ΜΑΤΙΕΣ Δεινή θέση

Έρχεται και ξανάρχεται στο νου μου, τούτες τις μέρες, η εξής εικόνα: Ο Γιάννης
Καψής φτάνει στη Βουλή. Αμέσως, τον πλησιάζουν τρεις τηλερεπόρτερς και του
ζητούν, με τα μικρόφωνα μπροστά του, να τους κάνει μια δήλωση για το «θέμα
Γρυλλάκη». Ο Καψής δεν απαντά. Με το πρόσωπο χαμηλωμένο, κάνει να φύγει. Και
φεύγοντας, λέει μόνο μια λέξη, τρεις φορές: «Μπόχα»! Ρωτάω: έχει άδικο ο
βουλευτής; Έχει άδικο, όταν, 12 χρόνια μετά το ’89 και ένα, μόλις,
δεκαπενθήμερο πριν αρχίσει να κυκλοφορεί στη χώρα μας το «ενιαίο νόμισμα», στα
πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και στα τηλεοπτικά δελτία κυριαρχούν ο… Γρυλλάκης
και ο Μαυρίκης;

Ποιος μας ξαναγύρισε στους κοριούς, στους χαφιέδες και στα σκοτεινά
παρασκήνια; Ο «στρατηγός», βεβαίως. Ο άλλοτε μυστικοσύμβουλος του Κ.
Μητσοτάκη, που για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα είχε και επίσημη ιδιότητα:
«σύμβουλος του πρωθυπουργού επί θεμάτων ασφαλείας»! Άνθρωπος-κλειδί, δηλαδή,
με αποφασιστικές αρμοδιότητες…

Ο επίτιμος πρόεδρος της Ν.Δ. δυσφορεί και διαμαρτύρεται. Είναι δύσκολη η θέση
του. Όχι τόσο επειδή κατηγορείται δεινώς, όπως θα έλεγε ο μακαρίτης Γιάννης
Αλευράς. Στο κάτω κάτω, μπορεί να ισχυρισθεί ότι ο τέως, επικεφαλής της
«κλαδικής των αποστράτων» της Ρηγίλλης, λέει ψέματα, επικαλείται ανύπαρκτες
πηγές και προσφεύγει σε κατά φαντασίαν πληροφοριοδότες του. Ο Κ. Μητσοτάκης
είναι σε δύσκολη θέση, γιατί ο ίδιος επέλεξε τον Γρυλλάκη, που αναμοχλεύει ένα
δύσοσμο παρελθόν και ζημιώνει τη Ν.Δ., ως στενό συνεργάτη του, την εποχή που
προσπαθούσε, με κάθε τρόπο, να εξοντώσει πολιτικά και ηθικά τον αντίπαλό του ­
τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Εξαιτίας του νοσηρού κλίματος των ημερών, βγήκε στον αέρα και μια «πληροφορία»
που έχει σχέση με τη δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη, την πλημμελή φρούρησή
του κ.λπ. κ.λπ. Αυτά τα πράγματα, επιθυμώ να το τονίσω, δεν είναι απλώς
ανεπίτρεπτα. Είναι επαίσχυντα. Και απολύτως καταδικαστέα. Και έχει δίκιο η
Ντόρα, που εξεγείρεται. Στους νεκρούς οφείλουμε σεβασμό. Και στα παιδιά τους.
Ιδίως σ’ αυτά.

Τελειώνω με τούτο: πώς μπλέκουν, μερικοί, τον Γρυλλάκη με τον Λαλιώτη; Από πού
κι ώς πού; Εγώ ένα ξέρω: ο Λαλιώτης ήταν πάντοτε μπροστά. Και στην κόντρα.
Ποτέ στη σκιά.