την 11η
Σεπτεμβρίου έχουν μόνο ένα θέμα στην ατζέντα. Κι εμείς; Α, στο πλευρό τους –
μέλη της διεθνούς συμμαχίας είμαστε, στο φινάλε – φινάλε, και άνδρες στο
Αφγανιστάν στέλνουμε. Τώρα, έχουμε κι ένα εσωτερικό «προβληματάκι» στο
κεφάλαιο της τρομοκρατίας, ονόματι 17Ν. Τι είπαμε εκεί στους Αμερικανούς;
Καταρχήν, τους… προλάβαμε: ο Πρωθυπουργός έθεσε το θέμα πριν προλάβουν να
του το πουν οι τού Λευκού Οίκου, μίλησε και για τη συνεργασία με τις
αμερικανικές υπηρεσίες και… στη συνέχεια άπαντες εξέφρασαν την αισιοδοξία
τους ότι θα συλληφθούν οι εγχώριοι τρομοκράτες.

Όλα μέλι – γάλα; Όχι ακριβώς, διότι η ατζέντα είχε ουκ ολίγα, μεταξύ των
οποίων και ο ευρωστρατός. Όπου οι Αμερικανοί μάς είπαν ένα πράγμα – «κλείστε
το θέμα». Ναι, είπαμε εμείς, μόνο που στο «πώς» είναι το πρόβλημα, καθότι,
όπως είναι γνωστό, αλλιώς το βλέπουν Άγγλοι, Τούρκοι και Αμερικανοί, αλλιώς
εμείς και οσονούπω θα μάθουμε και τι προτιμούν με αυτά τα δεδομένα οι άλλοι
εταίροι. Δηλαδή… αναμείνατε στο ακουστικό σας.

Τώρα, η «ημέρα του κ. Σημίτη στον Λευκό Οίκο» είχε και… γαρνιτούρα. Και δεν
λέμε μόνο για τα «μπράβο» που εισέπραξε για τις προσπάθειες των κ.κ.
Παπανδρέου και Τζεμ στα ελληνοτουρκικά. Αλλά για τις… χαριτωμενιές. Όπως το
κέρμα ευρώ που χάρισε ο Πρωθυπουργός στον πλανητάρχη, ο οποίος μάλλον περίεργα
το κοίταξε, δεν το είχε ξαναδεί, δέκα ημέρες ζωής έχει το ευρωπαϊκό νόμισμα. Ή
το μπλουζάκι με το σήμα του 2004 – ό,τι πρέπει για τζόγκινγκ – που χάρισε
επίσης ο κ. Σημίτης.

Και οι πιέσεις; Τι έγινε με τις πιέσεις; Ε, έγιναν στην πεπατημένη, η οποία,
πάντως, κατά τον κ. Σημίτη, δεν ήταν του τύπου «κατήγορος – κατηγορούμενος»,
«ανακριτή – ανακρινομένου». Συζήτηση μεταξύ φίλων, είπε και πάλι ο Κώστας
Σημίτης. Τώρα εάν εμείς σκεπτόμαστε «άμα έχεις τέτοιους φίλους τι τους θέλεις
τους εχθρούς», δεν φταίμε κιόλας, έτσι;