ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Καζαντζίδης

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Γ. Γρηγοριάδης, Γιαννουλάδη 25, Κατερίνη, γράφει:

«Κάθησα να σου γράψω αυτό το γράμμα γιατί συγκλονίστηκα απ’ όσα είπες για τον
Στέλιο Καζαντζίδη την Πέμπτη και την Παρασκευή (11 και 12-10-2001) στην ΕΤ3!
Έπρεπε να μιλήσεις μία ώρα σε κάθε εκπομπή! Και σου το γράφω αυτό εγώ (ένας
“αγνός και ανώνυμος” φίλος του Στέλιου), που έχω διαβάσει ό,τι έχει γραφτεί
και έχω ακούσει ό,τι έχει λεχθεί γι’ αυτόν, εδώ και πενήντα χρόνια! Μεγαλώσαμε
με τον Καζαντζίδη ­ όλη η οικογένειά μου ­ μέσα στα καπνοχώραφα της Κατερίνης
και μέσα στις πάμπτωχες γειτονιές των προσφύγων, τραγουδώντας “… η κοινωνία
με κατακρίνει, μ’ έχει αδικήσει στ’ αληθινά” και όλα τα τραγούδια του!
Τραγουδήσαμε όλα τα τραγούδια του ως φοιτητές τη δεκαετία του ’60 και ως
πολιτικοί κρατούμενοι της χούντας την περίοδο 1968-1973!

Τραγουδήσαμε όλα τα τραγούδια του ως οικογενειάρχες, τις δεκαετίες του ’80 και
του ’90 και ετοιμαζόμασταν να τα τραγουδήσουμε και τη νέα δεκαετία, αλλά μας
πρόλαβε ο Χάρος!

Ο Καζαντζίδης ήταν δικός μας, εντελώς δικός μας. Έζησε όπως εμείς και τράβηξε
όσα εμείς! Τον νιώθαμε σαν μέλος της οικογένειάς μας και γι’ αυτό η αγάπη μας
γι’ αυτόν ήταν χωρίς διακοπές, ήταν και θα είναι παντοτινή!

Αγαπάμε κι άλλους τραγουδιστές, αλλά διαφορετικά. Ο Στέλιος ήταν ο αδελφός, ο
φίλος, ο δικός μας, δηλαδή τ’ εμέτερον, που λέμε εμείς οι Πόντιοι! Ακόμη,
αγαπάμε κι αυτούς που έγραψαν και τραγούδησαν το τραγούδι “Φτωχολογιά για σένα
κάθε μας τραγούδι”, αλλά διαφορετικά απ’ ό,τι τον Στέλιο. Και ήταν φυσικό για
μας, γατί το 1960 είκοσι χρόνων, εγώ, μπήκα στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και
τα τρία αδέλφια μου ­ μικρότερα από εμένα ­ φύγανε μέχρι το 1963 στη Γερμανία!
Και τραγουδούσανε: “Πικρό σαν δηλητήριο είναι το διαβατήριο…”! Και ακόμη
είναι μετανάστες!!! Έτσι, όταν μάθαμε πως ο Καζαντζίδης είναι πολύ άρρωστος,
ήταν σαν να μας χτύπησε κεραυνός! Νομίζαμε πως, ύστερα από 50 χρόνια, ο
Στέλιος ήταν άτρωτος, αιώνιος σαν τα βουνά και πως το λιγότερο θα πέθαινε
ύστερα από εμάς! Στον δίσκο του, με τίτλο “Πατρίδα μ’ αραεύω σε”, τραγουδάει ο
Στέλιος για έναν φίλο του, για τον οποίο έμαθε, ξαφνικά, πως είναι πολύ
άρρωστος και που τελικά πέθανε! Έτσι ακριβώς νιώσαμε κι εμείς, ιδιαίτερα εγώ
στην Κατερίνη και ο αδελφός μου ο νταλικέρης στην Στοκχόλμη, όταν ακούσαμε (το
χαϊτάρ!) την είδηση, τη μαύρη είδηση».