ΜΑΤΙΕΣ Η δραχμή…

Δεν έχουν περάσει και πολλά χρόνια από τότε… Έφευγες για ταξίδι και το πρώτο
που έκανες, ήταν να τρέξεις στην Τράπεζα της Ελλάδος για «συνάλλαγμα». Ουρές,
σπρωξίματα, υπεύθυνες δηλώσεις, βλοσυροί υπάλληλοι, σφραγίδα στο διαβατήριο κι
ύστερα, η μεγάλη στιγμή: τα χιλιάρικα στο γκισέ τού ταμία και στα χέρια σου τα
πολυπόθητα δολάρια, μάρκα, ελβετικά φράγκα…

Τι ποσόν αντιπροσώπευαν αυτά τα ξένα χαρτονομίσματα; Ασήμαντο. Μόλις και μετά
βίας μπορούσες να περάσεις 2-3 μέρες σε λαϊκό ξενοδοχείο, τρώγοντας σε
ταβέρνες β’ επιλογής. Γι’ αυτό και το ‘ριχνες στη «λαθραία εξαγωγή
συναλλάγματος», που μπορούσε να σε στείλει στο εδώλιο: έκρυβες δύο εκατοδόλαρα
σ’ ένα βιβλίο, άλλα δύο στα ξυριστικά σου, άλλα τρία στο γιλέκο σου κι έτρεμες
μη σε αντιληφθούν και σε συλλάβουν στον «έλεγχο»…

Είχες, βέβαια, στην τσέπη σου και δραχμές. Τι άξιζαν, όμως; Τίποτα! Μόνο στα
Σκόπια τις δέχονταν! Στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες δεν υπήρχαν «ανταλλακτήρια»
για να τις εξαργυρώσεις. Στη «λίστα» των τραπεζών και των ξενοδοχείων έβλεπες
όλα τα νομίσματα του κόσμου, εκτός από της ένδοξης χώρας σου! Και σ’ έπιανε,
φυσικά, το παράπονο. Και αισθανόσουν ένα μυρμηγκάκι, που το πλησιάζει κάποιος
Γερμανός πανύψηλος και με πλατυποδία…

Τελείωσαν αυτά. Οριστικά. Από αύριο, ευρώ. Και στην Ελλάδα. Με ευρώ θα
πληρώνεσαι, σε ευρώ θα πληρώνεις, με ευρώ θα ταξιδεύεις, σε ευρώ θ’ αρχίσεις
να λογαριάζεις. Η ζωή σου, ναι, με το πάτημα ενός κουμπιού, αλλάζει. Καίρια.
Αντίο, δραχμή. Για πάντα. «Αντίο, δραχμή»; Το λες, κι ενώ από τη μια χαίρεσαι
που θα ξεφορτωθείς ένα νόμισμα-μπελά, την ίδια στιγμή λυπάσαι, γιατί
αποχαιρετάς κάτι πολυαγαπημένο…

Θυμάσαι τη μάνα σου; Μάζευε τις δραχμούλες, όσες περισσεύανε από τα ψώνια του
σπιτιού, μία μία. Μόλις γινόντουσαν πενήντα, ύστερα από καιρό, πήγαινε στον
Αχιλλέα, τον μπακάλη, του ‘δινε τα κέρματα κι έπαιρνε ένα πενηντάρι χάρτινο.
Το ‘σφιγγε στη χούφτα της, το τσαλάκωνε κι έμπαινε στην κουζίνα, θριαμβευτικά.
Άφηνε το χαρτονόμισμα στο τραπέζι, σάλιωνε δύο δάχτυλα του χεριού της, ίσιωνε
τις άκρες του και το «σιδέρωνε» με την παλάμη. Και μετά, με πάσα επισημότητα,
το έκρυβε σε μια μεγάλη τσάντα, ανάμεσα σε φωτογραφίες, ληξιαρχικές πράξεις
και στεφανοχάρτια…

Η δραχμή. Μια ζωή μαζί σου, στη σκέψη σου ­ ο ιδρώτας σου σε μέταλλο. «Αχ, όλα
έπρεπε να ‘ρθουν, καθώς ήρθαν…». Καλή χρονιά.