ΓΝΩΜΗ Λάακεν και μετά

Μεγάλες προσδοκίες, πενιχρό έργο. Μικρολογία περί την κατανομή εδρών
ευρωοργανισμών ­ ο «Economist» την αποκάλεσε «φάρσα» ­ και συγχρόνως παραπομπή
των κύριων θεμάτων σε μελλοντικές διαβουλεύσεις. Να, εν συνόψει η εικόνα του
Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Λάακεν. Ειδικότερα: Η καθοριστικής σημασίας θεσμική
αναμόρφωση ανατίθεται σε συμβουλευτική συνέλευση, επί των εισηγήσεων της
οποίας θα αποφανθούν οι κυβερνήσεις μετά διετία ­ λες και σαράντα χρόνια μετά
τη Συνθήκη της Ρώμης και μία δεκαετία μετά το Μάαστριχτ τα πράγματα δεν έχουν
επαρκώς ωριμάσει για εδώ και τώρα αποφάσεις. Και είναι χαρακτηριστικό ότι το
πλαίσιο οδηγιών προς το ούτω συγκροτούμενο πολυπληθές και πιθανότατα
δυσλειτουργικό νέο Σώμα επιχειρεί να ικανοποιήσει και τις τρεις ευρωκοινοτικές
τάσεις: την αμετακίνητα εθνοκεντρική βρετανική, την ομοσπονδιάζουσα γερμανική
και την ενδιάμεση γαλλική (πλησιέστερη πάντως, κατά τον κ. Μπλερ, με την
πρώτη) ­ προοιωνιζόμενο έτσι θεσμικές ψιμυθιώσεις α λα Νίκαια.

Ενώ ανάλογος αποδείχθηκε και ο χειρισμός του στρατιωτικού σκέλους. Με τον
περιώνυμο ευρωστρατό να κηρύσσεται σε εικονική, σύμφωνα με τη «Le Monde»,
επιχειρησιακή ετοιμότητα. Χωρίς ουσιαστική προοπτική ­ ανεξάρτητα από τις
ειδικές ελληνικές θέσεις, που άλλωστε δεν θα ήταν δύσκολο να βολευτούν, αν
πράγματι υπήρχε αίσθημα επείγοντος ­ να αποβεί έστω και περιορισμένης
εμβέλειας αποτελεσματική δύναμη στο προσεχές μέλλον. Και με τη βελγική
προεδρία, έχοντας προηγουμένως προαναγγείλει πομπωδώς τη συγκρότηση
ευρωενωσιακής ειρηνευτικής δύναμης για το Αφγανιστάν, να καταπίνει τη γλώσσα
της και να διευκρινίζει ότι η όποια σχετική ευρωπαϊκή συμβολή θα γίνει σε
εθνική βάση ­ όπως το επιθυμούν οι «τρεις μεγάλοι». Οι οποίοι, κατά τη «Le
Monde» πάντοτε, θεωρούν ότι «η άμυνα εξαρτάται από τη συνεργασία των κρατών
και όχι από την Ένωση».

Με βόρειο πραγματισμό, ο Φινλανδός πρωθυπουργός χαρακτήρισε «την αδυναμία να
ληφθούν σημαντικές αποφάσεις» στο Λάακεν «ήττα της Ένωσης». Μια ήττα, ας
προστεθεί, που, εκτός απίθανης, αυτήν τη στιγμή, αναζωογόνησης του
ευρωενωσιακού οράματος, καθιστά οιονεί βέβαιο ότι η κοινοτική διεύρυνση θα
απολήξει σε περαιτέρω χαλάρωση της ήδη προβληματικής ενότητας της Κοινοτικής Ευρώπης.